Fluid

میخوام بگم علم روانپزشکی هم در برابر تحصیلات آکادمیک در ایران عاجز و ناتوانه.

my psychiatrist while he ckecks my symptoms and tries to decide what medicine he should add to my previous ones and I mention I'm working on my thesis: *توقف برای یک ثانیه* آها میگم میشه اینو زودتر تموم کنی؟ این خیلی چیزه کلا.

بهترین قصه‌گوی تاریخ موسیقی جهان.

Five Years live performance by David Bowie (1972) خیلی آرتیستا توی دوربین نگاه می‌کنن ولی نمی‌دونم چرا وقتی این لامصب توی دوربین نگاه می‌کنه انگار واقعا داره تورو می‌بینه‌.

مدلی که نیکا بود، علایقش، درگیری‌هاش، مسائلش، کلا فازش شاید، با من و دوست‌هایی که معمولا داشته‌م خیلی وجه مشترک داشت. واسه همین معمولا به خودم میام و میبینم موقعیتش و چیزهایی که بهش گذشت ناخواسته بیشتر یا متفاوت‌تر بالا پایینم می‌کنه. امروز که اینو دیدم دیگه انقدر تصویره آشنا بود که آدم جدی سرش گیج میرفت. تصویر کلاسای طراحی ترمای اول دانشگاه، آتلیه‌های استادا و کلوپای طراحی، نوبتی مدل وایسادنای همه‌مون، همین مدل سوال پرسیدنای گاه و بیگاه. اگر چشمامو ببندم و روش تمرکز کنم میتونم به سادگی باور کنم که این تصویر برام یه خاطره‌ست. که روی اون صندلی خودم یا نزدیکترین دوستام نشسته‌ن. یا اینکه نیکا یکی از همون دوستامه. و خب قاعدتا تصویر دختری که تو ناکجاآباد پشت وانت گیرش انداخته بودن هم انقدر نزدیک به نظرت میاد که عملا یه ترومای ثانویه‌ی درست و حسابیه. باز تروماعه اونقدر مهم نیست. اینکه همه‌ی اینا انقدر وحشیانه نزدیک و به شکل کابوس‌واری واقعیه هیچوقت تکراری نمیشه. هیچوقت نیست که بتونم بگم دیگه حیرونم نمی‌کنه.

خیلی کوتاهه. هیچوقت نشد برم دنبال آهنگی بگردم که مناسبش باشه. گاها شنیده‌م و یادم اومده اد کنم. الانم وسط کار و بار گوش می‌دادم و مناسب حال و احوالم بود، گفتم با شما هم به اشتراک بذارم. اگه ترکی بود که مناسب این پلی‌لیست میدونستین بهم بگید.🤍

امروز بعد از مدت‌ها دوباره Caravan رو گوش می‌دادم، قطعه‌ی صحنه‌ی پایانی فیلم ویپلش، که نمی‌تونم به اندازه‌ی کافی بگم چقدر برام درخشانه. خیلی‌ها اینجا می‌دونن و براشون تکرار مکرراته که موضوع پایان‌نامه‌ی من راجع به وسواس هنری و استعاره‌ی «هنرمند وسواسی»ئه و همچنین اینکه دو فیلم ویپلش و Black Swan در ابتدا این ایده رو برای من ایجاد کردن. (مجبور بودم obsession و obsessed رو وسواسی ترجمه کنم، چون معادل فارسی مناسبی براش وجود نداره.) امروز که بعد از مدت‌ها کاروان رو می‌شنیدم، با درک بیشتری که الان راجع به مفهوم obsession و شکل‌ها و معانیش دارم (درکم خیلی کمه، صرفا از اون زمان بیشتره.) می‌بینم که می‌تونم بگم اگه آبسشن رو تبدیل به صوت مطلق بکنیم، لحظه‌ی 04:30 تا آخر این قطعه به نظرم شگفت‌انگیزترین حالتیه که بشه این مفهوم رو توی همچین انتزاعی توضیح داد.

سلام. این پیام رو از طرف دوستم، سادات، اینجا میذارم.❤️ سلام بچه ها من دنبال هم خونه میگردم و خونه هم دارم(محدوده ایرانشهر) این آیدی و شماره منه ممنون میشم اگر خودتون یا دوستان دنبال خونه هست بهم اطلاع بده 09908880891 @f_sadat_mirazimi

یه عالمه چیز راجبش نوشتم، اشتباهی همش پاک شد. بعد دیدم ترجیح میدم چیزی ننویسم. بعد باز نوشتم. بعد باز پاک کردم. و یه بار دیگه. نمی‌دونم چرا، ولی حتی توضیح اینکه چرا هم سخته. فقط می‌دونم سختیش از خوب بودنشه نه بد بودنش. بهرحال. فرفره، ظهر روز جمعه‌.

#پیام_ناشناس سلام عزیزم میشه لطفا این پستارو اطلاع رسانی و فروارد کنید؟ برای این بچه خیلی فوری به کمک نیاز هست https://t.me/heyvanatemdad/2067?single @HarfBeManBot

Last Words. @ImFluid

من هرجور نگاه می‌کنم باز به نظرم از قبل‌تر از زمان صفویه گوییدنمون.

در برنامه‌ی جشن سال نوی شبکه دو فرانسه در سال ۱۹۹۶، الن دلون این آهنگ رو همراه با سلین دیون به یاد و خاطره‌ی دالیدا که در سال ۱۹۸۷ از دنیا رفت اجرا کردند. https://youtu.be/Q1P_DIoIzIQ?si=cPY5tyBiBQPQVkAr