🇦🇫Aftekharullah Aftekhar🇦🇫

که ته لیکوال یې او دې ته خوشحاله یې چې لوستونکي او مینوال دې د اصف عمر، ډاکټر عبدالهادي حماس... او احمدي صاحب د ناولونو تنده ستا په ناول ماتوي او یا دې د لیک کرښې، ډیالوګونه، منظرکشي... او نثر لوستلو سره بل لیکوال نیغ سترګو ته دریږي نو خفه کیږه مه! زما په نظر ستا د لیکوالۍ قدم ستا خپل نه دی، دلیل یې دا دې چې: (ولې خلک ستا د خپلې کیسې لوستلو سره تا فکر ته را نه ولي!) نو ستا د دې لیکوالۍ تاته ګټه، ارزښت او قیمت څه شې شو!؟ په ساده الفاظو به دې پوهه کړم! د خدای شکر ادا کوم چې زما د کیسو لوستلو سره هېڅ کس تر نننه ماته و نه ویل چې: (ستا کیسې د پلانکي لیکوال ته ورته دي او زما پرې د هغې تنده ماته شوه) یعنې زه ښه روان یم! او تاته هم وایم چې خپله لار خپله جوړه کړه د چا په پلونو قدمونه مه ږده! قدمونه دې دومره قوي کړه چې ورسته ترې ستا خپل پلونه پاتې شي نه د بل سره مشترک! که هر څوک په دې عقیده خوشحاله دي چې زما لیکل د پلانکي مشهور لیکوال ته ورته دي نو صیبه بیا ته څوک شوې؟ ته ولې په خپله لیکوالۍ خپله و نه پیژندل شې؟ ستا د فکر ځواک ولې تاته خپل نوم در نه کړي؟ ایا فرض ده چې د بل لیکوال ته مو د لیکوالۍ کرښې ورته وي؟ او که خپله لار خپله نشې جوړولې او یا دې د قلم ځواک همدومره دې چې د بل په پل قدم کیږدې! خو زه ډاډه یم چې ته تکړه یې او سر له نننه دې لار بیلولې شې ځکه چې ته جلا ستورې یې او هغه جلا! #افتخارالله_افتخار Aftekharullah Aftekhar

کور ور رانه خلاص پاتې و، کوټه کې د یوې کیسې په لیکلو مې د قلم له څوکې رنګ کماوه! د پانزیب نرم غږ مې د غوږ پرده وټکوله، د بنګړو شړنګ سره د پمپ غږ پورته شو! پوهه شوم چې حوره مې میلمنه شوه! اوږه مې د کوټې ور سره ولږېده شیبه کې یې مخې ته را وګرځېدم. په شوخه مسکا مې ورته وویل: لیونۍ مې کور خالي دي، ټول د ماما زوی واده له تللي، نو زه خو وايم چې خدای دې را تاوان که، دا تاوان ماته په ګټه تمامیږي! د پمپ نه یې نرم لاسونه جلا کړل، یو دوه قدمه لوښي څنګ ته لاړه ـ زه به بیا لاړه شمه! که در تاوان شم نه خفه، خو د پښتنو پیغورونه به له ژونده سکون واخلي! چټک مې د کور ور بند کړ بیرته واپس شوم ـ زېبو پریږده چې میلمنه د کور کوربنه جوړه شي، په تا مې چرته پیرزو چې اوبه کور ته په سر یوسې، ستا تندې خو د ښکلولو دی، نه پرې د فشار راوړولو، په راتګ دې راته دا کور جنت شي، ما خو د رب ښکلا هله ومنله چې ته مې ولیدې، په بنده ګانو کې یې په تا څه جلا خواري کړې... خبره مې لا نه وه پوره کړې چې ور وټکېد، پام مې دروازی ته واوښت تر څو مې چې زېبو ته مخ اړوه وخته په زینه د کوټې سرته په ختو وه، یو ډول خاموشې خندا ونیوم، د بیا دروازۍ ټکېدو سره زېبو د کوټې له سره فنا شوې وه ور مې خلاص کړ سیلۍ بیا له مخ برقه پورته کړی بې له ښې بدې په کور را ننوته، ور مې وتاړه. ورپسې راغلم چې: خدای دې خېر کړي بیا دې څه پېښه ځان سره ملګرې کړې؟ تر څو یې چې ځواب ته ځان جوړاوه د زېبو په راوړل شوي د اوبو په لوښي نظر ولږېد، خپله موضوع یې خېره کړه په شوخۍ یې وویل: زېبو دې کومه کوټه کې پټه کړې وایه!؟ ـ زېبو نشته! ـ یعنې تا هم دروغ شروع کړل! ـ نه. وایم زېبو نشته دلته وه ستا په راتګ وویرېده چې څوک دي نو لاړه! ـ وۍ نو څنګه لاړه دروازه خو دا ده لکه د فلمي هیرو ترې راتاو شوم او راغلی الهام مې پیش کړ خفه نــه وه زړه د خلاصه لاړه د ژوند ملګرې مـې د لاسه لاړه زمونږ له کوره پـــه زینه وخته لکه پېشو دیــــوال دپاسه لاړه د افسوس سر خوځولو سره یې وویل: ـ ښه یعنې په غلط وخت کې راغلم ـ هههه هسې ته راغلې کله په ښه وخت یې!؟ ـ ولې زه تاته شیشکه ښکارم، په زېبو دې ډېر ناز مه کوه له هغې ډېره ښکلې یم ماته خندا راغله یو دم یې را چغه کړه ـ چُپ! سم بې روحه بې ځوابه شوم! بیا یې خبرې زیاتې کړې ـ تا چې ځلا سره د هره ورځ زلوبۍ خبره کړې وه نن دې ولې ورته نه ده اخیستې؟ ټوله ورځ یې زما لمن نیولې وه نه مې ترې کار کولای شو نه لمونځ، ان دې ته یې راوستم چې راغلم درپسې! ـ اممم خبره داسې وه چې د مردکي ماما دوکان کې زلوبۍ خلاصې وې، او تاته پته ده چې نورو سره نشته نو سبا به ورته دوه واخلم! ـ خو ځلا ویل چې دوکان کې زلوبۍ وې او شته، ځکه یې زما دماغ را وخوړل! ـ نو کم عقلې، کیدای شي ماسره پیسې نه وي او ضرور ده چې د خپل جیب حال تاسره هره ورځ تازه په تازه شریکوم، څه میرمن خو مې نه یې! له ځان سره یې ارام وویل: کاش ما غوږونه کاڼه کړل ـ څه تا څه وویل ایزیلوډ دې غوښته ـ نه نه هسې یوه خبره وکم؟ ـ هو! ـ بس پریږده یه بیا به یې وکړم! ـ نه اوس یې وکړه! ـ ته زما ښه ملګری یې کنه بل ځل درسره په دې اړه غږیږم او هو د چرګانو دوه هګۍ شته یوه به د ځلا لپاره خرڅه کړم ورته به ووایم چې افتخار ماما دې واخیسته ـ اممم په اول ځل مهرباني. او سمه ده بل ځل به وغږیږو ستا زړه اوس نه دی! سر یې وخواځاو دروازی خواته روانه شوه شاته یې څه په نوي انداز وکتل، په سترګو کې یې یوه نړۍ هیلې راته پرتې ښکارېدې، ما مخکې سیلۍ په دې وضعیت کې نه وه لیدلې! دا چې بل ځل سیلۍ ماته څه وایي انتظار وکړئ! او هسې ستاسې په نظر څه به وایي؟

د ایران له خاطرو: سپینه واوره د سرک او کوڅو غاړو ته داسې پرته وه لکه د خزان باد چې وچې پاڼې یوې خواته راټولې کړي، باران هم وریده تادې مو ځکه کوله چې تقريبا زمونږ د ملګري له اتاقه دا دوکان یو کیلو مټر لرې و او بل نږدي دوکان ساحه کې نه لیدل کیده لار اوږده وه، د باران او یخنۍ له وجې مو له دوکانه چې یوه انجلۍ پکې دوکانداره وه سودا وکړه او روان شو مونږ دې دوکان ته د بل ملګري اتاق نه راغلو چې څه شیان مو د هغې له اتاقه خپل ته راخیستي و او ماسره د همدې ملګري بوټان و پلاستکې بند وو خیر اتاق ته ورسیدو څنګه مو چې ور خلاصوه ملګري راته وویل زما بوټان دې څه کړل؟ ـ اوهو اغه خو رانه دوکان کې پاتې شو ـ ته اتاق ته داخل شه زه بوټانو پسې ځم! ـ نه لومړی دا چې تیروتنه ما کړې باید زه یې خپله جبران کړم، دوهم دا چې تاسره د دې دوکاندارې د موبایل شمیره شته؟ ـ نه هغه انجلۍ ده شمیره ترې څنګه اخلې! ـ څومره وخت دې دلته کیږی چې له دې دوکان سودا کوئ؟ ـ تقریباً له درې کالو زیات غوسه راغله چې تر اوسه مو دومره اړیکه نه ده جوړه شوې او یا مو جرأت ولې نه دی کړې، که یې شمیره وایې کال مو ورته کړی و چې د بوټانو حفاظت وکړه سبا درځو سودا پسې اوس باران دی او لار اوږده ده. ده ته مې وویل ورځه اتاق ته زه ورغلم. واپسي مې د باران په ګڼو څاڅکو کې وکړه خیر له ډیرو منډو ورسته مې ځان ورساو، دوکان ته داخل شوم د څنګ چوکې کې کیناستم د دمې لپاره. دوکاندارې انجلې را غږ کړ: ـ څنګه ستړی یې! ـ ډیره اوږده لار مې ووهله د ملګري بوټان مې دا دې مخامخ راته ایښې دلته پاتي و مونږ ویل چې بل څوک یې یو نسي ـ اوهو زما هم ورته پام شوې نه دی! همدې سره ور اوچت شوم یو څو قدمه وړاندې ورغلم په داسې ډاډ مې ورته وویل لکه هلک ته چې مخاطب یم ـ زمونږ اتاق له دوکان ډېر لرې دی، وخت ناوخت داسې ضرورت شي لکه دا. ایا کولای شئ شمیره مو راکړي تر څو بیا داسې ستړی نشم!؟ ـ هو ولې نه! موبایل مې ور کړ شمیره یې پکې ولیکله مننه مې ترې وکړه او واپس لاړم د اتاق نور ملګري هم ناست و، ورته مې وویل که تاسې په وخت شمیره راخیستی وی داسې نه ستړی کېدم، نه لمدېدم! یو راغږ کړ ـ ولې تاته یې نمبر درکړه ـ هو ټول را اوچت شول ته راکه، ته راکه چې لین ورسره جوړ کړو او... دلته پوه شوم چې:(منفي فکره خلک هیڅکله ځان ته اسانتیا نشې پیدا کولې!) شمیره مې ور نکړه که څه هم بیا دې دوکاندارې سره نه مخ کیدم، خو که سبا ورته د دوي لخوا مزاحمت شوې و بیا یې په بل افغاني، پښتون باور نه کاوه #افتخارالله_افتخار @Aftekharullah_Aftekhar_Bot