MARJANSEYLI

هیچ رشدی بدون فروپاشی رخ نمیده.طبیعت این رو خوب میدونه:دانه پیش از روییدن، پوسته‌اش رو می‌شکنه، زمین پیش از شکوفایی، می‌لرزه، و انسان پیش از بیداری، فرو می‌ریزه... طبیعت دشمنی نمی‌شناسه.برای او، خیر و شر تنها دو قطب یک جریان‌ آن!ابزاری برای حرکت، رشد و تعادل.حتی تاریکی نیز شاگردی‌ست که در مسیر بیداری، نقش خودشو بازی می‌کنه. در آغاز، انسان کودک بود.ذهنش درگیر بقا، پر از ترس، تهی از شهود.از دل همین ناتوانی، دین زاده شد؛نه از عشق، بلکه از نیاز.ترس از خدا جای وجدان رو گرفت، چون ذهن اون دوران هنوز زبان عشق رو نمی‌فهمید. به او گفته شد:«نکن، وگرنه مجازات می‌شی»نه اینکه: «نکن، چون دیگری، خودِ تویی». و این طبیعی بود؛ چون هنوز برای درک اون، زود بود.هر تمدنی دین خودشو آفرید؛بر اساس سطح آگاهی مردمانش: دین‌های سخت و قانون‌محور، جایی که ترس عمیق بود؛ دین‌های نجات‌بخش، جایی که احساس گناه غالب بود؛ و دین‌های آروم و مراقبه‌محور، جایی که درون، بیدارتر شده بود... @marjanofficall / مرجان سیلی