لوپرامید

میگی میشیم از این وضعیت راکد خلاص؟

دیگه پله نیست همگی سوار آسانسور شید.

یه سری یکی ناشناس میگفت این چرا میگه اعتیاد به زنی دارم ادم نباید انقدر هول باشه که تو موزیکشم بگه دوستان منظورش قرص ″زنکس″ه یه قرص آرامبخشه

صرفا یه سری لاشه متحرک شدیم یه سری کالبدی تو خالی که فقط داره راه میره حرف میزنه نفس میکشه

بخاطر زندگیمون ولی بنظرتون الان حتی دیگه میشه زندگی کرد؟

علاقه ای به ترحم ندارم و نداشتم چه بسا ازش متنفرم تک تک این حرفها هم لحظه ای بودند و هدفی جز سبک تر شدنم نیست براش اما واقعا دارم کم میارم واقعا دارم تموم میشم واقعا افکار احمقانه ای رو داره شرایط توی سرم رشد میده

همین دیگه تا میای با مشکل اخر کنار بیای مشکل بعدی پیداش میشه مشکلات شخصی به کنار آدم با جامعه اش چیکار کنه؟ بابا طرف انقدر بهش فشار اومده که بقول خودش تو اوج اسایش و رفاه مالی و اجتماعی تو خدا کیلومتر اونور تر خودشو غرق کرده ما چی بگیم که دقیقا وسطشیم؟

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ من باب صحبت هات این اواخر واقعا حس میکنم دارم کم میارم هر جای کارو میگیرم از ی ور دیگه ی چیزی درست در نمیاد هرجور برنامه ریزی میکنم ب بن بست میخورم تا میام یه چاره پیدا کنم یه مانع جدید سر راهم سبز میشه کاش یه روز یه نفس راحت بتونیم بکشیم

هیچوقت دوست نداشتم آیه یأس بخونم هیچوقت نخواستم حس ناامیدی رو القا کنم همیشه با وجود تک تک مشکلات کوچیک و بزرگی که حتی ۹۰ درصد از اطرافیانم ازشون بی خبرند، سعی کردم آدمی باشم که با خودش رایحه استقامت رو حمل کنه مشکلاتی که واقعا هیچوقت تو هیچ زمانی اندازه هیکل و سن من نبوده و نیست؛ولی خیلیاشو با هر سختیم که بوده پشت سر گذاشتم. اما امروز کلافه‌ام واقعا کلافه‌ام کلافم که حتی با ایده ال ترین حالت شغلی هم نمیتونم به راحتی به یه خونه داشتن فکر کنم ناراحتم که در عرض سه روز مجبورم هدفم برای ماشینی که میخوام داشته باشم رو با یه ماشین مدل پایین تر جایگزین کنم؛ چون ماشینی که میخوام یه شبه ۲۰۰ میلیون گرون تر شده ناراحتم که هر روز باید پامو از خونه بیرون بذارم و ببینم یه زن یا بچه تا کمر تو سطل اشغال خم شده ناراحتم ببینم یه مادر کنار خیایون برا خرید یه بسته کبریت یا دستمال بهم التماس کنه ناراحتم که تموم زندگیم رو گوشه اتاق خوابم جمع کردم که مبادا فردا روزی منم سر از طناب روی جرثقیل خاور سر در بیارم ناراحتم که مجبورم ۴ سال هر شب کابوسیو ببینم که یروز زندگیش کردم ناراحتم که فاصله همه چیز منو به هم ریخته ناراحتم که هیچوقت نمیتونم گذشته رو فراموش کنم ناراحتم که مجبورم هر روز از لیست خواسته هام خط بزنم و به لیست حسرت هام اضافه کنم ناراحتم که ۵ ماهه بخاطر کار و کوفت و زهرمار باید فعالیتای دیگمو هی عقب بندازم ناراحتم که حتی نمیدونم یک دقیقه بعد چه اتفاقی میوفته ناراحتم که دوستامو ناامید میبینم ناراحتم من ناامید نیستم من فقط ناراحتم

مارا به مقام انسانیت رساندید واقعا هر روز بعد جدیدی از سگ جون بودن و نمیر بودن رو در خودمون کشف میکنیم

یا کار یا دانشجویی تو غربت

چه کردید با جوون ۲۰/۲۱ ساله مملکت که انقدر زندگیمون شلوغه هنوزم بعد ۶ ماه نتونستیم یه برنامه تفریح درست حسابی باهم بچینیم

اما باز نفس کشیدی ویرونیتو صورتت همون زن دیروز میشد که با دندون کشیدی زخم شرف تموم غمت نیرو میشد