RADIO ERFUN

حُسن تو همیشه در فزون باد رویت همه ساله لاله‌گون باد اندر سرِ ما خیالِ عشقت هر روز که باد در فزون باد هر سرو که در چمن درآید در خدمتِ قامتت نگون باد چشمی که نه فتنهٔ تو باشد چون گوهرِ اشک غرقِ خون باد چشمِ تو ز بهرِ دلربایی در کردنِ سحر ذوفنون باد هر جا که دلیست در غمِ تو بی صبر و قرار و بی سکون باد قَدِّ همه دلبرانِ عالم پیشِ الفِ قَدَت چو نون باد هر دل که ز عشقِ توست خالی از حلقهٔ وصلِ تو برون باد لعلِ تو که هست جانِ حافظ دور از لبِ مردمانِ دون باد

دارم امید عاطفتی از جناب دوست کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست دانم که بگذرد ز سر جرم من که او گر چه پریوش است ولیکن فرشته خوست چندان گریستیم که هر کس که برگذشت در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان موی است آن میان و ندانم که آن چه موست دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت از دیده‌ام که دم به دمش کار شست و شوست بی گفت و گوی زلف تو دل را همی‌کشد با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست عمریست تا ز زلف تو بویی شنیده‌ام زان بوی در مشام دل من هنوز بوست حافظ بد است حال پریشان تو ولی بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست