زیر درخت گلابی

یا پاییز اومده یا من یخ زدم خونه یک جوری ساکته که انگار شهر هم مرده ولی صدای چیک چیک آب می‌آد شیر رو محکم نبستم انگار که می‌خوام خودم رو با پتک متوقف کنم اما انقدر از بستن احساساتم خستم که دارم رها می‌کنم و یک انسان بالغ هم نیست که گوشیم رو بگیره؟ نه.

هیچ دوست خوبی گیتار الکتریک نمی‌زنه که این رو کاور کنیم؟

or I'll just stay in my own bubble and avoid love.

دوپینگ.

عسل نخورده مسته

به قول پارسا این جنبش رو بعضی ها فقط برای ادایی بازی های خودشون استفاده کردن:))

جالبه که پردیس خودش خونه نیست اما من دارم موهای مامانش رو رنگ می‌کنم و غیبت می‌کنیم😂😂

born to wear a corset dress with a garter dagger strapped to my thigh, doomed to wear jeans and baggy shirt

موری برام خریده🙂‍↔️

و عمرا فراموش کنم دیالوگ آخر گلتن خاتون رو. "اون سوی دیوار، جاده ای هست، حتی اگر شب باشه."

نمی‌تونم راجع به امشب خفه شم. لبخند ها و اشک هایی که ریختم و ذوق هایی که کردم واقعا یک لول دیگه بود.

و اجرایی که من امشب دیدم؟ زن هایی با استعداد و زیبا، که لباس های رنگین و دلنشین پوشیده بودن و روی صحنه می‌خوندن، می‌رقصیدن و بی شک دل تمام تماشاچی ها رو می‌لرزوندن. و چه اشکی تو چشم هام جمع شد وقتی که دیدم، هرچقدر هم محدودیت باشه، یک جوری موفق می‌شن تا دیوار ها رو بریزن و بدرخشن. و چه صدا های زیبایی..چه صدا هایی:) چه ممنوعیتِ گوش نوازی! زیبا تر از اون؟ بازیگر هایی که سندروم دان بودن و چقدر زیبا بازی کردن و چقدر رفتار خود واقعیشون بعد از اجرا قشنگ و شیرین بود. حد کمال همچین نمایشی؟ کارگردانی که یک بانوی چشم نواز بود.

بیضایی در یکی از مصاحبه هاش گفته بود که هدفش اینه تا بفهمه اگر نمایش رو حوضی هنوز ادامه داشت، چه سرنوشتی در انتظارش بود. نمی‌دونم چیزی که بهش رسید ذهنش رو ارضا کرد یا خیر، اما اجرا هایی که من از نمایشنامه های این بزرگوار دیدم، کاملا جواب سوال خودشه. نمایش پرده خانه یک رو حوضی مدرن و شیرین بود که نمی‌تونستی چشم ازش برداری.

می‌تونم ساعت ها با عشق و علاقه ازش حرف بزنم و کم نیارم.

Welcome to the club