سادوماز

دوباره با جمله‌ی «رای لازم را جهت انتشار کسب نکرد» رو در رو شدم. عمرا برای کسب رأی کسی چیزی بنویسم و عمرا هم‌دیگر را بفهمیم. خب که چی؟

یهو پرت شدم بیست سال پیش و شاید و گرما و تابستان و دار قالی و مریم نشیبا و برنامه‌ی گلبانگ و چه بدونم والا و حتما که حزن 👇

از خواب بیدار می‌شوی و با خودت می‌جنگی. آخر شب هر دو خسته و کسل می‌خوابی. کولوسئوم فردا منتظر است.

سرم خوابگاه مورچه‌هاست.

نزیستن و نمردن.

به زبان ساده: می‌ترسم و ترس تنها علقه‌ی من به زندگی‌ست.

تماما فرسوده شده‌ام. چنان هر ذره‌ام در باد متلاشی و آواره است که حتی خدای ابراهیم نیز نمی‌تواند مرا به من بازگرداند.

راه نمی‌توانم بروم و راه خون است و پایم خون و کفشم خون. همیشه دست‌ مادرم شبیه راهی گشوده است، گشوده با تیغ. همیشه راهم به دست مادرم ختم می‌شود و خرخرهایش که باد است؛ خون است. خون در باد است.

ترس خون من است.

کدام طرف بمیرم که سبک‌تر بشوم؟

حتی صدای نبضم کلافه‌ام می‌کند. خنده و گریه اره‌ای روی اعصابم است.

ترس پرنده‌ای زیر پوستم است.