Liszt0maniaa (اشکان شریعت)

سوگ از ناکجا می‌رسد، نه از جایی که اغلب انتظارش را می‌کشیم، نه آن­طور که انتظارش را داریم. بر تمام ماتم‌زدگان، مصیبتْ روزی بی‌خبر آوار شده است، اما آنچه از زیر موج بیرون می‌آید، آن‌چه حاصل می‌شود، می‌تواند بسیار متفاوت باشد؛ فرق است میانِ آنانی که عزیزشان از دست رفته با آنانی که عزیزشان از دست ستانده‌شده. ماتم‌دارانِ ازدست‌ستانده‌شده‌ها، زارانِ بیزارند، و ما، هردم درمی‌یابیم تن‌های پاره‌ی ناشناس در نهایت پاره‌ی تنِ خود ما هستند، تمامِ خودِ ما؛ با تمام ترس‌ها و اضطراب‌ها و آرزوها و دردها. اندوهان همدستند و این‌چنین سوگ بدل می‌شود به عزمی راسخ...

غریب بی‌جاست، میان خانه و خویشان بی‌جاست. غریب ناشناسی است که می‌شناسندش، اما نه او را، بل‌که خیالی که از او ساخته شده را. غریب آینه‌ای هزارتکه است که هزار تصویر مي‌سازد، ناپدید در مقابل چشمِ کَسان. چشمه‌ای که در غریبگی طولانی یخ می‌زند؛ انعکاسی ابدی که راهی به درونش نیست. غریب پشتی خمیده دارد، آدمی به خودش می‌آید و می‌بیند که اگر هنور چانه‌اش مماس نمی‌شود با استخوان‌های سینه‌اش، محض حناق است؛ لیک «غریب‌ترین غریبان، غریب در وطن [خانه] است»، او که غربتش را همه‌جا بر دوش می‌کشد، بر دوش می‌کشد که جایی خانه کند، غریب‌تر از همه اویی‌ست که در خانه‌اش هم غریب باشد؛ او که تن خویش، در این‌ غربت‌خانه‌ نیز غریب باشد.