~نَجوآ

ممکن است بدانید چه گفته‌اید اما هرگز نمی‌دانید دیگری چه شنیده است. -ژاک لاکان

«دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعش خود به شانه گرفتم، گریستم» -عفیف باختری

🌙🦋

با خود می‌جنگید و از خود شکست می‌خورد و بر جسد خود می‌گریست. جنگ‌های او درونش بود و دیگر توانی برای جدال با جهان بیرون برایش باقی نمی‌گذاشت. -فردریش نیچه

هر کس باید بتواند به جایی پناه آورد، چون مواردی پیش می‌آید که حتماً لازم است انسان بتواند به یکجا، به هر کجا که باشد برود. 📚جنایت و مکافات -فئودور داستایوفسکی

شرایط برای نوشتن خیلی افسرده کننده است. مدام می‌گویی اوضاع بدتر از این نمی‌شود و بعد می‌بینی که می‌شود. چه‌قدر بدتر می‌تواند بشود؟ ۲۸ مارس/ یادداشت‌های بغداد؛ نُها الراضی برگردانِ مریم مؤمنی

کاش کودکان نمی‌مردند ای کاش موقتاً به آسمان‌ها برده می‌شدند تا جنگ تمام شود، سپس با خیال راحت به خانه‌شان برمی‌گشتند، و وقتی والدین با حیرت از آنها بپرسند کجا بودید؟ با خوشحالی بگویند: «داشتیم با ستاره‌ها بازی می‌کردیم!» -غسان كنفاني / برگردانِ محمد حمادی

اشک می‌ریزی و می‌گویی: پس رویاهایمان چه؟ می‌بوسمت و می‌گویم: بخواب،‌ در خاورمیانه رویا داشتن، خودش رویاست.🖤

هیچ چیز آزاردهنده تر و تحمل ناپذیر تر از این نیست که آدم به خاطر یک اتفاق نابود شود، اتفاقی که می توانست نیفتد. -داستایفسکی

جان را به جای جانی جای تو کس نگیرد -همام تبریزی

اگر از‌ کمندِ عشقت بروم، کجا گریزم؟ که خلاص بی تو بند است و حیات بی تو زندان سعدی