𝒎𝒖𝒄𝒊𝒊𝒛𝒆𝒆

نشانه هایی که الان نرمال هستند،خودت رو به خاطرشون سرزنش نکن،نترس، اینها روش های دم دستی مقابله ذهن با این حجم از استرس و تروما هستند: گوش بزنگی:مدام منتظرم که الان اتفاق بدی بیافته. مدام تصویر اخباری که خوندم در ذهنم مرور میشه. بدن درد،سردرد،گرفتگی دست و پا،احساس گز گز شدن و مور مور شدن بدن. احساس درماندگی و تلاش برای خلاصی ازش. احساس اینکه انگار از بیرون دارم به خودم نگاه میکنم. احساس غیر واقعی بودن شرایط. خستگی روانی از فکر کردن مدام. بی معنی شدن همه چیز. تلاش زیاد برای تغییر ایجاد کردن توی حالم،بدون نتیجه. برون ریزی هیجانی: مثل عصبانیت یهویی،گریه یهویی.

خدایا دعاهامون رو برآورده کن. گرچه دور. گرچه کم. گرچه زیر لب و توی دل. خودت را، امیدت را، باران‌های قشنگت را، آدم‌های خوبت را، پول‌های حلالت را، خوبی‌های بی‌حدت را، دوستی‌های باکیفیت جهان را، نعمت‌های بی‌شمارت را، لبخندهای عمیق خودت و دیگران را، غذاها و سلامتی را، راه‌های سبزت را و خوبی‌ها و مشتلق‌هایی را که قرار است در آینده به ما بدهی، از ما نگیر. شکستگی‌های ما را ترمیم کن. نصفه نیمه‌هایمان را کامل کن. ما را از معلقی دربیاور. خدایا کمک‌مان کن برای آرام گرفتن، تمیز شدن و حتی اتمام خشم‌های کنج دلمان که خودمان هم از آن‌ها خبر نداریم.

و این معجزه‌یِ ما بود که بارها چیزهایی را که داشتیم؛ از دست داده بودیم... و باز توانسته بودیم بخندیم..! - نسیم مرعشی @muciizee

این قضیه‌ی “اگه می‌خواست انجام می‌داد” خیلی ناراحت کننده‌ست واقعا. @muciizee

شرم می میرد وقتی داستان ها در مکان های امن گفته می شوند. از Ann Voskamp نویسنده کانادایی ست. این جمله به این معناست که وقتی افراد بتوانند بدون ترس از قضاوت، داستان‌های خود را در فضایی امن به اشتراک بگذارند، احساس شرم و خجالت که ممکن است در اثر تجربیات تلخ ایجاد شده باشد، فرو می‌ریزد یا از بین می‌رود.🤍 @muciizee

Shame dies when stories are told in safe places.🫠 شرم می میرد وقتی داستان ها در مکان های امن گفته می شوند. @muciizee

درعرض يك شب ميتونه عوض كنه داستانتو به حكمتش دل بسپار✨ @muciizee