پښتو ادبیات💡

‏انتظار کوي یو نوی رنګ ته ناست دی، ‏یو سړی دې له تر آوسه زنګ ته ناست دی، ‏پښیمان دې په خپل کړي محبت کړم، ‏حق د چا کیده او څوک دې څنګ ته ناست دی،

‏ټولې هغه لیکنې ‏چې د زړه ماتېدو په اړه شوې دي ‏هېڅکله ې ‏هغه احساس بیان نکړؤ ‏لکه څنګه چې موږ تجربه کړي وؤ.!😕

‏چې د بخت مرغه به څوک نيسي افګاره ‏پسې وتي ډير ښکاريان دي يو ته نه يې ‏⁦⁩

‏دېرش دقیقې ورسره ناسته وم، د هغه خبرې مې اورېدې. د تګ په وخت کې وویل: رښتیا، هېر مې شول، ستا عمر څو دی؟ ‏ومې ویل : یوازې دېرش دقیقې.

‏او دوی دې لومړی احساس ووژني، ‏بیا درنه وپوښتي، ‏چې ولې دومره بدل شوی يې.؟

‏د درد ترخه ملنډه دا ده چې ‏د هغه چا څخه د تسلیت هیله لرې ‏چې ته ې ژوبل کړې ې.!😕

څوک په مسجد کی دسجدو لیونی څوک میخانو کی ده نشو لیونی څوک ټوله ورځ ورسره ناست وی په څنګ څوک یی دیدن پسی ده شپو لیونی څوک ورته وایی راته ګوری ولی څوک یی د سترګو ده لیدو لیونی

په کمال دې جوړ په کوزه لبه خال دی په اروا کې دې غږلی خدای جمال دی په موسکا کې رژيدلې ماته داړه که په ګله کې ټومبلی چا هلال دی ګل بدنه کا شوخي له ډېره جوشه ترهېدلی په ګلونو کې غزال دی دا مې خيال د نازنينې په زړۀ خور شو که پرؤتې ځان خور کړی په ديوال دی د سر تورو کې مې سپين راټوکيدلي دا کمال د‌ مصور زما زوال دی د دهن په حرم توره سيا زخه د يثرب په ديار بيا رهي بلال دی که مې وصل په نصيب اتفاقي شو که له شرمه ورته وګورم مجال دی د غضب ادا کوې ځای ځای په قهر په غذا کې د نمک ګډون کمال دی د حميد غوندې اخلاق خبر له سحره تاله کړی دې په کوږ نظر بنګال دی اخلاق فطرت

چي زړه يي نه وي که رادرومي جانان، نه دي راځي په ما دي بل وي خير دې اور د هجران، نه دي راځي . مينه له زړه نه کيږي، دا د زور خبره نه ده جبر دي نه کوي په زړه او په ځان، نه دي راځي . موژ انتظار که د اختر کاوه خو هيله مو وه چي ديدنونه په کي نه شي ارزان، نه دي راځي . جانان چي لاړو اوس دي سترګي اوښکي نه دوړوي په وخت چي نه وريږي داسي باران، نه دي راځي . چي هره غنه د چمن له ګلو وه نه پېري سپرلي چي را نه وړي په پنډو ګلان، نه دي راځي . د بې وسۍ احساس په اور کښي مي دي نه سوزوي چي بدرګه ورسره وي رقيبان، نه دي راځي . اوس چي په ژوند باندې مي نه کوي پوشتنه درده زما د مرګ چي کله واوري اعلان، نه دي راځي

‏بې ننګي تا وکړه جانانه ‏د چم ګاونډ پېغور دې ماته پرېښودنه

‏په محفل کې به خبره! د خپل زړه راباندې وکړې ‏لیونتوبه دا دې زور دې! نور به څه راباندې وکړې ‏څومره ژر احساساتې شم! څومره ژر ژر غصه کیږم ‏بویه رحم پر ځان وکړم! که غږ ته راباندې وکړې ‏هغه رنګ اغوستې نه شم! ځوروي مې! چې ستا خوښ وو ‏نه نور سپین کالي همیمه! نه به سره راباندې وکړې

‏ساړه هم دي خو ستا د سترګو تشنګي هم ده ‏شپه ده او چغه مې په ستوني کې بندي هم ده ‏ته درومې کلک دې په توده غیږ کې نیولی یم ‏زما د زړه په کور کې غم هم دی ښادي هم ده ‏په تمام کال کې دې یو ځل د مخ دیدار وکړو ‏دا لا زمونږه له خالق سره یاري هم ده

هر څه چې یو چاته ډېر او په کثرت سره ورکړل شي، ضایع کېږي؛ که هغه وخت وي، توجو وي، د یو چا سره پاتې کېدل وي، مینه وي او که درناوی!

‏د مقدس مئینتوب دغه حد ته هم وگوره ‏ټوله نړۍ کې به دې یو کس پسې زړه خوږیږي

‏سر د يار په مخ کې ټيټ نيسه بهلوله ‏د پښتو پاللو نور ځايونه هم شــــــته

‏اسمان به هغسي له ژېړو وړانګو ډک وي مګر! ‏یو مازیګر به زه د دې نړۍ وګړی نه یم.

چې سرور په مستعار کا شيدا واوره د دهـقان په دانه رقص د آسيا کا … چې د زړه وينې مې جوش وهي له سترګو هر باڼه مې لکه خـــــار د کــــــربلا کا … د شعلې زيست و مردن ګوره په باد دی ولې ناز په خپل دولت اهـــــل دول کا مرده دل يې د جـــمال تماشه څه کا د مجنون تصــــوير ادا د ليلا څه کا … په ژړا د قلم تـــــور لېمه اوبه شـــول چې رقم کړ ستا په غم کې حزين شعر … بوی په زلفو کـــــې زمــــا ګلبدن راوړ که په دام کـــې يې آهـــو د ختن راوړ خاصيت لــــرې د ګل غونچه دهـــانه پس له کاله دې څــو ورځې ديدن راوړ چې زمــــا په آتشين آه نــــرم نــه شه زړه دې سخت راته تر سنګ و آهن راوړ … پرېشانې شوې د تا مشکېنې زلـــفې که عالم شو د ختن بـــې بندو بسته … ستا په مهر کې آفت د ځان راپېښ دی دا خندا راته په مثل د تـــور برېښ دی … څوک دې روغ نه دي پرې ايښي په دا ملک کې د غمزې توره په لاس په چـــــا ګذار کړې … چې کمان کا د ابـــرو لکه تــــــور ابر په شيدا يې د مژګانو تېـــــز باران شي شیدا

مهر که هر څو د چا دلسوز شي اثر يې کله په ســــــياه روز شي بخت دې چې وکا مــدد له همه په دا ظلمت کې چراغ افروز شي شیدا

د آفتاب په کمند نه خېژم اسمان ته نه ږدم بار لکه شبنم په دوش د ګلو شیدا

مبتلا په عجب درد وې تـــــر سحره تا چې نه کړه سترګه پټه شب آهنګه شیدا