🇦🇫Aftekharullah Aftekhar🇦🇫

لیکوالانو! خبره واورئ! تاسې به په خپل لیکل شوې کیسه او ناول کې ډېر ښه غږېدلي یاست، خو بیا هم به لوستونکو هاغسې ستا کیسه نه وي درک کړې، کوم ډول چې تاسې وړاندې کړې یا مو هدف و! اوس د دې درک لپاره تاسې سره یوه بهتره لار شته، او هغه ده د لیک نښو مناسب کارول! کله چې لیک نښه مناسبه وکارول شي، هغه جمله چې تاسې وړاندې کړې، خپل غږ په خپله جوړوي! راځئ، زه یې لنډ مثال درکړم، د ګټې او تاوان سره! لاندې جمله: هغه راغلی و 👉 دا جمله نه پوښتنه ده، نه تأکید، نه خبر؛ او نه یې معنی روښانه کېږي. (یوه بله خبره: چې د لیک نښو تر څنګ، مخکې ورسته جملې هم د لیک نښو په رقم کار کوي! په دې بیا بل وخت غږېږم.) ښه، اوس دې جملې ته د سوالیه لیک نښه پای کې ږدو: هغه راغلی و؟ 👉 وګورئ، پوښتنه شوه، او واضحه شوه، لوستونکي ته معلومه شوه! اوس همدې جملې ته! 👉 ندایه لیک نښه ږدو: هغه راغلی و!👉 تأکید یا حیرانتیا ښيي. (دا لیک نښه، زما په ګمان، د پښتو په ټولو لیک نښو کې زیات مختلف غږونو ته کارول کېږي؛ لکه: اعلان، امر، تأکید، حیرانتیا، تعجب، شاباش، افسوس...) ښه ګلابه، که چرته مونږ بره جملې سره ندایه او سوالیه لیک نښه پای کې ونه ږدو، نو جمله ولاړه او بې معنی، بې حرکته احساسیږي! نو اوس فکر وکړه، که تا دا جمله ناول کې د پوښتنیزه کارولې وي، مثلاً: هغه راغلی و؟ د دې پر ځای دې لیکلي وي 👇 هغه راغلی و یا 👇 هغه راغلی و! نو تا خپلې کیسې ته خپله تاوان ور په شا کړ! د لیک نښې غلط استعمال او نه استعمال زور ته وګوره کنه! یوه جمله داسې رنګ بدلوي، لکه ستا دوکه باز یار! ګلابونو! د لیک نښو له پاور ځان خبر کړئ! د لیکوال لپاره د لیک نښو زده کړه ډېره مهمه ده... #افتخارالله_افتخار Aftekharullah Aftekhar

#ناوېلې_صحنه د بوډۍ لاس کې د تسبو څوارلسمه دانه د ځیګه ګوتو په زور نیولې پاتې وه، دې هم لکه د مړي وجود رپ نه واښه خو زړه کې یې شور د ماشوم د چغو په رقم په غوغا کوله! خو دا شور د کلونو راهیسې و... د کوټې په ارامه فضا کې د خیال ژورې کندې ته ښکته شوې وه، د زړښت له وجې به یې یو نیم وار لاس بې ارادې یو دم شړک خواړه، د تسبو دانو به په دې موقع سره یو بل ښکلول! که څه هم نظر یې کمزوری و خو په دیوال لږیدلی انځور ورته ډېر واضحه او صاف ښکارېد، همدې انځور ته یې دومره دقیق او له درده کتل چې سترګو کې یې تمامې شوې اوښکو بیا پينڅې را بډ وهلې او ځان یې حرکت ته جوړاوه تصویر سره د تصویر په ژبه خاموشه غږېده دا هم سم د ملائیکو غږ غېر له خدایه یې چا نه اورید زړه کې یې بلهاء ګېلې لکه د پښتون لور په سلګو وې، د خاوند انځور نه یې لویې ګیلې دا وې چې: (د ژوند په میدان دې ولې تنها پرېښودم، زه خو دې قدم په قدم ملګرې وم، اوس د زړه خبرې چاسره شریکې کړم، چاته وژاړم څوک خوصله راکړي، موده وشوه چې نه یې...) همدې ګیلو سره یې په نازکو بڼو اوښکو لویدلو ته ځان جوړ کړ چې د کوټې ور درب او زر یې د دواړو لاسونو ورغوي په غونځو غونځو سترګو راښکل دوه رڼې اوښکې یې تاله ترغه کړې او د لمسۍ په لیدو مسکې شوه #افتخارالله_افتخار Aftekharullah Aftekhar

ـ زېبو ته د شاتو په دوکان منعه يې، په ټول ژوند به نه ورځې ښه! ـ ولې!؟ ـ که د شاتو دوکان ته لاړې او بل کوم مشتري راشي تاته به یې ګوته نیولې وي دوکاندار ته به وايي: (دا جنتي خواږه شات په څو دي.) بیا؟ ـ ههههه ته مبالغه کوې! ـ تاته مبالغه ښکاري ګنې ولې ستا په لیدو تریخ چایو سره څه خواږه نه خورم ها؟ ـ صبر. ته هرې جینۍ سره داسې خبرې کوی ها؟ ـ هره جینۍ زېبو نه ده کنه، او نه دا دنیا دومره قوت لري چې بیا له شاتو بله زېبو جوړه کړي! ـ اممم یعنې حاضر ځوابوي هم کوې! ـ خدایه صبر راکړې. رښتیا بله خبره مې کوله ـ څه! ـ اه تېره جمعه چې مونږ کره اوبو ته راغلې او په بام واپس لاړې اغه وخت دروازه کې سیلۍ وه ـ او کنه مانه خو یې لار غلطه کړه ما ویل که بل څوک دي! ـ پوښتنه نه کوې چې ولې راغلې وه؟ ـ وۍ رښتیا ولې راغلې وه! ـ د ځلا د زلوبۍ په ګیله راغلې وه خو دا ځل یې تګ عجیب او یوه خبره هم څه جلا وکړه ـ مطلب! یعنې څه خبره! ـ نه پوهیږم خو ویل یې: (بل ځل درته وایم) خو په تلو کې یې په شا، شا څه بدل، بدل کتل! ـ ههههههه ـ ولې ما د میراوس ټوکه وکړه چې ته خاندې! ـ نه! ته فکر کوې چې اغه په تا میینه شوې! ځکه خندا راغله ـ ههههههه ـ ولې اوس ما د میراوس ټوکه وکړه چې ته خاندې! ـ خاندم ځکه چې ته لیونۍ وې چې په ما مییندې اغه خو نه ده ستا په شان، ته وګوره په کلي کې له ما بل بدرنګ شته! ـ اممم دا خبره دې رښتیا وکړه! ـ څه! ـ نه اوس مې ټوکه وکړه. او ته بدرنګ نه یې خوږ یې او بله سیلۍ درته څه وویل ماته ضرور ووایه! ـ ولې وسوزېدې هههه ـ نه پوهیږم ستا ښه ملګرې ده خو دې خبرې ته مې تشویش شو ګنې ته مانه خبره چرته پټوې! ـ اممم راځه چې د بام له سره ښکته شو د دنیا خلک به ګمان کوي چې سپوږمۍ نیمه شوې نیمه اسمان کې ده او نیمه دلته را لوېدلې! ـ ته بیا مبالغـ... ـ چوپ!