Abyss of thoughts • پَرتگاه اَفکار

“گاهی فقط یه صدا کافیه تا همه‌چی دوباره شبیه خونه بشه…” “Sometimes just a voice is enough to make everything feel like home again…”

“یه وقتایی فقط یه خنده همه‌چی رو راحت‌تر می‌کنه… انگار زمان کند میشه و دنیا سبک‌تر.” “Sometimes just a laugh makes everything feel easier… like time slows down and the world feels lighter.”

“شب جاییه که زخم‌هامون زنده میشن، اما هنوز ادامه میدیم…” “The night is where our scars come alive, yet we keep moving forward…”

“وقتی همه‌چیز خالی به نظر می‌رسه، تنها چیزی که می‌مونه، صدای ترس‌های بی‌صداته.” “When everything seems empty, all that remains is the echo of silent fears.”

“بعضی چیزها مثل چرخ رولت‌اند… می‌چرخی، می‌پرسی و آخرش می‌فهمی همه‌چی از قبل ممکنه باخته باشه.” “Some things are like roulette… you spin, you pray, and realize everything might’ve been lost from the start.”

“بعضی رویاها فقط برای خواب بودن… بیدار که بشی، انگار هیچ‌وقت وجود نداشتن.” “Some dreams are only meant for sleep… Once you wake up, it’s like they never existed.”

“گاهی آدم اون‌قدر می‌خواد کنار کسی بمونه، که حاضر میشه خودش رو به هر شکلی دربیاره، فقط برای بودن با اون آدم.” “Sometimes, you want someone so deeply you’re willing to become anything, just to stay close.”

“همه چیز زیر پوسته‌ی نظم، در حال پوسیدن و انفجاره. دیر یا زود، تقاص پس می‌دن.” “Everything under the surface is rotting and ready to explode. Sooner or later, they all pay the price.”

“آدم‌هایی هستن که هیچ‌وقت نمی‌فهمن چقدر تلاش کردی که از دردت فرار کنی.” “Some people will never understand how hard you tried to escape your pain.”

“بعضی آدما مثل ستاره‌های افتاده‌ن؛ یه زمانی می‌درخشیدن، ولی حالا فقط خاطره‌ان.” “Some people are like fallen stars; once they shined bright, now they’re just a memory.”