کافه تسهیل‌گری

احتمالا این موقعیت در افتتاحیه کارگاه‌های آموزشی برای شما آشناست.

گاهی بازگشتن به جایی که دوستش داشته‌ایم، نه از سرِ اجبار، که از سرِ وفاداری به یک خاطرۀ مشترک است. گفته بودیم: «چراغ‌های کافه را آرام آرام خاموش می‌کنیم، اما عطر قهوه می‌ماند.» حالا باید اعتراف کنیم که آن عطر، بیش از آنچه تصور می‌کردیم ماندگار بود؛ آنقدر که دوباره ما را به پشت پیشخوان آورد. کافه تسهیل‌گری باز می‌شود با فهمی تازه از اینکه بعضی فضاها را نه با دیوار، که با آدم‌هایش باید حفظ کرد؛ برای اندیشیدن به توانایی انسان‌ها برای ساختن لحظه‌های بهتر؛ چیزی که تسهیل‌گری در عمیق‌ترین معنایش به آن اشاره دارد. از این پس، لااقل تا مدتی، ادامهٔ فعالیت کانال بر عهدهٔ من، پدرام موسوی شندی، است. فایل‌های مرتبط با تسهیل‌گری دوباره در کانال قرار می‌گیرند تا هرکس که گذرش افتاد چیزی برای اندیشیدن بیابد. اگر کسی را می‌شناسید که در میانهٔ هیاهو به چنین فضایی‌ نیاز دارد، کافه را به او معرفی کنید. بعضی از مهم‌ترین اتفاقات زندگی از یک دعوت ساده آغاز می‌شوند. راه ارتباط مستقیم با من: https://t.me/Facilitators_cafe?direct چراغ کافه روشن است تا برای پرسش‌های مشترک باز دور هم بنشینیم.

چراغ‌های کافه را آرام آرام خاموش می‌کنیم، اما عطر قهوه می‌ماند... سلام به همۀ هم‌سفرهای جان، سلام به تک‌تک کسانی که توی تاریک‌ترین روزها، وقتی کرونا ما را پشت درهای بسته نشانده بود، وقتی خبرها پر از صدای تلاطم، جنگ و دل‌شوره بود، آمدید توی این گوشۀ دنج و نشستیم دور هم، از تسهیل‌گری گفتیم، از آدم‌ها، از یادگیری، از هم‌راهی. کافه تسهیل‌گری برای ما یک کانال نبود؛ یک پاتوق بود. یک بهانه برای اینکه در میانۀ طوفان، یک فنجان چای داغ برداریم و حواسمان باشد که هنوز می‌شود آدم‌ها را کنار هم نشاند، هنوز می‌شود گفت‌وگو ساخت، هنوز می‌شود یاد گرفت و یاد داد. حالا رسیده‌ایم به جایی که باید با همان صمیمیت بگوییم: کافه، دیگر فعالیت تازه‌ای نخواهد داشت. شاید برای همیشه، شاید برای مدتی طولانی. هنوز خودمان هم یقین نداریم. اما آنچه یقین داریم این است که نمی‌خواهیم بی‌صدا برویم؛ مگر می‌شود این همه خاطره را بی‌خداحافظی گذاشت و رفت؟ اما، همۀ نوشته‌ها، فایل‌ها و مطالب، فعلا همین‌جا می‌مانند. مثل یک قفسۀ کتاب قدیمی در کافه‌ای که دیگر باز نمی‌شود، ولی هر وقت دلتان تنگ شد، می‌توانید در را باز کنید، بروید توی آرشیو، لم بدهید روی مبل همیشگی و دوباره مرور کنید. هیچ چیز حذف نمی‌شود. کافه شاید تعطیل باشد، اما چراغ آرشیوش روشن است. و اگر روزی دلتان برایمان تنگ شد، اگر حرفی بود، اگر خواستید از خودتان بگویید یا حتی پیشنهاد یک همکاری تازه در دنیای واقعی داشتید، می‌توانید پیدايمان کنید. یک ایمیل هست که هنوز باقی است، هنوز منتظر است: cafefacilitators@gmail.com ما هستیم. شاید کمتر، شاید ساکت‌تر، اما هستیم. ممنونیم برای هر لحظه‌ای که کنارمان بودید. برای روزهایی که نوشتیم و خواندید. برای آن شب‌های بی‌حوصلگی کرونایی که کافه، شاید دلگرمی کوچکی بود. برای روزهای سخت خبرهای بد که از تسهیلگری نوشتن، خودش یک جور مقاومت بود. این چراغ را خاموش نمی‌کنیم؛ فقط از پشت پیشخوان کنار می‌رویم تا شاید بعدها، جور دیگری، یک جایی، دوباره هم‌کلام شویم. تا آن روز، قدر هم را بدانیم، گفت‌وگو را زنده نگه داریم، و یادمان باشد: کافه همیشه مال آدم‌هایش است. تیم کافه تسهیل‌گری