آن بهمن

طبق عادت چندروزی همه چی تعطیل. همین‌جوری خالی: پسرِ ناخَلفِ پِدر به رسمِ آن بهمن و استقبالِ شماست.

بیاید کال باهم گوشش کنیم

لذتِ عجیب و غریب 🌥️

اهنگات... اخ از اهنگات ارسالی نوش گوشایِ زیبایِ شما شب بخیر به اهنگ های من و شب بخیر به آخ گفتنِ شما

دوست داشتید بیاید موزیک🌥️

من تظاهر به شادی می‌کنم تا بتوانم در پس آن محو شوم. «خندهٔ من دیوار سیمانی است.» "فرانتس کافکا🌀🌀"

دیگر نمی‌خواهم کسی به من عادت کند. من به کسی عادت کنم. یک روز باید جدا شد. باید تنها ماند. باید شکست. "بهمن فرسی❄️" شب یک، شب دو

#video - با عطرِ گیسوانت خانه شیداست. - اتاق مدیونِ عطر گیسوانت است - و من لای به لایِ گیسوانت می تازم. - و تو مدیونِ من ، برای زنده ماندنی.

به حق آنک گزیدی دو لب که جام بگیر بنوش جام رها کن حدیث پخته و خام به حق آنک تو را دیدم و قلم افتاد ز دست عشق نویسم به پیش تو ناکام به حق آنک گمان های بد فرستی تو به هدهدی که بخواهی که جان ببر زین دام به حق حلقه رندان که باده می نوشند به پیش خلق هویدا میان روز صیام هزار شیشه شکستند و روزه شان نشکست از آنک شیشه گر عشق ساخته ست آن جام "مولانا🌀🏹🌀"

#photo

‌ در مواجهه با نیستی، هیچ چیز و هیچ موجودی نمی‌تواند کمک‌مان کند؛ این همان لحظه‌ای‌ست که ما تنهایی اگزیستانسیال را به تمامی تجربه می‌کنیم.  ‌ «بشر از چه می‌هراسد؟» ‌ از هیچ‌ چیز [ هیچی ] !‌ تنهایی بخشی از هستی است، باید با آن رو در رو شویم و راهی برای هضم آن بیابیم. ارتباط با دیگران مهم ترین منبع در دسترس ما برای کاستن از وحشت تنهایی است. هر یک از ما کشتی هایی تنها در دریایی تیره و تاریم. نورکشتی‌های دیگر را می‌بینیم، کشتی‌هایی که به آنها دسترسی نداریم ولی حضورشان و شرایط مشابهی که با ما دارند، آرامش زیادی به ما می‌بخشد. ‌ ما از تنهایی و درماندگی محضمان آگاهیم. ولی اگر بتوانیم سلول‌های بی روزنمان را بشکافیم، متوجه می‌شویم دیگرانی هم هستند که با وحشتی مشابه دست به گریبانند. احساس تنهایی، راهی برای همدردی با دیگران به رویمان می‌گشاید و به این ترتیب، دیگر چندان وحشت زده نخواهیم بود. پیوندی نادیدنی، افرادی را که تجربه‌ای مشترک دارند، به هم می‌پیوندد...! "اروین د یالوم❄️"

#photo

آن‌قدر مرده‌ام، که هیچ چیز مرگ مرا ثابت نمیکند ... فروغ فرخزا..