به وقتِ پاییز

من میدونم گاهی وقتا آروم بودن و امید داشتن به زندگی خیلی سخته ولی بدون توی این مسیر تو تنها نیستی...🤍

بِبَر مرا و به دستِ ابرها بسپار ... ☁️

هر چی که تا الان شده، تو تموم تلاشتو کردی و  بهترینِ خودتو ارایه دادی. یه وقتام خودتو ببخش و فراموشش کن دنیا به آخرش که نرسیده...

امیدوارم "خدا برات بخواد " همون چیزی‌رو که با داشتنش چشمات از ذوق، پُرِ اشک میشن!

نامِ‌اثر: " در تنم بذر‌ِ کوچکِ آفتابگردان‌ها؛ اندیشه‌‌ام آفتاب است‌و نور! "🌻☁️ -ترانه‌فرهمند

خواستم بهت بگم: شاید خودت حواست نباشه ولی مطمئن باش خیلیا بابت ویژگی های خوبت تو قلبشون تحسینت میکنن :)🤍

نامِ‌ اثر :"چه خواهد ماند از من، از تو، از جهان؟ به جز ردِ پای سبزِ عبور بر لحظه‌ها! " -ترانه‌فرهمند

صورتم را در دست‌هایم گذاشتم و به این فکر کردم که نباید بیش از حد دست و پا بزنم. دانستم که خیلی چیزها به اختیارِ آدم نیست، زندگی خواب‌های گذشته است که تعبیر می‌شود. زندگی تاب خوردنِ خیال در روزهایی است که هرگز عمرمان به آن نمی‌رسد. زندگی آغازِ ماجراست! - عباس معروفی

پاییزِ من، قدم‌هایت نارنجی... رسیدنت مثل ورق خوردنِ فصلی از یاد رفته در دلِ تقویم است؛ و برگ‌هایت خیالِ کوچه‌ها را پر می‌کنند از صدای خش‌خشِ دلدادگی. دلم تنگِ باران‌های گاه‌وبی‌گاهت بود که ناگهان، تمام شهر را از جادوی خاکستریِ ابرها سرمست می‌کند، دلم برای غروب‌هایی که خورشید، آخرین شعاعش را مثل رازِ پنهانی به آسمان می‌سپارد، تنگ بود! رسیدنت یعنی بوی خاکِ نم‌خورده و عطرِ شیرینِ نارنگی، یعنی خیابانی که با هر قدم، هزار رنگ تازه به چشم‌هایم می‌نشاند. پاییز جانم، تو که می‌رسی، جهان شبیهِ شعری ناتمام می‌شود؛ شعری که هر مصرعش از تو و عشقِ من سرشار است.🧡 #ترانه_فرهمند

خواستم بهت بگم: شاید خودت حواست نباشه ولی مطمئن باش خیلیا بابت ویژگی های خوبت توو قلبشون تحسینت میکنن :)

ما ریشه در خویش داشتیم و سبز گشتیم و سبز شد بهار … 💚 -محمود درویش

امیدوارم رها بشید، از رنج‌هایی که در موردش با هیچ‌کس صحبت نمی‌کنید. امیدوارم برنده بشید، توی جنگ هایی که در سکوت باهاشون دست و پنجه نرم می‌کنید. امیدوارم برسید، به همون هدفی که صبح تا شب بهش فکر می‌کنید. امیدوارم اونجوری که دوست دارید حل بشه، همون مشکلی که توی خلوت و شلوغی توی ذهنتونه و داره وجود شمارو داغون می‌کنه بدون اینکه بقیه بفهمن...🌱

نوشته بود "گاهی تنها چیزی که می‌خواهید این است، که کسی آرام بِنشیند و به حرف چَشمانتان گوش دهد . . ."

در پشتِ جرعه‌های من شب به شعری بدل شده است، که سایه‌ها هر واژه‌‌اش را با نور مینوازند! -ترانه‌فرهمند