تفسیرگر | علیرضا تقوی نیا

محسن رضایی: حداکثر طرحی که [آمریکا و اسرائیل] در نظر گرفته‌اند، عملیاتی سه تا پنج‌روزه است. 🔸 چه هدفی می‌توانند محقق کنند؟ می‌گویند می‌خواهند کوهی را بمباران کنند، با این ادعا که تأسیسات هسته‌ای در آن قرار دارد، ارتفاع آن حدود پانصد متر است و ممکن است بمبی بر آن فرو افکنند. چنین اقدام نمایشی‌ای برای آنان بی‌معنا خواهد بود. 🔸️اگر آمریکایی‌ها حماقت کنند و حمله جدیدی انجام دهند، سیاست و برنامه ما چه خواهد بود؟ 🔸️اگر آمریکایی‌ها مرتکب اشتباه شوند و به ما حمله کنند، تنها به هدف قرار دادن پایگاه‌های نزدیک اکتفا نخواهیم کرد؛ بلکه پایگاه‌های دوردست آمریکا را نیز مورد حمله قرار می‌دهیم. 🔸️منظورم پایگاه‌های نظامی آمریکا در مناطق دوردستی است که تاکنون به آن‌ها حمله نکرده‌ایم. ممکن است برخی جزایری را نیز هدف قرار دهیم که تصور می‌کنند موشک‌های ما به آن‌ها نمی‌رسد. حتی ممکن است برخی پایگاه‌های نظامی آمریکا در کشورهای اروپایی را نیز هدف قرار دهیم؛ اگر هواپیماهای آمریکایی از یک پایگاه نظامی دوردست برخیزند و برای بمباران ایران به این کشور بیایند، آن پایگاه را نیز هدف قرار خواهیم داد. @taghaviniaa

ماجرای ورود شرکت پپسی به هند در سال ۱۹۸۸، شرکت آمریکایی پپسی بالاخره مجوز ورود به بازار هند را که سال‌ها برای ورود به آن تلاش می‌کرد، دریافت کرد؛ اما دولت هند چنان شرایطی برای شرکت وضع می‌کند که هیچ شرکتی به طور عادی آن‌ها را نمی‌پذیرفت. دولت هند به پپسی گفت:: می‌توانی وارد کشور شوی، اما حداقل نیمی از گردش مالی شرکتی که اینجا تأسیس می‌کنی باید از صادرات باشد. یعنی اگر در هند ۱۰۰ دلار فروش داشته باشی، باید ۵۰ دلار آن را از طریق فروش به خارج از کشور به دست بیاوری. نمی‌توانی فقط با فروش کولا به مردم هند این کار را انجام دهی. اما این تنها شرط نبود. هند از پپسی می‌خواست که به ازای هر ۱ دلار ارز خارجی که از کشور خارج می‌کند، ۵ دلار درآمد صادراتی ایجاد کند. یعنی اگر پپسی برای کارخانه‌هایش در هند، ۱ میلیون دلار ماشین‌آلات، مواد خام یا محصولات دیگر از خارج وارد کند، باید در مدت معینی ۵ میلیون دلار محصول از هند به کشورهای دیگر صادر نماید.. یعنی هند می‌گوید: اگر می‌خواهی به کشور من بیایی و ارز خرج کنی، باید پنج برابر آن را از طریق صادرات برای کشورم ارز بیاوری؛ راه دیگری ندارد. علاوه بر این، حداکثر ۲۵ درصد از گردش مالی کل شرکت تأسیس‌شده در هند باید از تولید کنسانتره نوشیدنی‌های گازدار باشد. یعنی آن‌ها به پپسی گفتند: نمی‌گذاریم فقط کولا بفروشی و پول دربیاوری، باید اینجا هم در کشاورزی سرمایه‌گذاری کنی، باید کارخانه‌ نیز بسازی و محصولات آن را به کشورهای دیگر بفروشی. فرض کنید شرکت پپسی در هند سالانه ۱۰۰ میلیون دلار گردش مالی داشته باشد؛ حداکثر ۲۵ میلیون دلار آن می‌تواند از تولید کنسانتره نوشیدنی‌های گازدار باشد. ۷۵ میلیون دلار باقی‌مانده باید از محصولات کشاورزی، فرآوری مواد غذایی و فعالیت‌های دیگر به دست آید. پپسی هم برای از دست ندادن بازار هند، این شرایط را می‌پذیرد. در سال ۱۹۸۸، توافقی برای سرمایه‌گذاری حدود ۱۵ میلیون دلاری امضا گردید؛ پپسی با گروه تاتا هندی و شرکت دولتی Punjab Agro شراکت نمود؛ سهم شرکت آمریکایی در این شراکت فقط ۳۹.۹ درصد بود. در واقع هدف اصلی پپسی فروش نوشیدنی در هند است، اما به خاطر شرایط دولت، مجبور به تأسیس کارخانه‌های فرآوری گوجه‌فرنگی، سیب‌زمینی، میوه و سبزیجات می‌شود. حتی در سال ۱۹۹۰، سفارشی ۴ میلیون دلاری از خارج برای رب گوجه‌فرنگی تولیدشده در هند دریافت کرد. همزمان، برنج باسماتی، میگو و چای هم صادر می کرد.. یعنی آن‌ها برای فروش کولا وارد شدند اما به صورت غیرمترقبه خود را در حال فروش گوجه‌فرنگی و برنج دیدند.. علاوه بر این، پپسی در مورد برندینگ هم مشکل داشت. پپسی ابتدا قصد داشت از نام Pepsi Era استفاده کند. بعد تحت فشار دولت، محصولاتش را با نام Lehar Pepsi به بازار عرضه کرد.. رامش وانگال، مدیر شرکت در هند، پس از صرف مبالغ هنگفت برای چاپ نام برند روی بطری‌ها، متوجه شد که نام باید تغییر کند. یعنی آن‌ها هنوز فروش کولا را شروع نکرده‌ بودند، به خاطر نام روی بطری‌ها هم ضرر کردند.. دلیل این همه تلاش و امتیاز پپسی برای ورود به هند هم فقط جمعیت بود. چون جمعیت هند در آن دوره حدود ۸۰۰ میلیون نفر بود؛ سرانه مصرف سالانه در کشور فقط ۳ بطری نوشیدنی گازدار است. یعنی از دید پپسی، بازاری با پتانسیل رشد بسیار بالا وجود دارد. علاوه بر این، کوکاکولا در سال ۱۹۷۷ به خاطر اختلاف با دولت هند، از کشور خارج شده بود؛ پپسی می‌خواست به بازاری وارد شود که بزرگ‌ترین رقیبش در آن نیست. در نهایت، پپسی موفق شد به بازار هند ورود کند. در سال ۱۹۹۰ فروش نوشیدنی‌هایش را شروع می‌کند و در چند سال به فروش بیش از ۲۰ میلیون بطری در سال رسید.. پپسی ورود به این بازاری که فکر می‌ کرد در آینده رشد می کند، شرایطی را پذیرفت که معمولاً از یک شرکت نوشیدنی آن هم پپسی انتظار نمی‌رفت. جمعیت هند خیلی بالا بود، پتانسیل باورنکردنی‌ای وجود داشت، اما کار کردن آنجا خیلی سخت بود اما در نهایت ارزشش را داشت. @taghaviniaa

ادعای وال استریت ژورنال: ایران در پاسخ به حملات به قشم، جزیره عمانی «دیدامار» را هدف حمله قرار داده که برای کمک به ناوبری کشتی‌های عبوری از تنگه هرمز، اهمیت دارد وال استریت ژورنال مدعی شد: ◀️ آمریکا مجموعه‌ای از حملات را علیه جزیره قشم انجام داده و ایران نیز به یک جزیره کوچک عمانی «دیدامار» که برای هدایت کشتی‌ها در این آبراه اهمیت حیاتی دارد، حمله کرده است. ◀️ این جزیره به عنوان نقطه ورود و خروج کشتی‌ها به خلیج فارس شناخته می‌شود و دارای تجهیزات ناوبری است ◀️ به گفته ایران، تجهیزات مستقر در این جزیره، به جریان قاچاق نفت توسط دشمن کمک می‌کردند./شرق پ ن: البته عده ای نادانِ کینه توز و سیاسی کار در ایران همچنان می گویند دست نظامیان برای واکنش بسته است ؛ در حالی که ایران به حمله بی خاصیت علیه چند لانچر پدافندی قشم ، پاسخ راهبردی داد و زیرساخت های مدیریت کریدور جنوبی در تنگه هرمز را نابود کرد. آمریکا حداقل دوماه برای بازسازی این تاسیسات وقت نیاز دارد؛ تازه اگر سپاه و ارتش بگذارند. @taghaviniaa

قدرت ایران چگونه معادلات جنگ را تغییر داد؟ @taghaviniaa

خطر بیخ گوش اروپا @taghaviniaa

آخرین وضعیت میدانی یمن طی ۳ ماه گذشته شاهد تحولات زیر بوده‌ایم: 1️⃣ نابودی، شکست و عقب‌نشینی تیپ‌های عمالقه از ساحل غربی و باب المندب به سمت عدن و بخش هایی از استان لحج، و پراکنده شدن نیروهای باقیمانده آنان. 🔸️تیپ‌های عمالقه روزگاری نوک پیکان مقابله با نیروهای صنعا بودند و با همکاری نیروهای طارق صالح، مناطقی از ساحل غربی را تصرف کردند و چندین سال آنها را در اختیار داشتند. 🔸️اما اکنون تمام ساحل غربی یمن و باب المندب به کنترل انصارالله درآمده است. 2️⃣ تمام تلاش‌های مزدوران سعودی برای پیشروی در استان های جوف و مأرب به دلایل مختلف، از جمله ساده انگاری حمله در مناطق باز، جذب نیروهای آموزش ندیده و حضور رهبران نظامی که بدون برنامه‌ریزی مناسب مجبور به نبردهای دشوار شده‌اند، شکست خورده است. 🔸️این نبردها منجر به کشته و زخمی شدن ده‌ها هزار نیروی مزدور سعودی گشته که نتیجه آن از دست دادن روحیه و توقف کمپین‌های جذب اجباری و داوطلبانه در مناطق جنوبی و همچنین در میان مهاجران یمنی در عربستان سعودی و ترکیه شده است. 3️⃣ کمپین رسانه‌ای پر سر و صدای نیروهای طرفدار عربستان سعودی کاملاً از واقعیت میدانی جداست. این نیروها طبق دستوراتی عمل می‌کنند که توسط شاهزادگان خلیج فارس صادر می‌شوند، نه منافع یمنی‌ها. 4️⃣ نیروهای صنعا تا حد زیادی تاکتیک‌های خود را تحمیل کرده و با موفقیت دستاوردهای ارضی خود را در تعز و ساحل غربی بدون شکست قابل توجه حفظ نموده اند؛، در حالی که به دستاوردهای جزئی در مأرب دست یافته‌اند. در استان لحج نیز ارتفاعات راهبردی و شهرستان های مهم المقاطره و المضاربه را در کنترل دارند. 5️⃣ شکست مزدوران سعودی تاکنون، احتمال قربانی شدن آنها را در هرگونه راه‌حل سیاسی که توسط میانجیگران در روزهای آینده ارائه می‌شود، بیشتر می‌کند. 🔸️ایران بر آتش‌بس در تمام جبهه‌ها به عنوان پیش‌نیاز بازگشایی تنگه هرمز اصرار دارد و بدین ترتیب به دلیل اتحاد نظامی و سیاسی خود با صنعا، مسئله یمن به مسئله ایران پیوند خورده است. 6️⃣ هیچ نشانه‌ ی بین‌المللی یا منطقه‌ای مبنی بر یک راه‌حل قریب‌الوقوع وجود ندارد. عربستان سعودی مصمم است دولت صنعا را به رسمیت نشناسد و آنها را به طور کامل از صحنه سیاسی یمن منزوی سازد. در همین حال، قبایل شمالی مصمم هستند که در کنار نیروهای صنعا، خود را نشان دهند و اراده خود را بر هرگونه راه‌حل خارجی تحمیل کنند. 🔸️عربستان سعودی در حال مبارزه با قبایل شمالی است که در سه روز گذشته آنها را در تعز و بنی حُشیش بمباران کرد. این اقدام احمقانه احتمالاً بسیج قبایل یمنی را در حمایت از دولت صنعا افزایش داده و جنگجویان بیشتری را در اختیار آن قرار می‌دهد. 📌 در نهایت باید بگویم بدون اغراق در تمام جبهه ها ، انصارالله دست برتر را دارد و در ۳ ماه اخیر سعودی کوچکترین دستاوردی کسب نکرده است. @taghaviniaa

زیر پوست خبر؛ ایران و آمریکا به توافق نزدیک‌ترند یا دور تازه‌ جنگ؟ یورونیوز قسمت سوم سه مسیر پیش روی تهران و واشنگتن با توجه به شرایط کنونی، می‌توان سه مسیر متفاوت را برای آینده روابط ایران و آمریکا بررسی کرد. نخست، دستیابی به توافقی مرحله‌ای است. در این حالت، دو طرف ممکن است ابتدا بر سر کاهش تنش نظامی، برخی اقدامات اعتمادساز و اجرای محدود تعهدات به تفاهم برسند و حل مسائل پیچیده‌تر را به مذاکرات بعدی موکول کنند. مسیر دوم، ادامه وضعیت کنونی است؛ یعنی حفظ کانال‌های دیپلماتیک در کنار تحریم‌ها، فشار اقتصادی و تهدیدهای نظامی، بدون دستیابی به توافقی تعیین‌کننده. مسیر سوم، تشدید دوباره درگیری‌های نظامی است. شکست مذاکرات، وقوع حادثه‌ای نظامی یا برداشت نادرست از اقدامات طرف مقابل می‌تواند خطر حرکت به این سمت را افزایش دهد. این سه مسیر لزوما کاملا از یکدیگر جدا نیستند. ممکن است دو کشور همزمان با مذاکره، فشار نظامی را نیز حفظ کنند یا پس از یک دوره تشدید تنش دوباره به دیپلماسی بازگردند. توافق یا جنگ؛ چه نشانه‌هایی اهمیت دارند؟ برای ارزیابی مسیر تحولات، صرف اظهارات امیدوارکننده یا تهدیدآمیز مقام‌ها کافی نیست. پذیرش یک چارچوب مشترک برای مذاکرات، توافق درباره ترتیب اجرای تعهدات، تعیین سازوکار نظارت و کاهش عملی تنش‌های نظامی می‌تواند از نشانه‌های پیشرفت دیپلماسی باشد. در مقابل، توقف ارتباط میان میانجی‌ها و طرف‌های مذاکره، افزایش حملات و گسترش دامنه اهداف نظامی می‌تواند از تشدید خطر درگیری حکایت کند. اظهارات اخیر ترامپ نیز نشان می‌دهد که دولت آمریکا هنوز هیچ‌یک از دو گزینه توافق و اقدام نظامی را کنار نگذاشته است. انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و تحولات سیاسی اسرائیل می‌توانند بر محاسبات تصمیم‌گیرندگان تاثیر بگذارند، اما اختلافات اصلی تهران و واشنگتن همچنان درباره مسائل امنیتی، اقتصادی و چگونگی اجرای تعهدات است. در نهایت، پرسش اصلی این نیست که ترامپ چه اندازه از احتمال جنگ سخن می‌گوید، بلکه این است که آیا تهران و واشنگتن می‌توانند درباره شرایطی توافق کنند که هر دو طرف اجرای آن را به ادامه تقابل ترجیح دهند. پایان @taghaviniaa

زیر پوست خبر؛ ایران و آمریکا به توافق نزدیک‌ترند یا دور تازه‌ جنگ؟ یورونیوز قسمت دوم مهم‌ترین موانع توافق چیست؟ یکی از دشوارترین مسائل، ترتیب اجرای تعهدات است. تهران خواستار پایان اقدامات نظامی در همه جبهه‌ها و رفع فشارهای اقتصادی پیش از ورود به روندی تازه از مذاکرات است. در مقابل، واشنگتن پذیرش برخی از خواسته‌های ایران را رد کرده و بر ضرورت دستیابی به توافقی با شرایط مورد قبول خود تاکید دارد. اختلاف بر سر برنامه هسته‌ای ایران نیز همچنان از موضوعات اصلی است. دامنه محدودیت‌های احتمالی، شیوه نظارت بر اجرای تعهدات و آینده تحریم‌ها از جمله مسائلی هستند که باید درباره آن‌ها تصمیم‌گیری شود. موضوع تضمین‌های امنیتی نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. ایران خواستار اطمینان از تکرار نشدن حملات است، در حالی که هرگونه تعهد امنیتی آمریکا با مسائل پیچیده سیاسی و حقوقی همراه خواهد بود. تجربه خروج آمریکا از توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ در دوره نخست ریاست‌ جمهوری دونالد ترامپ نیز نشان داده است که دوام توافق، به اندازه دستیابی به آن اهمیت دارد. حتی اگر دو طرف بر سر اصول کلی به تفاهم برسند، چگونگی اجرای مرحله‌ای تعهدات و سازوکار راستی‌آزمایی می‌تواند مذاکرات را با دشواری روبه‌رو کند. آیا تهدید نظامی می‌تواند ایران را به توافق نزدیک کند؟ تهدید به استفاده از نیروی نظامی ممکن است با هدف افزایش هزینه مخالفت با خواسته‌های واشنگتن مطرح شود. از این منظر، حفظ آمادگی نظامی و اعلام اهداف احتمالی می‌تواند بخشی از راهبرد فشار در مذاکرات باشد. اما چنین راهبردی نتیجه تضمین‌شده‌ای ندارد. تهران ممکن است عقب‌نشینی در برابر تهدیدهای آشکار را از نظر سیاسی و امنیتی پرهزینه بداند. همچنین، افزایش فعالیت‌های نظامی می‌تواند خطر برخورد ناخواسته یا واکنش متقابل را بیشتر کند. در سوی دیگر، کاهش فشار نظامی بدون دستیابی به توافق نیز ممکن است از دید دولت آمریکا به معنای از دست دادن یکی از ابزارهای چانه‌زنی تلقی شود. بنابراین، یکی از پرسش‌های تعیین‌کننده این است که آیا دو کشور می‌توانند بدون آنکه اقدامات اولیه طرف مقابل را نشانه ضعف خود بدانند، درباره گام‌های متقابل و قابل راستی‌آزمایی توافق کنند. انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا چه تاثیری بر تصمیم ترامپ دارد؟ نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر و پیروزی دموکرات‌ها در هر دو مجلس کنگره، موازنه قدرت سیاسی در واشنگتن را تغییر داده است. این تحول می‌تواند نظارت بر سیاست خارجی دولت ترامپ را افزایش دهد و تصویب برخی برنامه‌های قانونی و بودجه‌ای دولت را دشوارتر کند. کنگره از اختیارات مهمی در زمینه تصویب بودجه، قانون‌گذاری و نظارت بر اقدامات دولت برخوردار است. همچنین، قانون اساسی آمریکا اختیار اعلان جنگ را به کنگره داده است. با این حال، رئیس‌ جمهوری به‌عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح و مسئول اصلی هدایت سیاست خارجی، اختیارات گسترده‌ای دارد. تجربه تاریخی آمریکا نیز نشان می‌دهد که دولت‌ها در موارد متعددی بدون اعلان رسمی جنگ از سوی کنگره، عملیات نظامی انجام داده‌اند. از سوی دیگر، اکثریت جدید کنگره تا ژانویه ۲۰۲۷ آغاز به کار نخواهد کرد. بنابراین، تغییر ترکیب کنگره می‌تواند هزینه سیاسی ادامه جنگ را برای ترامپ افزایش دهد، اما به‌خودی‌خود مانع قطعی حملات تازه یا تضمین‌کننده توافق با ایران نیست. نقش اسرائیل در آینده توافق چیست؟ اسرائیل یکی از بازیگران مهم در محاسبات واشنگتن درباره ایران است. مقام‌های اسرائیلی طی سال‌های گذشته برنامه هسته‌ای و توانایی‌های نظامی ایران را از مهم‌ترین تهدیدهای امنیتی علیه این کشور معرفی کرده‌اند. روابط نزدیک نظامی و اطلاعاتی آمریکا و اسرائیل، همراه با فعالیت گروه‌های حامی اسرائیل در سیاست داخلی آمریکا، به مواضع تل‌آویو در تصمیم‌گیری‌های واشنگتن اهمیت می‌دهد. با این حال، منافع دو کشور در همه موضوعات لزوما یکسان نیست و تصمیم نهایی درباره توافق یا اقدام نظامی آمریکا بر عهده دولت این کشور خواهد بود. تحولات پارلمانی اسرائیل و احتمال تشکیل دولتی تازه نیز می‌تواند بر نحوه تعامل تل‌آویو با واشنگتن تاثیر بگذارد. اما تغییر نخست‌ وزیر لزوما به معنای تغییر بنیادین نگاه امنیتی اسرائیل به ایران نیست. گادی آیزنکوت که مامور تشکیل دولت شده، پیش‌تر ریاست ستاد کل ارتش اسرائیل را بر عهده داشته است. بنابراین، حتی در صورت تشکیل دولت جدید، انتظار کنار گذاشته شدن نگرانی‌های امنیتی اسرائیل درباره ایران مبنای محکمی ندارد. آنچه ممکن است تغییر کند، شیوه مدیریت اختلافات با واشنگتن، میزان حمایت از راه‌حل‌های دیپلماتیک و چگونگی استفاده از گزینه نظامی است. ادامه دارد... @taghaviniaa

زیر پوست خبر؛ ایران و آمریکا به توافق نزدیک‌ترند یا دور تازه‌ جنگ؟ یورونیوز قسمت اول ترامپ از یک سو احتمال حمله دوباره به ایران را بسیار پایین می‌داند و از سوی دیگر به اقدام نظامی تهدید می‌کند. در میانه تلاش‌های دیپلماتیک، اختلافات تهران و واشنگتن، نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و تحولات سیاسی اسرائیل تا چه اندازه بر شانس توافق یا خطر آغاز دور تازه‌ای از جنگ تاثیر می‌گذارند؟ دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا می‌گوید احتمال حمله دوباره آمریکا به ایران بسیار پایین است، اما همزمان تاکید می‌کند که در صورت لزوم، دستور حملات تازه‌ای را صادر خواهد کرد. این دو پیام ظاهرا متناقض در حالی مطرح می‌شوند که تلاش‌های دیپلماتیک برای دستیابی به توافق ادامه دارد، اما اختلافات اساسی میان تهران و واشنگتن همچنان پابرجاست. آیا تهدیدهای نظامی ترامپ بخشی از راهبرد فشار برای رسیدن به توافق است یا نشانه‌ای از احتمال تشدید جنگ؟ شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و تحولات سیاسی اسرائیل چه تاثیری بر محاسبات واشنگتن خواهد داشت؟ برای پاسخ به این پرسش‌ها باید فراتر از اظهارات روزانه مقام‌های دو کشور رفت و منافع، اختلافات و محدودیت‌های سیاسی هر یک از بازیگران را بررسی کرد. ترامپ چه می‌خواهد؟ دونالد ترامپ در گفت‌وگوی تلفنی اخیر خود با شبکه سی‌ان‌ان، احتمال حملات تازه به ایران را بسیار پایین توصیف کرد، اما این ارزیابی را به پیشرفت مذاکرات و دستیابی به توافقی مطلوب برای واشنگتن مشروط دانست. او در عین حال تاکید کرد که در صورت ضرورت، آمریکا بار دیگر به ایران حمله خواهد کرد. رئیس‌ جمهوری آمریکا همچنین از آمادگی نیروهای نظامی این کشور در منطقه و شناسایی ده‌ها پل در ایران به‌عنوان اهداف احتمالی سخن گفت این اظهارات نشان می‌دهد که واشنگتن دست‌کم در سطح مواضع اعلام‌شده دو گزینه دیپلماسی و اقدام نظامی را همزمان حفظ کرده است. چنین رویکردی می‌تواند با هدف افزایش فشار بر طرف مقابل در مذاکرات اتخاذ شود. با این حال، تهدید نظامی همیشه به توافق منجر نمی‌شود و ممکن است بی‌اعتمادی را افزایش دهد یا خطر محاسبه اشتباه را بیشتر کند. در نتیجه، پایین دانستن احتمال حمله از سوی ترامپ را نباید به معنای کنار گذاشتن گزینه نظامی تلقی کرد. چرا ایران و آمریکا همچنان به توافق نیاز دارند؟ ادامه تقابل برای هر دو کشور هزینه‌هایی دارد، هرچند ماهیت این هزینه‌ها یکسان نیست. برای ایران کاهش فشار اقتصادی، رفع تحریم‌ها و محدودیت‌های تجاری، پایان محاصره دریایی و جلوگیری از حملات بیشتر از مهم‌ترین انگیزه‌های دستیابی به توافق به شمار می‌روند. ادامه اختلال در تجارت خارجی و افزایش نااطمینانی اقتصادی می‌تواند فشار بیشتری بر اقتصاد ایران وارد کند. از سوی دیگر، دستیابی به تضمین‌هایی برای جلوگیری از تکرار حملات، یکی از مسائل اصلی هر توافق احتمالی خواهد بود. برای آمریکا نیز پایان دادن به درگیری می‌تواند هزینه‌های نظامی و سیاسی را کاهش دهد و خطر گسترش جنگ در منطقه را محدود کند. امنیت مسیرهای دریایی و جلوگیری از اختلال بیشتر در بازارهای جهانی انرژی نیز از منافع مهم واشنگتن و متحدان آن است. اما وجود منافع مشترک برای پایان دادن به جنگ، به‌تنهایی به معنای امکان دستیابی سریع به توافق نیست. دو طرف ممکن است درباره ضرورت کاهش تنش اشتراک نظر داشته باشند، اما بر سر شرایط آن اختلاف کنند. ادامه دارد ... @taghaviniaa

ماجرای جذاب ورود شرکت هوندا به بازار آمریکا در سال ۱۹۵۹، شرکت تولیدکننده موتورسیکلت ژاپنی هوندا تصمیم می‌گیرد وارد بازار آمریکا شود. مدیران هوندا برای تأسیس شرکت در آمریکا به وزارت دارایی ژاپن درخواست می‌دهند و می‌خواهند یک میلیون دلار سرمایه از کشور خارج کنند. وزارتخانه این درخواست را رد می‌کند. زیرا در آن دوره حتی تولیدکنندگان خودرو ژاپنی هم در آمریکا با مشکلاتی روبرو هستند. مقامات وزارتخانه هم باور ندارند که شرکتی مثل هوندا، که در زمینه موتورسیکلت فعالیت می‌کند، بتواند در بازاری که برای تولیدکنندگان خودرو هم چالش‌برانگیز است، موفق شود. مدیر هوندا، کیهاچیرو کاواشیما، بارها به وزارتخانه مراجعه می‌کند. سرانجام دولت اجازه خروج ۲۵۰ هزار دلار را می‌دهد. اما فقط نیمی از این مبلغ به صورت نقدی می‌تواند به آمریکا برده شود. بقیه به صورت کالا منتقل خواهد شد. یعنی هوندا مجبور است ماجراجویی خود در آمریکا را با یک‌چهارم سرمایه مورد نظرش آغاز کند. کاواشیما در ژوئن ۱۹۵۹ به لس‌آنجلس می‌رود. معمولاً در چنین موقعیتی انتظار می‌رود که برای حفظ پول شرکت، یک دفتر کوچک اجاره شود. اما او دقیقاً برعکس عمل می‌کند. با ۱۰۰ هزار دلار یک استودیوی عکاسی قدیمی می‌خرد و آن را به مرکز هوندا در آمریکا تبدیل می‌کند. پس از این خرید، حدود ۲۰ تا ۳۰ هزار دلار سرمایه برای شرکت باقی می‌ماند. هوندا در سپتامبر ۱۹۵۹ با ۸ کارمند شروع به فروش موتورسیکلت می‌کند. هدف‌شان فروش ۱۰۰۰ موتورسیکلت در ماه است. اما اوضاع طبق انتظار پیش نمی‌رود. در سه ماه فقط ۱۷۰ موتورسیکلت می‌فروشند. یعنی حدود ۶ درصد از هدف ۳۰۰۰ دستگاهی که باید در سه ماه می‌رسیدند، محقق می‌شود. علاوه بر این، در موتورسیکلت‌های بزرگ فروخته‌شده، مشکلات فنی بروز می‌کند. به دلیل داغ کردن بیش از حد موتورها و مشکلات مکانیکی، بخشی از موتورسیکلت‌های واردشده از ژاپن بازگردانده می‌شود. کاواشیما بیش از ۱۰۰ موتورسیکلتی را که به بندر آمریکا رسیده بودند، بدون تخلیه از کشتی به ژاپن بازمی‌گرداند. زیرا معتقد است تعمیر و فروش موتورسیکلت‌های معیوب در آمریکا به اعتبار هوندا آسیب می‌زند. تنها یک مدل کوچک برای تمرکز فروش باقی می‌ماند. نامش سوپر کاب است. این موتورسیکلت که در آمریکا با نام هوندا ۵۰ فروخته می‌شود، در آن دوره حدود ۲۵۰ دلار قیمت دارد. از آنجایی که در جاده‌های آمریکا موتورسیکلت‌هایی مثل هارلی-دیویدسون رایج بودند، به موتورسیکلت کوچک هوندا شانس زیادی داده نمی‌شود. اما به مرور، دانشجویان آمریکایی، زنان و افرادی که قبلاً به استفاده از موتورسیکلت فکر هم نمی‌کردند، به هوندا ۵۰ علاقه‌مند می‌شوند. زیرا موتورسیکلت هم ارزان است، هم سبک و هم استفاده از آن آسان. هوندا هم این را متوجه می‌شود و استراتژی تبلیغاتی‌اش را کاملاً تغییر می‌دهد. در تبلیغات به جای موتورسواران با ژاکت چرم، دانشجویان، خانواده‌ها و زنان خریدار نشان داده می‌شود. این استراتژی جواب می‌دهد. تا پایان سال ۱۹۶۲، فروش سالانه موتورسیکلت هوندا در آمریکا از ۴۰ هزار دستگاه عبور می‌کند. برندی ژاپنی که چهار سال پیش هیچ‌کس در آمریکا آن را نمی‌شناخت، حالا بازاری جدی در این کشور ایجاد کرده است. هوندا در سال ۱۹۶۵ تصمیم می‌گیرد در پخش تلویزیونی جوایز اسکار تبلیغ کند. برای دو تبلیغ ۹۰ ثانیه‌ای، ۳۰۰ هزار دلار درخواست می‌شود. یعنی بیش از کل سرمایه‌ای که در ۱۹۵۹ اجازه خروجش به آمریکا داده شده بود. این مبلغ برای تبلیغ ۹۰ ثانیه‌ای، معادل قیمت فروش ۱۲۰۰ موتورسیکلت هوندا ۵۰ است. کاواشیما ابتدا تردید می‌کند اما بعد قبول می‌کند. پس از تبلیغ، درخواست‌هایی از سراسر کشور برای نمایندگی هوندا شروع می‌شود. حتی شرکت‌های بزرگ آمریکایی هم می‌خواهند در کمپین‌های خود، موتورسیکلت‌های هوندا را به عنوان جایزه بدهند. تا سال ۱۹۷۰، فروش سالانه موتورسیکلت هوندا در آمریکا از ۵۰۰ هزار دستگاه عبور می‌کند. شرکتی که در سال ۱۹۵۹ دولت ژاپن به موفقیتش در آمریکا باور نداشت و فقط اجازه خروج ۲۵۰ هزار دلار سرمایه را داد، ۱۱ سال بعد در آمریکا سالانه بیش از نیم میلیون موتورسیکلت می‌فروشد... @taghaviniaa

اولین دفتر شرکت هوندا در آمریکا ماجرای جالبش را در زیر بخوانید 👇