मराठी पुस्तके📚हिंदी पुस्तके📚📚 English Books

राजमाता अहिल्यादेवी होळकर (३१ मे १७२५ - १३ ऑगस्ट १७९५) या भारताच्या इतिहासातील एक अद्वितीय, मुत्सद्दी आणि प्रजाहितदक्ष राज्यकर्त्या होत्या. त्यांनी माळवा प्रांतावर (मुख्यतः इंदूर आणि महेश्वर) सुमारे २८ वर्षे अत्यंत यशस्वीपणे राज्य केले. त्यांच्या आयुष्याचा, शौर्याचा आणि सामाजिक कार्याचा सविस्तर इतिहास खालीलप्रमाणे आहे: १. बालपण आणि विवाहजन्म: अहिल्यादेवींचा जन्म ३१ मे १७२५ रोजी महाराष्ट्रातील अहमदनगर जिल्ह्यातील चौंडी या गावी झाला. त्यांचे वडील माणकोजी शिंदे हे गावचे पाटील होते, त्यांनी अहिल्यादेवींना त्या काळातही शिक्षण दिले.विवाह: होळकर घराण्याचे संस्थापक सुभेदार मल्हारराव होळकर यांनी अहिल्यादेवींची बुद्धिमत्ता आणि सुसंस्कारी वृत्ती पाहून, आपल्या मुलगा खंडेराव यांच्याशी त्यांचा विवाह लावून दिला. २. वैयक्तिक संकटे आणि संघर्षाचा काळ अहिल्यादेवींचे आयुष्य कौटुंबिक दुःखांनी वेढलेले होते, पण त्यांनी कधीही हार मानली नाही: पतीचे निधन (१७५४): कुंभेरीच्या युद्धात पती खंडेराव वीरगतीला प्राप्त झाले. त्यावेळी अहिल्यादेवी सती जाण्यास निघाल्या होत्या, पण सासरे मल्हारराव होळकर यांनी त्यांना थांबवले आणि राज्याची जबाबदारी घेण्यास प्रवृत्त केले. सासरे आणि पुत्राचे निधन (१७६६-१७६७): काही वर्षांतच सासरे मल्हारराव आणि नंतर त्यांचा एकुलता एक मुलगा मालेराव यांचेही निधन झाले. ३. समर्थ राज्यकर्ती म्हणून उदयसर्व पुरुष वारस संपल्यानंतर, अहिल्यादेवींनी खचून न जाता स्वतः राज्याची सूत्रे हाती घेतली. त्यांनी पेशव्यांची परवानगी मिळवून ११ डिसेंबर १७६७ रोजी माळव्याची सत्ता अधिकृतपणे स्वीकारली. त्यांनी तुकोजीराव होळकर यांना लष्करप्रमुख (सेनापती) नेमले आणि स्वतः प्रशासकीय व राजकीय बाजू सांभाळली. ४. ऐतिहासिक आणि क्रांतिकारी निर्णयसैन्य आणि सुरक्षा: राज्यावर चालून येणाऱ्या डाकू, भिल्ल आणि बाहेरील आक्रमकांचा त्यांनी कठोरपणे बंदोबस्त केला. त्या स्वतः युद्धात सैन्याचे नेतृत्व करत असत.महिला सक्षमीकरण: ज्या महिलांचे पती मरण पावले होते, त्यांची संपत्ती सरकारजमा करण्याची जुनी प्रथा त्यांनी बंद केली. विधवांना दत्तक घेण्याचा आणि संपत्तीवर अधिकार मिळवून दिला. कर रचनेत सुधारणा: त्यांनी शेतकऱ्यांवरून कराचा बोजा कमी केला. जमीन सुपीक करण्यासाठी आणि शेतीला प्रोत्साहन देण्यासाठी त्यांनी विहिरी आणि तलाव खोदले. महेश्वरी साडीची सुरुवात: त्यांनी महेश्वर येथे वस्त्रोद्योगाला चालना दिली. राजवाड्याच्या आवारात विणकरांना आश्रय दिला, ज्यातून जगप्रसिद्ध 'महेश्वरी साडी'चा जन्म झाला.५. सांस्कृतिक आणि आध्यात्मिक पुनरुत्थानअहिल्यादेवींनी आपल्या वैयक्तिक 'खासगी' निधीतून संपूर्ण भारतात मंदिरांचा जीर्णोद्धार केला. त्यांनी भारताला सांस्कृतिकदृष्ट्या जोडण्याचे काम केले: काशी विश्वनाथ मंदिर: सुलतान औरंगजेबाने पाडलेले वाराणसीचे प्रसिद्ध काशी विश्वनाथ मंदिर अहिल्यादेवींनी १७८० मध्ये पुन्हा बांधले. बारा ज्योतिर्लिंगे: सोमनाथ, त्र्यंबकेश्वर, घृष्णेश्वर, ओंकारेश्वर आणि वैद्यनाथ यांसारख्या अनेक ज्योतिर्लिंगांचा त्यांनी जीर्णोद्धार केला. लोकोपयोगी वास्तू: जगभरातील पवित्र नद्यांवर (गंगा, यमुना, नर्मदा) त्यांनी सुंदर घाट, धर्मशाळा आणि अन्नछत्रे बांधली, जी आजही प्रवाशांना आसरा देतात. ६. आदर्श न्यायव्यवस्थाअहिल्यादेवींच्या दरबारात प्रत्येकाला समान न्याय मिळे. एकदा त्यांच्या स्वतःच्या मुलाने (मालेराव यांनी मृत्यूपूर्वी) कायदा हातात घेतला, तेव्हा त्यांनी त्यालाही रथाच्या चाकाखाली देऊन मृत्यूदंडाची शिक्षा सुनावण्याचे धाडस दाखवले होते (जरी नंतर जनतेच्या विनंतीवरून ती अंमलात आली नाही). त्यांची हीच न्यायप्रियता पाहून त्यांना 'राजमाता' आणि 'पुण्यश्लोक' या पदव्या मिळाल्या. १३ ऑगस्ट १७९५ रोजी वयाच्या ७० व्या वर्षी महेश्वर येथे या महान माऊलीचे निधन झाले.

राजमाता अहिल्यादेवी होळकर (३१ मे १७२५ - १३ ऑगस्ट १७९५) या भारताच्या इतिहासातील एक अद्वितीय, मुत्सद्दी आणि प्रजाहितदक्ष राज्यकर्त्या होत्या. त्यांनी माळवा प्रांतावर (मुख्यतः इंदूर आणि महेश्वर) सुमारे २८ वर्षे अत्यंत यशस्वीपणे राज्य केले. त्यांच्या आयुष्याचा, शौर्याचा आणि सामाजिक कार्याचा सविस्तर इतिहास खालीलप्रमाणे आहे:१. बालपण आणि विवाहजन्म: अहिल्यादेवींचा जन्म ३१ मे १७२५ रोजी महाराष्ट्रातील अहमदनगर जिल्ह्यातील चौंडी या गावी झाला. त्यांचे वडील माणकोजी शिंदे हे गावचे पाटील होते, त्यांनी अहिल्यादेवींना त्या काळातही शिक्षण दिले.विवाह: होळकर घराण्याचे संस्थापक सुभेदार मल्हारराव होळकर यांनी अहिल्यादेवींची बुद्धिमत्ता आणि सुसंस्कारी वृत्ती पाहून, आपल्या मुलगा खंडेराव यांच्याशी त्यांचा विवाह लावून दिला.२. वैयक्तिक संकटे आणि संघर्षाचा काळअहिल्यादेवींचे आयुष्य कौटुंबिक दुःखांनी वेढलेले होते, पण त्यांनी कधीही हार मानली नाही:पतीचे निधन (१७५४): कुंभेरीच्या युद्धात पती खंडेराव वीरगतीला प्राप्त झाले. त्यावेळी अहिल्यादेवी सती जाण्यास निघाल्या होत्या, पण सासरे मल्हारराव होळकर यांनी त्यांना थांबवले आणि राज्याची जबाबदारी घेण्यास प्रवृत्त केले.सासरे आणि पुत्राचे निधन (१७६६-१७६७): काही वर्षांतच सासरे मल्हारराव आणि नंतर त्यांचा एकुलता एक मुलगा मालेराव यांचेही निधन झाले.३. समर्थ राज्यकर्ती म्हणून उदयसर्व पुरुष वारस संपल्यानंतर, अहिल्यादेवींनी खचून न जाता स्वतः राज्याची सूत्रे हाती घेतली. त्यांनी पेशव्यांची परवानगी मिळवून ११ डिसेंबर १७६७ रोजी माळव्याची सत्ता अधिकृतपणे स्वीकारली. त्यांनी तुकोजीराव होळकर यांना लष्करप्रमुख (सेनापती) नेमले आणि स्वतः प्रशासकीय व राजकीय बाजू सांभाळली.४. ऐतिहासिक आणि क्रांतिकारी निर्णयसैन्य आणि सुरक्षा: राज्यावर चालून येणाऱ्या डाकू, भिल्ल आणि बाहेरील आक्रमकांचा त्यांनी कठोरपणे बंदोबस्त केला. त्या स्वतः युद्धात सैन्याचे नेतृत्व करत असत.महिला सक्षमीकरण: ज्या महिलांचे पती मरण पावले होते, त्यांची संपत्ती सरकारजमा करण्याची जुनी प्रथा त्यांनी बंद केली. विधवांना दत्तक घेण्याचा आणि संपत्तीवर अधिकार मिळवून दिला.कर रचनेत सुधारणा: त्यांनी शेतकऱ्यांवरून कराचा बोजा कमी केला. जमीन सुपीक करण्यासाठी आणि शेतीला प्रोत्साहन देण्यासाठी त्यांनी विहिरी आणि तलाव खोदले.महेश्वरी साडीची सुरुवात: त्यांनी महेश्वर येथे वस्त्रोद्योगाला चालना दिली. राजवाड्याच्या आवारात विणकरांना आश्रय दिला, ज्यातून जगप्रसिद्ध 'महेश्वरी साडी'चा जन्म झाला.५. सांस्कृतिक आणि आध्यात्मिक पुनरुत्थानअहिल्यादेवींनी आपल्या वैयक्तिक 'खासगी' निधीतून संपूर्ण भारतात मंदिरांचा जीर्णोद्धार केला. त्यांनी भारताला सांस्कृतिकदृष्ट्या जोडण्याचे काम केले:काशी विश्वनाथ मंदिर: सुलतान औरंगजेबाने पाडलेले वाराणसीचे प्रसिद्ध काशी विश्वनाथ मंदिर अहिल्यादेवींनी १७८० मध्ये पुन्हा बांधले.बारा ज्योतिर्लिंगे: सोमनाथ, त्र्यंबकेश्वर, घृष्णेश्वर, ओंकारेश्वर आणि वैद्यनाथ यांसारख्या अनेक ज्योतिर्लिंगांचा त्यांनी जीर्णोद्धार केला.लोकोपयोगी वास्तू: जगभरातील पवित्र नद्यांवर (गंगा, यमुना, नर्मदा) त्यांनी सुंदर घाट, धर्मशाळा आणि अन्नछत्रे बांधली, जी आजही प्रवाशांना आसरा देतात.६. आदर्श न्यायव्यवस्थाअहिल्यादेवींच्या दरबारात प्रत्येकाला समान न्याय मिळे. एकदा त्यांच्या स्वतःच्या मुलाने (मालेराव यांनी मृत्यूपूर्वी) कायदा हातात घेतला, तेव्हा त्यांनी त्यालाही रथाच्या चाकाखाली देऊन मृत्यूदंडाची शिक्षा सुनावण्याचे धाडस दाखवले होते (जरी नंतर जनतेच्या विनंतीवरून ती अंमलात आली नाही). त्यांची हीच न्यायप्रियता पाहून त्यांना 'राजमाता' आणि 'पुण्यश्लोक' या पदव्या मिळाल्या.१३ ऑगस्ट १७९५ रोजी वयाच्या ७० व्या वर्षी महेश्वर येथे या महान माऊलीचे निधन झाले.

🍿 Cockroach Janta Party Theme Song Instagram: https://www.instagram.com/cockroachjantaparty

पूजा खेडकर प्रकरण जेव्हा समोर आलं, तेव्हा मनाला पहिला धक्का बसला होता. कारण त्या घटनेने एक गोष्ट स्पष्ट झाली होती या देशात काही लोक मेहनतीने नाही, तर व्यवस्थेतील पळवाटा शोधून पुढे जात आहेत. पण NEET पेपरफुटीचं प्रकरण समोर आल्यानंतर… मनात उरलेलाही विश्वास कोसळला. आज खरंच समजत नाही… या देशातील विद्यार्थ्यांना नेमकं काय सांगायचं? “मेहनत करा…” ? “प्रामाणिक राहा…” ? “स्वप्नांसाठी झुंजा…” ? कशासाठी…? जेव्हा एखादा विद्यार्थी दिवसाचे १८-१८ तास अभ्यास करतो… स्वतःला एका खोलीत बंद करून घेतो… मोबाईल, मित्र, आनंद, सण, वाढदिवस सगळं विसरतो… आई-बाबांच्या डोळ्यातलं स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी स्वतःचं आयुष्य थांबवतो… आणि दुसरीकडे कोणीतरी लाखो रुपये मोजून प्रश्नपत्रिका विकत घेतो…! त्या विद्यार्थ्याची अवस्था कधी जवळून पाहिली आहे का…? रात्री ३ वाजेपर्यंत अभ्यास करून थकून पुस्तकावरच झोप लागते… सकाळी पुन्हा अपराधी वाटतं “काल अजून दोन chapter झाले असते तर…?” एका मार्कासाठी… एका सीटसाठी… एक मुलगा स्वतःचं संपूर्ण तारुण्य पणाला लावत असतो. त्याच्या आईला नवीन साडी नको असते… वडिलांना नवीन फोन नको असतो… घरातल्या प्रत्येकाचं एकच स्वप्न असतं “आपला मुलगा डॉक्टर झाला पाहिजे…” कारण गरीब आणि मध्यमवर्गीय कुटुंबात डॉक्टर होणं म्हणजे फक्त degree नसते… तर पिढ्यानपिढ्यांचा संघर्ष संपण्याची आशा असते. पण शेवटी काय होतं…? ज्याच्याकडे पैसा आहे, ओळखी आहेत, पळवाटा आहेत तो पुढे निघून जातो… आणि ज्याच्याकडे फक्त मेहनत आहे तो एका मार्काने हरतो. त्या एका मार्कामागे कुणाचं आयुष्य तुटतं… कुणाचं आत्मविश्वास मरतो… कुणाचं स्वप्न कायमचं गाडलं जातं. काही विद्यार्थी तर इतके तुटून जातात की स्वतःलाच दोष द्यायला लागतात “कदाचित मीच कमी पडलो…” पण खरं कारण त्यांची कमी मेहनत नसते… तर व्यवस्थेची घाण असते. मी स्वतः CA ची परीक्षा दिली आहे. म्हणून माहिती आहे स्पर्धा परीक्षा फक्त अभ्यास नसतात… त्या मानसिक, आर्थिक आणि भावनिक युद्ध असतात. रात्री रडूनही सकाळी पुन्हा पुस्तक उघडावं लागतं… अपयश पचवून पुन्हा उभं राहावं लागतं… कारण त्या मुलाकडे दुसरा पर्याय नसतो. पण आज पहिल्यांदाच वाटतंय… या देशात विद्यार्थी प्रश्नपत्रिकेशी नाही… तर भ्रष्टाचाराशी परीक्षा देतो आहे. सरकारने परीक्षा रद्द केली… ठीक आहे. पण त्या २३ लाख विद्यार्थ्यांच्या मानसिक तणावाचं काय…? त्यांच्या हरवलेल्या आत्मविश्वासाचं काय…? ज्यांनी शेवटचे पैसे coaching आणि form fees मध्ये घातले… त्यांच्या आई-वडिलांच्या वेदनेचं काय…? पैशाने जर प्रश्नपत्रिका विकत मिळत असतील तर मग गरीब विद्यार्थ्यांनी पुस्तकं उघडायची तरी का…? आज भीती वाटते… कारण जर शिक्षण व्यवस्थाच विकली जात असेल, तर उद्याचा डॉक्टर ज्ञानाने तयार होणार का पैशाने…? ही फक्त पेपरफुटी नाही… ही लाखो प्रामाणिक विद्यार्थ्यांच्या विश्वासाची हत्या आहे. आणि जेव्हा एखाद्या मेहनती मुलाचं स्वप्न मरतं… तेव्हा फक्त एक विद्यार्थी हरत नाही… तेव्हा देशाचं भविष्य थोडंथोडं मरत जातं. आवडलं म्हणून शेअर केलं!

😔😢

Mushafiri By Niti Badave अनेक तहेच्या शैक्षणिक जबाबदाऱ्या आणि कामांच्या निमित्त नीती बडवे यांनी जर्मनी, ऑस्ट्रिया, स्वित्झर्लंड, फ्रान्स, इटली, नेदरलँड, फिनलँड, डेन्मार्क, इस्राएल, झेक रिपब्लिक, टर्की, कॅनडा, अमेरिका आणि सिंगापूर इत्यादी देशांना भेटी दिल्या.त्या भेटींचे अनेक रसभरीत वृत्तांत या मुशाफिरी पुस्तकात सामावलेले असल्यामुळे, प्रत्येक लेखात वाचकाला काहीतरी नवीन वाचायला मिळते. लिहिण्याच्या ओघात त्या-त्या देशामधील सांस्कृतिक वैशिष्ट्ये, भाषा, लोक, प्रेक्षणीय स्थळे, खाद्यसंस्कृती, प्रवासातील विलक्षण अनुभव आणि त्याचबरोबर मित्र-मैत्रिणींशी उत्स्फूर्तपणे वाढत गेलेल्या सुखद ऋणानुबंधांच्या कहाण्या, हे सर्व या पुस्तकात अतिशय हळुवारपणे गुंफले गेले आहे.अशा ऋणानुबंधाच्या भावनिक ओलाव्यामुळे नीती बडवे मनाने केवळ पुणे किंवा महाराष्ट्रच नव्हे, तर भारताबाहेरील अनेक देशांशी एकरूप झाल्याचा प्रत्यय येतो. त्यांची लोकसंग्रह करण्याची हातोटी आणि मैत्री जतन करण्याची क्षमता पाहून वाचक थक्क होतील.

बेरोजगार झुरळं आजकाल!😄😄

सुशिक्षित बेरोजगार झूरळांनो, आता तरी झोपेचे सोंग घेणे बंद करा आणि जागे व्हा. नेत्यांच्या मागे झेंडे घेऊन घोषणा देत हिंडण्यापेक्षा, आपल्या न्याय आणि हक्कासाठी लढा द्या, सत्तेला धारेवर धरून प्रश्न विचारण्याची हिंमत दाखवा. माणूस म्हणून जन्माला आले, तर माणूस म्हणून जगा...!! 🙏