سقوط

بَد کِلاسیکِ 📻 وایب ؛ سال ۱۳۴۰ عه و با گرامافون دارم اینو گوش میدم

من انگار هزارسالمه، دیگه هیچی تکونم نمی‌ده.

‏شما امکان نداره یه آدم دروغگو پیدا کنی که به کسی اعتماد کنه، ‏یا آدم خیانت‌کاری که باور داشته باشه طرف مقابل بهش متعهده، ‏اکثر آدمای مهربون هم نمیتونن تصور کنن کسی بتونه بهشون آسیب بزنه. ‏می‌خوام بگم هر آدمی دنیا و آدماشو همونجور میبینه که خودش هست. ميخوام بگم زیاد درگیر رفتارای آدما نشید

دلی نمی‌مونه واسم، دلخوشی‌و یاد بگیرم.

ولی من ناامیدم ازتون

از کسی که تو سختی ها ریشه‌هاتو به امید گره میزنه مراقبت کن

اینجا مردابیه که روزی در خیالش رود بود

آدمیزاد طومار طولانیِ صبر ؛

سرد و بی روح کماکان دلقک

‏ا‌ون که دیوونم کرد ، لایقِ جنون نبود

ببخشید قیافه‌تون خیلی آشناست، گفتی تو کدوم جنگ روانیم همراهم بودی؟

این یکی از عادت های قدیمی و مسخره انسان است: وقتی راهش را گم میکند، تندتر میدود.

من شکموترین انسان در خودخوری‌ام.

اینجا بال هایت را میچینند و از زیبایی پروانه برایت افسانه میسازند

‏همه نیاز به یه انقلاب درونی داریم ولی تک تک سلول هامون بزدلن

پس از تحمل آن همه درد کسی که به مقصد میرسد دیگر همانی نیست که به راه افتاده بود