Pedram

سمت چپی بازنشسته شده سمت راستی مهاجرت کرده اما هنوز مذاکره ایران و آمریکا ادامه دارد !! این عمرمان بود که تمام شد و رفت @pedramtabein

الان مثلاً مردمان نروژ دارن چیکار میکنن؟ از چی میترسن؟ کدوم سایتا رو چک میکنن؟ کجاها میرن؟ پس ما چرا اینطوری شدیم؟ مگه چیکار کردیم یا اصلاً چی از کی میخواستیم که اینجوری گرفتار شدیم؟ @pedramtabein

اما اگر در بستر مرگ از من بپرسند که زندگی روی زمین چگونه بود، شاید تنها پاسخ صادقانه این باشد: «نمی‌دانم. تنها یک بار از آن گذر کردم، اما به‌راستی هرگز آن‌جا نبودم.» @pedramtabein

در ازدحام دنیا اگر انسانی را یافتی که تو را می فهمد رهایش نکن... @pedramtabein

امروز در این دنیایی که ظلم‌وستم‌ آن را فراگرفته، خاطره‌ای مرتب به ذهنم می‌آید: روزی مادرم با صدایی لرزان، از مادربزرگم به خاطر تمام حمایتی که در این سال‌ها از او کرده بود تشکر کرد. مادربزرگ در عوض گفت: «از من تشکر نکن. تمام حواس‌ات را معطوفِ بهترکردن زندگیِ دخترت بکن. ما شرایط‌مان را از نسلِ قبل به ارث می‌بریم اما برای نسلِ بعدی باید بهترش کنیم. من تحصیلاتِ زیادی ندارم، دوست داشتم تو بهتر از من باشی. حالا تو باید مطمئن شوی دخترت بهتر از تو می‌شود. مگر این همان روندِ طبیعی جهان نیست؟ @pedramtabein

جایی خوندم که فضانوردان در فضا به دلیل گِرانش کم، نمی‌توانند گریه کنند. یعنی حتی اگر گریه هم بکنند، اشکی از چشمان آنها سرازیر نخواهد شد. تصورش را بکنید تا چه میزان وحشتناک خواهد بود. مثلا در آن بالا، در آن فضای لایتناهی که کیلومترها از زمین فاصله داری، دلتنگ خانه شوی و نتوانی بغضت را بشکنی. همه ی ما ممکنه لحظاتی در زندگی، این حالت فضانوردان را با تمام وجود خودمون حس و تجربه کرده‌ باشیم. لحظاتی که با حرفی، اتفاقی، خبری، بازآفرینیِ خاطره‌ یا حتی دیدن عکسی و... خواستیم تا می‌توانیم اشک بریزیم اما جلوی خودمان را گرفته‌ایم، و بی‌صدا و بدون اشک در درون گریسته‌ایم. امروز احساس می‌کنم که بیشتر دلسوزان به میهن، دچار چنین حالتی شده باشند؛ برای ایران. هرجا که نگاه می کنی رنج است برای این ملتِ بی پناه و کسی هم پاسخگو نیست که چرا وضعیت چنین شد خونِ دل خوردن بُوَد ای دل سزای عاشقی یا به زلفش دل مبند یا خود فِکَن در صد بلا.... @pedramtabein

تو این سالها هروقت چیزی رو بدست آوردم، بعدش زیاد بهم گفتن تو باهوشی یا خوش قلبی نون قلبت رو می‌خوری، من اما هیچوقت اینطور حس نکردم. راستش به شهودم گوش کردم همیشه. شهود رو‌نمی‌دونم چطور توضیحش بدم اما یه چیزی بین فکر و حسه. جنسش از الهام میاد. دیدی الهام میشه یه چیزی بهت؟ هم فکرت رد نمی‌کنه هم قلبت باهاش خوشحاله. حالا دو ماهه که مرده‌ام! از نظرم، مرگ من روزیه که چیزی بهم الهام نشه. یه زمزمه‌ای نیاد بهم بگه اینو بنویس، اینو بساز، یه چیزی بهم الهام نشه که بگه اون بیرون آدما الان اینو می‌خوان یا این رو اصلا نمی‌خوان. این دو ماه اما اینطور شده... آدمه دیگه. از هرجا ضربه بخوره از همونجا فراریه. بعد وصل شدن اینترنت‌، دیدن تصاویر آدمای از دست رفته، فیلماشون، رقص هاشون... خنده ها و وصیت‌هاشون، قلبم دیگه انگار ضربان نداره. زنده‌ام اما بی روح. خوب رو از بد، لازم و از غیر لازم، مفید و از غیر مفید تشخیص نمیدم. مثل گیجی بعد تصادف، که هیچی باورت نمیشه. نه گذشته و نه حال و آینده، هیچکدوم در تو حضور نداره. همه میگن میل به بقاست که زندگی رو پیش میبره. ولی هیچکس نگفته بدون میل به بقا، زندگی‌ چطور می‌خواد ادامه پیدا کنه. من که از هربار متوقف شدن، از هی ناامید نبو‌دن و جا نزدن خسته ام. از شکل پذیری با هر بدبختی جدید، من از بلاتکلیفی خسته ام، از اینکه یکبار فرصت زندگی‌کردن بیشتر نداشتم‌ اما بیشترش رو به انتظار برای یک روز خوب از دست دادم. از اینکه لیاقتم بیشتر از این حرفا بود، لیاقت تو. لیاقت ما. من نوشته هام رو‌ همیشه طوری نوشتم که شروع و پایان خوب‌ داشته باشه، این ولی هیچکدومش رو‌ نداره. بی نظمه. فقط خواستم بنویسمش. که فکر نکنین مرده‌ام. ولی دو ماهه که این پسر روح نداره. هیچی به قلبش الهام نمیشه. #امیرعلی_ق @pedramtabein

حمله آمریکا ویرانی عظیم به بار می‌آورد که تا دهه‌ها بازسازی نمی‌شود. توسعه و دموکراسی هم به بار نمی‌آورد. اگر به هدفشان برسند نظم فرومی‌پاشد و خشونت سر برمی‌آورد؛ اگر نرسند ویرانی می‌ماند و تداوم وخیم‌تر وضع فعلی، هر دو نکبت. ترامپ هم همین را گفته، سربسته! شر در راه است. دور باد. از فریاد کشیدن #نه_به_جنگ نترسید/نترسیم. رد کردن جنگ، تأیید وضع موجود نیست. نکبت وضع موجود با جنگ درمان نمی‌شود، بدتر خواهد شد. @fazeli_mohammad

اصالت یعنی چه؟ امروز طبق روال همیشگی، روی چهارپایه‌ی جلوی دکه نشسته بودم؛ غرق در افکار خودم و از حال‌وهوای آرام آن لحظه لذت می‌بردم. مادر و دختری از مقابلم عبور می‌کردند. مادر در حال نصیحت دختر جوانش ـ که به سن ازدواج رسیده بود ـ آرام می‌گفت: «دیگه چی می‌خوای؟ اسمش قشنگه، دستش به دهنش می‌رسه، خانواده داره، اصیله و ...» از میان همه‌ی این حرف‌ها، ذهنم روی یک کلمه مکث کرد: اصیل. با خودم فکر کردم، واقعاً اصیل یعنی چه؟ چرا هر وقت صحبت از ویژگی‌های خوب یک نفر می‌شود، «اصالت» هم در کنار آن‌ها قرار می‌گیرد؟ اصالت از «اصل» می‌آید؛ اما آدم‌های اصل چه شکلی‌اند؟ در ذهنم چهره‌های مختلفی مرور شد. دیدم بعضی آدم‌ها در زندگی نقش بازی نمی‌کنند، ادای کسی را درنمی‌آورند و برای جلب رضایت دیگران، کاری خلاف میلشان انجام نمی‌دهند. این آدم‌ها بوی اصالت می‌دهند. آن‌ها خودِ واقعی‌شان را پذیرفته‌اند؛ نه از تعریف‌ها سرمست می‌شوند و نه از دیدن نقص‌هایشان فرار می‌کنند. آدم‌های اصیل، از درون شبیه دریایی آرام و عمیق‌اند. اصالت نه به پول مربوط است، نه به نام خانواده و نه به موقعیت اجتماعی. اصالت، کیفیتِ روح انسان است. خودشناسی یکی از نشانه‌های مهم اصالت است. انسان اصیل، ریشه‌دار و خالص است؛ میان حرف و عملش فاصله‌ی زیادی وجود ندارد. ارزش‌هایش را می‌شناسد و در سکوت و آرامش، همان‌گونه زندگی می‌کند که باور دارد. شاید اصالت یعنی همین: خودت باشی، بی‌تظاهر، بی‌نقاب، و در هماهنگی با آنچه در درونت حقیقتاً هست. و شاید در دنیایی که بسیاری نقش بازی می‌کنند، اصیل بودن ساده‌ترین و در عین حال دشوارترین هنر انسان بودن باشد... @pedramtabein

یه آسیبی که بحران‌های اجتماعی به آدم‌ها وارد می‌کنه و ازش زیاد حرف زده نمی‌شه، به حاشیه رفتن غم‌های شخصیه. گاهی دلت می‌خواد به خاطر یک شکست کاری، سنگین بودن امتحان‌ها، ناراحتی از دست دوستت یا حتی بدمزه شدن غذات گله و گریه کنی، بعد یادت می‌افته هزاران نفر عزادار عزیزترین کسانشون هستن؛ بعد غم کوچک شخصیت‌ رو فرو می‌خوری و بهمنِ اندوه توی دلت یه لایه گنده‌تر می‌شه. ما حق داشتیم توی جهانی زندگی کنیم که غم‌های کوچک و حتی مسخره شخصی‌مون فرصت بروز داشته باشند... @pedramtabein

میگه لوازم اضطراری جمع کن و ذخیره کن و فلان، حالا اگر کار به اونجا بکشه دیگه چه زندگی ای بود ما کردیم که بخوایم به ضرب و زور کنسرو لوبیا و تن‌ ماهی ادامه ش بدیم؟! @pedramtabein

قرن ۱۳ طاعون شایع شد. کلیسا آن را نشانه‌ی گناهان یهودیان دانست ۱۲هزار یهودی در باواریا و استراسبورگ سوزانده شدند. بقیه مردم را طاعون کشت. پایان قرن ۱۶ برای مدتی جراحی ممنوع شد. پاپ معتقد بود که در روز رستاخیز قطعات بدن نمی‌توانند یکدیگر را پیدا کنند! هزاران نفر با این تصمیم پاپ مردند بلکه اجزای بدنشان در روز رستاخیز گم نشود! قرن ۱۷ ادعا شد لمس استخوان‌های یک قدیس در فلورانس باعث شفا می‌شود. زیست‌شناسی تصادفی کشف کرد که استخوان یک بز است، اما استخوانها همچنان شفا می‌داد! انسان‌ها نادان به دنیا مى‌آیند نه احمق، آنها توسط آموزش اشتباه، احمق می‌شوند! بزرگترین دشمن سعادت و آزادى انسان‌ها دفاع کورکورانه از عقاید و باورهاى غلط است! @pedramtabein

گاهی بدنِ ما به جای زبان، فریاد می‌زنه. ریزش مو، دل‌درد، اضطراب یا دردهای بی‌علت، شاید همون پیامی باشه که روان داره میگه: «تحملم تموم شده… یکم بایست، نفس بکش، من زیر فشارم، منو میبینی؟» @pedramtabein

کتاب خیلی خوبیه،بعضی نکاتش خیلی آموزنده ست.... مطالعه کنید. #معرفی_کتاب (36) @pedramtabein

فرمول جالبيه : پدر فهميده = مادر شاد مادر شاد = خونه آروم مادر شاد+ خونه آروم = كودكان شاد و راحت از نظر روانى پدر فهميده + مادر شاد +خونه آروم + كودكان شاد= جامعه امن، شكوفا و فعال.... @pedramtabein

مراجعم با کوله باری از زخمهای روحی اومده بود، بعد از جلسات مکرر به این رسیدیم که ریشه همش این بوده که مادرش حتی یکبار هم بهش نگفته دوستت دارم. حقیقتا مادری ابعاد عمیق و پیچیده‌ای داره، انگار که بند به بند وجود ادم توسط مادرش آفریده میشه و شکل می‌ گیره، مادر بودن واقعا شاهکاره... @pedramtabein