° آســ∞ــماݩ‌ من °

وقتی شاعرها تصمیم می‌گیرن شاهکار خلق کنن: راینر کنسه: زودتر از من بمیر! تنها کمی زودتر... تا تو آنی نباشی که مجبور است راه خانه را تنها برگردد. گروس عبدالملکیان: به آغوشم کشیدی اما؛ سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود ابن عربی: فلا هو بالقرب الذی یریح الفؤاد ولا هو بالبعد الذی ینهی حبائل الأمل نه آنچنان نزدیک است که دل آرام گیرد نه آنچنان دور، تا رشته‌های امید بگسلد مولانا: گر تو گرفتارم کنی من با گرفتاری خوشم داروی دردم گر تویی در اوج بیماری خوشم 》