حاجی آقا

فرگشتِ داروینی چگونه کار میکند‌؟ ساده‌ترین توضیح و تعریف از فرگشتِ داروینی چیست؟ (زبان ویدیو انگلیسی با ترجمه فارسی) #فرگشت #ریچارد_داوکینز @Hajii_Aqa

فرگشتِ داروینی چگونه کار میکند‌؟ ساده‌ترین توضیح و تعریف از فرگشتِ داروینی چیست؟ (زبان ویدیو انگلیسی با ترجمه فهرسی) #فرگشت #ریچارد_داوکینز @Hajii_Aqa

میدونید چرا به کارما اعتقاد ندارم؟ چون من به اندازهٔ اتفاقهای بدِ زندگیم، آدمِ بدی نبودم.

از صفاتِ بارزِ الله #آتئیسم #نقد_اسلام  #نقد_قرآن #دهری #دهریون ✈️ @Dahrioon

🆕خامنه‌ای تویی؟! 🚀🐁 #آتئیسم #نقد_اسلام  #نقد_قرآن #دهری #دهریون ✈️ @Dahrioon

به کسانیکه چنان خوب می‌دانند خدا از آنها می‌خواهد با همنوعانشان چه کنند، اعتماد ندارم؛ چون همیشه می‌بینم خواستهٔ خدا با خواسته‌های خودشان یکی است. #تاریخ_حق_رأی_زنان #سوزان_بی_آنتونی @Hajii_Aqa

آدم‌هایِ غمگین، خودخواه و بدجنس و بی‌انصافند و کمتر از دیوانه‌ها قادر به تفهیم و تفاهم یکدیگرند. غم، هیچگاه بشر را متحد نمی‌سازد، بشر را به نفاق وا می‌دارد؛ و اگر به خیال کسی می‌رسد که اتحادِ بشر با تعمیمِ اندوه و غم امکان‌پذیر است، اشتباه می‌کند. در دنیای مردمانِ غمگین، نسبت به مردمان خوش و راضی، ستم‌ها و جورهای بیشتری روی می‌دهد. #دشمنان #آنتوان_چخوف @Hajii_Aqa

فکر میکنم این گناهکارانند که راحت می‌خوابند، چون چیزی حالیشان نیست و برعکس، بی‌گناهان نمی‌توانند حتی یک لحظه چشم روی هم بگذارند، چون نگران همه‌چیز هستند. اگر غیر از این بود، بی‌گناه نمی‌شدند. #زندگی_در_پیش_رو #رومن_گاری @Hajii_Aqa

باید فکری به حال و روز خودمان بکنیم. ما دچار بیماری وحشتناکی هستیم که میراث ژنتیکیِ قرنها زندگی غیرِ انسانی زیر سلطهٔ استبداد مطلق است. ما بلد نیستیم بحث و گفت‌وشنودی را پیش ببریم، چون هیچوقت نیاموخته‌ایم حریف بحثی باشیم. اگر گمانت این است که مخاطب دارد به سخنان تو گوش میدهد، به احتمال بسیار گرفتار خوش‌خیالی شده‌ای: او از همان دو سه جملهٔ اولت درِ صندوقخانه را بسته، دارد آن پشت دندانهایش را برای دَریدنِ تو تیز میکند. #احمد_شاملو @Hajii_Aqa

باید فکری به حال و روز خودمان بکنیم. ما دچار بیماری وحشتناکی هستیم که میراث ژنتیکیِ قرنها زندگی غیرِ انسانی زیر سلطهٔ استبداد مطلق است. ما بلد نیستیم بحث و گفت‌وشنودی را پیش ببریم، چون هیچوقت نیاموخته‌ایم حریف بحثی باشیم. اگر گمانت این است که مخاطب دارد به سخنان تو گوش میدهد، به احتمال بسیار، گرفتار خوش‌خیالی شده‌ای: او از همان دو سه جملهٔ اولت درِ صندوقخانه را بسته، دارد آن پشت دندانهایش را برای دَریدنِ تو تیز میکند. #احمد_شاملو @Hajii_Aqa

شیطان ژاپن را ساخت، خدا سوریه را ویران کرد. #حکیم_کریستوفر_لوسیفر

📄عیون أخبار الرضا (نوشتۀ شیخ صدوق)، باب پانزدهم، روایت اول #آتئیسم #نقد_اسلام  #نقد_قرآن #دهری #دهریون ✈️ @Dahrioon

⭕️ محمد، زینب، زید 🤥 سوره احزاب: وَإِذْ تَقُولُ لِلَّذِی أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِ وَأَنْعَمْتَ عَلَیْهِ أَمْسِکْ عَلَیْکَ زَوْجَکَ وَاتَّقِ اللَّهَ وَتُخْفِی فِی نَفْسِکَ مَا اللَّهُ مُبْدِیهِ وَ تَخْشَى    النَّاسَ وَاللَّهُ أَحَقُّ  أَنْ تَخْشَاهُ فَلَمَّا قَضَى     زَیْدٌ مِنْهَا وَطَرًا زَوَّجْنَاکَهَا لِکَیْ لا یَکُونَ عَلَى   الْمُؤْمِنِینَ حَرَجٌ فِی أَزْوَاجِ أَدْعِیَائِهِمْ إِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًا وَکَانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولا ﴿٣٧﴾ مَا کَانَ عَلَى النَّبِیِّ مِنْ حَرَجٍ فِیمَا فَرَضَ اللَّهُ لَهُ سُنَّةَ اللَّهِ فِی الَّذِینَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ وَکَانَ أَمْرُ اللَّهِ قَدَرًا مَقْدُورًا ) ترجمه: و آنگاه كه به كسى(زيد) كه خدا بر او نعمت ارزانى داشته بود و تو به او نعمت داده بودى ميگفتى همسرت را پيش خود نگاه دار و از خدا پروا بدار و آنچه را كه خدا آشكاركننده آن بود در دل خود نهان ميكردى و از مردم ميترسيدى با آنكه خدا سزاوارتر بود كه از او بترسى پس چون زيد از آن(زن) كام برگرفت وى را به نكاح تو درآورديم تا در مورد ازدواج مؤمنان با زنان پسرخواندگانشان چون از آنان كام گرفتند مشكلى نباشد و فرمان خدا اجرا گرديد (٣٧) بر پيامبر در آنچه خدا براى او فرض گردانيده گناهى نيست سنت خداست كه در ميان گذشتگان بوده و فرمان خدا همواره به اندازه مقرر است (٣٨) #آتئیسم #نقد_اسلام  #نقد_قرآن #دهری #دهریون ✈️ @Dahrioon

وقت آن رسیده است که خداناباوران در سراسر جهان به مساجد و کلیساها و کنیسه‌ها بروند و به خداباوران مذهبی یاد بدهند که در کتاب‌های مقدس‌شان چه آمده است. #حکیم_کریستوفر_لوسیفر @Hajii_Aqa

کتابهای علمی و ادبی و فلسفی آنها سوخت و رسالات در بابِ آدابِ خلا رفتن و کونشوئی و بنداز با یک تا نُه صیغه و متعه و احادیث و اخبار و فقه و اصول جای آن گرفت. #توپ_مرواری #صادق_هدایت @Hajii_Aqa

نمی‌گویم که چرا جهان بد است و نمی‌گویم که خداوند با اینکه وجودِ کامل بود، یک جهانِ ناقص آفرید و از یک خدای کامل شایسته نیست که چیز ناقص و بد بیافریند. یگانه ایرادی که ما داریم این است که چرا به من و شما نیروی تمیز و تشخیص داد که بتوانیم بد را از خوب تمیز بدهیم و کارهای او را تنقید کنیم. اگر ما دارای قوهٔ تمیز نبودیم، خوبی و بدی و زشت و زیبا در نظر ما یکسان بود. بنابراین نگویید که من کوچکتر از آن هستم در کارهای خدا مداخله نمایم و آنها را تنقید کنم؛ زیرا اگر او نمی‌خواست که شما کارهای او را تنقید نمایید، نباید اصلاً به شما قوهٔ تشخیص بدهد. #خدا_و_هستی #موریس_مترلینگ @Hajii_Aqa

#علی_سورنا @Hajii_aqa

ادامه‌ی‌ متن بالا : به همین دلیل است که نخستین قربانیان آینده‌ی هر جنبش اقتدارگرا، اغلب همان کسانی هستند که امروز با شور و خشم از آن دفاع می‌کنند. وقتی جامعه‌ای حقِ پرسیدن را قربانیِ اطاعت می‌کند، دیگر هیچ‌کس واقعاً در امان نیست؛ نه مخالفان، نه حامیان، و نه حتی آنان که پرچمِ آن جنبش را روزی با افتخار بر دوش کشیده‌اند. این جنبش‌ها تا زمانی به افراد نیاز دارند که بی‌چون‌وچرا تکرارکننده‌ی روایت رسمی باشند. لحظه‌ای که فرد بخواهد مستقل فکر کند، دیگر «نیروی خودی» نیست؛ بلکه یک «تهدید» است. و شاید خطرناک‌ترین بخش ماجرا همین باشد که بسیاری از این افراد، زمانی حقیقت را می‌فهمند که خودشان درون همان چرخ‌گوشتی تکه‌تکه می‌شوند که روزی حذف دیگران با آن را توجیه می‌کردند. نگارنده : علی جعفری #علی_کریمی #رضا_پهلوی #توتالیتاریسم

جنبش‌های توتالیتر معمولاً فقط با زور شکل نمی‌گیرند؛ آن‌ها اغلب از دلِ نیازهای واقعی انسان‌ها بیرون می‌آیند: نیاز به معنا، امنیت، هویت، تعلق، یا حتی امید. در دوره‌های بحران اقتصادی، فروپاشی اجتماعی، تحقیر ملی یا آشفتگی سیاسی، بسیاری از افراد احساس می‌کنند جهان دیگر قابل‌فهم نیست. در چنین فضایی، جنبش‌های توتالیتر با وعده‌ی «نظم»، «حقیقت مطلق» و «نجات جمعی» ظاهر می‌شوند. آن‌ها پیچیدگی‌های جامعه را به روایت‌هایی ساده تقلیل می‌دهند: دشمن مشخص است، راه‌حل قطعی است، و میزان حقانیت در گروی میزان اطاعت از «پیشرو» است. جذابیت این جنبش‌ها فقط در قدرتشان نیست، بلکه در حس تعلقی‌ست که تولید می‌کنند. فردی که پیش‌تر احساس بی‌اهمیتی یا تنهایی می‌کرد، ناگهان خود را بخشی از «مأموریتی تاریخی» می‌بیند. هویت فردی آرام‌آرام در هویت جمعی حل می‌شود و وفاداری به ایدئولوژی جای قضاوت مستقل را می‌گیرد. در این مرحله، بسیاری از افراد حتی سرکوب دیگران را توجیه می‌کنند، چون تصور می‌کنند حذف مخالفان برای «خیر بزرگ‌تر» ضروری است. اما مسئله‌ی بنیادی نظام‌های توتالیتر این است که آن‌ها به وفاداریِ آگاهانه نیاز ندارند؛ به اطاعتِ بی‌چون‌وچرا نیاز دارند. تا زمانی که فرد تکرارکننده‌ی روایت رسمی باشد، «خودی» محسوب می‌شود. ولی نخستین پرسش، نخستین تردید، یا حتی کوچک‌ترین نقد، او را وارد قلمرو خطر می‌کند. چون در منطق توتالیتر، پرسشگری فقط اختلاف نظر نیست؛ نوعی خیانت تلقی می‌شود. سیستمی که پیش‌تر مخالفان را «دشمن» معرفی می‌کرد، اکنون همان برچسب را به وفادارترین حامی دیروز می‌زند. این مسئله را می‌توان امروز در بخشی از فضای سیاسی اپوزیسیون ایران، به‌ویژه در میان جریان سلطنت‌طلب، مشاهده کرد. بخش مهمی از نیروهایی که جذب این فضا می‌شوند، معمولاً با انگیزه‌های قابل‌فهم وارد آن می‌شوند: خشم از جمهوری اسلامی، نیاز به ثبات، ناامیدی از اپوزیسیون پراکنده، یا میل به داشتن یک آلترناتیو مشخص. بسیاری تصور می‌کنند با پیوستن به یک جریان متمرکز و پرقدرت، می‌توانند از آشفتگی سیاسی عبور کنند. اما دقیقاً از همین نقطه، روندی آغاز می‌شود که آرام‌آرام فرد را از «حامی» به «ابزار» تبدیل می‌کند. در این فضاها، وفاداری به‌تدریج از یک موضع سیاسی به یک معیار هویتی و اخلاقی تبدیل می‌شود. یعنی فرد فقط حامی یک جریان نیست؛ هویت شخصی‌اش را از آن می‌گیرد. در نتیجه، نقد کردن آن جریان دیگر صرفاً اختلاف نظر سیاسی نیست، بلکه نوعی تهدید روانی و هویتی تلقی می‌شود. به همین دلیل، بسیاری از افراد در مراحل اولیه‌ی شکل‌گیری چنین جنبش‌هایی، خودشان در حذف و تخریب منتقدان مشارکت می‌کنند. اما جنبش‌های مبتنی بر وفاداری مطلق، مرز ثابتی برای «خودی» ندارند. در ابتدا، دشمن بیرونی تعریف می‌شود: جمهوری اسلامی، اصلاح‌طلبان، چپ‌ها، جمهوری‌خواهان، یا هر گروه دیگری. بعد به‌تدریج دایره‌ی حذف کوچک‌تر و درونی‌تر می‌شود. کسانی که زمانی «اسطوره‌ی شرف» بودند، ناگهان به «نفوذی»، «خائن»، «پنجاه‌وهفتی» یا «عامل دشمن» تبدیل می‌شوند. کافی‌ست فرد درباره‌ی شفافیت مالی، ساختار قدرت، پاسخ‌گویی، نقش رهبر یا تاکتیک‌های سیاسی پرسشی مطرح کند؛ ناگهان همان جمعی که دیروز او را «میهن‌پرست» می‌نامید، شروع به توهین، حذف و تخریبش می‌کند. این اتفاق تصادفی نیست؛ ناشی از ساختار روانی و سیاسی جنبش‌های اقتدارگراست. چنین جنبش‌هایی برای حفظ انسجام خود، نیاز دارند دائماً میان «وفاداران مطلق» و «دیگران» مرز بکشند. اگر این مرز از بین برود و نقد عادی شود، هاله‌ی تقدس و وحدت فرو می‌ریزد. به همین دلیل، سیستم ناچار است دائماً وفاداری را امتحان کند. در نتیجه، فردی که روزی خودش در حذف منتقدان مشارکت داشته، چند ماه بعد صرفاً به‌خاطر یک اختلاف کوچک، قربانی همان مکانیزم می‌شود. این همان نقطه‌ای‌ست که بسیاری تازه متوجه می‌شوند مسئله فقط «چه کسی» در قدرت است نیست؛ مسئله، فرهنگ سیاسی‌ای‌ست که تحمل پرسش را ندارد. بخش مهمی از تراژدی سیاسی ایران هم دقیقاً همین است. جامعه‌ای که دهه‌ها تحت یک نظام ایدئولوژیک زندگی کرده، به‌جای این‌که از تجربه‌ی جمهوری اسلامی به ضرورت تکثر، نهاد دموکراتیک و حق نقد برسد، در بخشی از اپوزیسیون دوباره همان الگوی روانی را بازتولید می‌کند: تقدس رهبر، تخریب منتقد، دوقطبیِ خائن-میهن‌پرست، و تعلیق دائمیِ پرسشگری با نام «اتحاد». در چنین فضایی، افراد معمولاً خیلی دیر متوجه می‌شوند که خودشان هم در امان نیستند. چون در آغاز تصور می‌کنند سرکوب فقط متوجه «دیگران» است. اما جنبشی که بر پایه‌ی حذف و وفاداری مطلق ساخته شود، ناچار است برای بقای خود، مدام دشمن جدید تولید کند. و وقتی دشمن بیرونی کافی نباشد، دشمن از درون ساخته می‌شود. ادامه دارد ...