لوپرامید

خورشید ما به چوبه‌ی اعدام بسته است از صبح و آفتاب در اینجا سخن مگو

از صدای اذان تنفر دارم.

شاید دلیل این احساسی شدن، خستگی‌‌ام باشد. این‌طور غم‌زده به یاد روزهای گذشته کودکی نگاه می‌کنم. افسوس که زمان، تنها واقعیتی‌ست که از انکارش عاجزم.

از سکوی کلافگی بالا کشیده شدم و به سرّ رسیدم، در اوج خرفتی و گلویم خفته در کنار خفگی مثل دست های مشوشی که در دست دیگری تمنای آرامش میکرد مثل شیشه‌ای شکسته که تنهایی را به لمس خون ترجیح داده مثل جیب هایی که فقر را خرج آرزو ها کرده همان رنگ قدیمی بچگی ام با جدید بودن تظاهراتم گوش هایی که از واژه ها آبستن است دهانی پر از بی حرفی چشم هایی با کرکره نصفه پایین کشیده شده گذر میکنم مانند گذشته مانند این بار...

راستی از صلح چه خبر؟

ذره ذره ام آغشته به انزجار است؛ هنگامی که صخره سکون درونم با کوچکترین نجوا و نسیمی از جانب تو آنگونه که نباید به لرزه می‌افتد تمام غرورم را بالا می‌آورم آن هنگام که قامتم در مقابل طمأنینه نگاهت ناتوان و فرتوت، خم است افسوس که در مقابلت تماماً همان کودک دیروزم...

چون جان تو باشی خوش باشد اگر آن دم، جانم به لبم آید

به آرامش شب گند می‌زنم، کمی درون خودم فریاد می‌کشم تا حرف‌هایم را نشنوم، اینطور مواقع حتی از موسیقی هم متنفرم. صبح که بیدار می‌شوم کلیشه‌ای ترین جمله‌ی قرن بیست و یک برایم رخ می‌دهد؛ من حتی خودم را هم ترک کرده…

به ترتیب حروف الفبا ، همان کلماتی که برای هر گلوله اش انتخاب کرده بود ، گلوله هارا به خورد خشاب میداد. اسلحه اش عذاب وجدان داشت ازینکه چند نفر را پشت هر عطسه اش به مقصد زوال ترک کرده و ناخوداگاه بازهم باید بکشد. مرد وظیفه به دوش،تنها در قید زمان زندگی می کرد و مکان برایش حکم آبرنگ برای نویسنده داشت.

بگذریم ازین ها؟ به همین سادگی ؟ سخت است آری ولی بگذار ترحم غنچه نزند، ای خودروی نفرت انگیر...

فهمیدی کلمه ها نفوذ دارن حیف

I made myself believe There was no fight left in me But redemption doesn't fall down at your feet In the half light We raised a hand to my defeat And I watched the world fall And I rebuilt it piece by piece

روز خوب من سنگ زد به شیشه من خواب بودم