🌈 Seventh-day Adventists SDA Group

🙏Devotion Time : 28-May-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 70-The Reign of David-4 (of 11) KJV 2 Samuel 6:11 And the ark of the LORD continued in the house of Obed-edom the Gittite three months: and the LORD blessed Obed-edom, and all his household. … Upon Uzzah rested the greater guilt of presumption. Transgression of God's law had lessened his sense of its sacredness, and with unconfessed sins upon him he had, in face of the divine prohibition, presumed to touch the symbol of God's presence. God can accept no partial obedience, no lax way of treating His commandments. By the judgment upon Uzzah He designed to impress upon all Israel the importance of giving strict heed to His requirements. Thus the death of that one man, by leading the people to repentance, might prevent the necessity of inflicting judgments upon thousands. Feeling that his own heart was not wholly right with God, David, seeing the stroke upon Uzzah, had feared the ark, lest some sin on his part should bring judgments upon him. But Obed-edom, though he rejoiced with trembling, welcomed the sacred symbol as the pledge of God's favor to the obedient. The attention of all Israel was now directed to the Gittite and his household; all watched to see how it would fare with them. “And the Lord blessed Obed-edom, and all his household.” Upon David the divine rebuke accomplished its work. He was led to realize as he had never realized before the sacredness of the law of God and the necessity of strict obedience. The favor shown to the house of Obed-edom led David again to hope that the ark might bring a blessing to him and to his people. At the end of three months he resolved to make another attempt to remove the ark, and he now gave earnest heed to carry out in every particular the directions of the Lord. Again the chief men of the nation were summoned, and a vast assemblage gathered about the dwelling place of the Gittite. With reverent care the ark was now placed upon the shoulders of men of divine appointment, the multitude fell into line, and with trembling hearts the vast procession again set forth. After advancing six paces the trumpet sounded a halt. By David's direction sacrifices of “oxen and fatlings” were to be offered. Rejoicing now took the place of trembling and terror. The king had laid aside his royal robes and had attired himself in a plain linen ephod, such as was worn by the priests. He did not by this act signify that he assumed priestly functions, for the ephod was sometimes worn by others besides the priests. But in this holy service he would take his place as, before God, on an equality with his subjects. Upon that day Jehovah was to be adored. He was to be the sole object of reverence. Again the long train was in motion, and the music of harp and cornet, trumpet and cymbal, floated heavenward, blended with the melody of many voices. “And David danced before the Lord,” in his gladness keeping time to the measure of the song. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/mQxSxB878bs?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 28-மேய்-2024          🛐Father of Lights💫 70- தாவீதின் ஆட்சி-4 (11-ல்) கர்த்தருடைய பெட்டி கித்தியனாகிய ஓபேத்ஏதோமின் வீட்டிலே மூன்றுமாதம் இருக்கையில் கர்த்தர் ஓபேத்ஏதோமையும் அவன் வீட்டார் அனைவரையும் ஆசீர்வதித்தார். 2 சாமுவேல் 6:11 ஆண்டவர் அவர்கள் செய்த முயற்சியை ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் இஸ்ரவேலர் அவர்களுடைய கரங்களில் அனைத்துக் காரியங்களையும் குறித்த தேவனுடைய சித்தத்திற்கான தெளிவான வார்த்தைகளைக் கொண்டிருந்தனர். இந்தப் போதனைகளை நெகிழ்ந்தது தேவனுக்குக் கனவீனமாயிருந்தது . ஊசாவின் மேல் துணிகரத்தின் மாபெரும் குற்றம் தங்கியது . தேவனுடைய பிரமாணத்தை மீறியது அதன் பரிசுத்தத்தைக் குறித்த அவனுடைய உணர்வை குறைத்திருந்தது. தன்மேலிருந்த அறிக்கை செய்யப்படாத பாவங்களோடு, தெய்வீகத் தடையிருந்தும் தேவனுடைய சமூகத்தின் அடையாளத்தைத் தொட அவன் துணிந்தான். பகுதி கீழ்ப்படிதலையோ அவருடைய பிரமாணங்களை தளர்வான முறையில் நடத்துவதையோ தேவனால் அங்கீகரிக்க முடியாது. ... ஊசாவின் மேல் வந்த நியாயத்தீர்ப்பினால் தமது கோரிக்கைகளுக்கு கண்டிப்பான கவனம் கொடுக்க வேண்டியதின் முக்கியத்தை அனைத்து இஸ்ரவேலின் மேலும் பதிக்க அவர் திட்டமிட்டார். இவ்விதம் மக்களை மனந்திரும்புவதற்கு நடத்துவதினால், ஒரு மனிதனின் மரணம் ஆயிரக்கணக்கானோர் மேல் நியாயத்தீர்ப்பை செலுத்தும் அவசியத்தைத் தடுக்கக்கூடும். தன்னுடைய சொந்த இருதயம் தேவனோடு முழுவதும் சரியாக இல்லை என்று உணர்ந்தவனாக, ஒருவேளை தன்பங்கில் இருக்கும் சில பாவங்கள் தன் மேல் நியாயத்தீர்ப்புகளைக் கொண்டு வருமோ என்று, ஊசாவின் மேல் வந்த அடியைப் பார்த்து தாவீது கர்த்தருடைய பெட்டிக்குப் பயந்தான். ஆனால் ஓபேத் ஏதோம் பயத்தோடும் நடுக்கத்தோடும் களி கூர்ந்தபோதும் கீழ்ப்படிகிறவர்களுக்கான தேவனுடைய தயவின் உறுதிமொழியாயிருந்த பரிசுத்த அடையாளத்தை வரவேற்றான். அனைத்து இஸ்ரவேலின் கவனமும் அந்த கித்தியனிடமும் அவனுடைய வீட்டாரிடமும் திருப்பப்பட்டது. அவனுக்கு என்ன நடக்கும் என்று பார்க்கும் படி அனைவரும் கவனித்திருந்தனர். கர்த்தர் ஓபேத் ஏதோமையும் அவன் வீட்டார் அனைவரையும் ஆசீர்வதித்தார். தாவீதின் மீது தெய்வீகக் கண்டனை அதன் வேலையை நடப்பித்தது. தேவனுடைய பிரமாணங்களின் பரிசுத்தத்தையும் கண்டிப்பாக அதற்குக் கீழ்ப்படிவதன் அவசியத்தையும் இதற்கு முன் உணராதவிதத்தில் உணரும்படி அவன் நடத்தப்பட்டான். ஓபேத் ஏதோமின் வீட்டிற்குக் காண்பிக்கப்பட்ட தயவு கர்த்தருடைய பெட்டி தனக்கும் தன் மக்களுக்கும் ஆசீர்வாத்தைக் கொண்டுவரும் என்று நம்பிக்கைக் கொள்ள மீண்டும் தாவீதை நடத்தியது. மூன்று மாதங்களின் முடிவில் கர்த்தருடைய பெட்டியைக் கொண்டுவர மற்றொரு முயற்சி எடுக்க அவன் தீர்மானித்தான். இப்போது அவன் ஆண்டவருடைய நடத்துதலுக்கேற்ப தெய்வீக நடத்துதலை செயல்படுத்த ஒவ்வொரு குறிப்பிற்கும் ஊக்கமான கவனம் கொடுத்தான். மீண்டும் தேசத்தின் முதன்மையானவர்கள் அழைக்கப்பட்டனர். கித்தியனுடைய கூடாரத்தைச் சுற்றி மாபெரும் கூட்டம் கூடியது. பயபக்தியான கவனத்தோடு கர்த்தருடைய பெட்டி தெய்வீக நியமத்தின்படியான மனிதரின் தோள்கள் மேல் வைக்கப்பட்டது. திரளானவர்கள் வரிசையில் நிற்க நடுங்கும் இருதயத்தோடு மிகப் பெரிய ஊர்வலம் மீண்டும் முன்னேறியது. ஆறு அடிகள் முன்னேறியதும் நிற்கும் படியாக தாவீதின் நடத்துதலின்படி எக்காளம் ஒலிக்க, மாடுகளையும் கொழுத்த ஆட்டுக்கடாக்களையும் பலி செலுத்தவேண்டும். நடுக்கம் மற்றும் திகிலின் இடத்தை இப்போது களிகூருதல் எடுத்துக்கொண்டது. இராஜா தன்னுடைய அரச உடையை அப்புறம் வைத்து ஆசாரியர் அணியும் சணல் ஏபோத்தை தரித்துக்கொண்டான். இந்தச் செயலினால் ஆசாரிய வேலையை தான் எடுத்துக்கொண்டதாக அவன் குறிப்பிடவில்லை . ஏனெனில் ஆசாரியர்தவிர மற்றவர்களாலும் சில வேளைகளில் ஏபோத்து அணிந்து கொள்ளப்பட்டது. இந்த பரிசுத்த ஆராதனையில் அவன் தன்னுடைய குடிமக்களுக்கு இணையாக தன் இடத்தை எடுத்துக்கொள்ளுவான். இந்த நாளில் யெகோவா ஆராதிக்கப்பட வேண்டும். அவரே பயபக்திக்கான ஒரே நபராக இருக்கவேண்டும். மீண்டும் நீண்ட ஊர்வலம் நகர்ந்தது. இசை வாத்தியங்கள், வீணை, எக்காளம், கைத்தாளங்களின் இசைபரலோகத்தை நோக்கி அநேக குரல்களின் இசையோடு கலந்து பறந்தது. இசையின் அளவோடு சென்றவனாக மகிழ்ச்சியில் தாவீது சணல் நூல் ஏபோத்தைத் தரித்துக்கொண்டு, தன் முழுப்பலத்தோடும் கர்த்தருக்கு முன்பாக நடனம் பண்ணினான். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 27-May-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 70-The Reign of David-3 (of 11) KJV Numbers 7:9 But unto the sons of Kohath he gave none: because the service of the sanctuary belonging unto them was that they should bear upon their shoulders. But “when they came to Nachon's threshing floor, Uzzah put forth his hand to the ark of God, and took hold of it; for the oxen shook it. And the anger of the Lord was kindled against Uzzah, and God smote him there for his rashness; [marginal reading] and there he died by the ark of God.” A sudden terror fell upon the rejoicing throng. David was astonished and greatly alarmed, and in his heart he questioned the justice of God. He had been seeking to honor the ark as the symbol of the divine presence. Why, then, had that fearful judgment been sent to turn the season of gladness into an occasion of grief and mourning? Feeling that it would be unsafe to have the ark near him, David determined to let it remain where it was. A place was found for it nearby, at the house of Obed-edom the Gittite. The fate of Uzzah was a divine judgment upon the violation of a most explicit command. Through Moses the Lord had given special instruction concerning the transportation of the ark. None but the priests, the descendants of Aaron, were to touch it, or even to look upon it uncovered. The divine direction was, “The sons of Kohath shall come to bear it: but they shall not touch any holy thing, lest they die.” Numbers 4:15. The priests were to cover the ark, and then the Kohathites must lift it by the staves, which were placed in rings upon each side of the ark and were never removed. To the Gershonites and Merarites, who had in charge the curtains and boards and pillars of the tabernacle, Moses gave carts and oxen for the transportation of that which was committed to them. “But unto the sons of Kohath he gave none: because the service of the sanctuary belonging unto them was that they should bear upon their shoulders.” Numbers 7:9. Thus in the bringing of the ark from Kirjath-jearim there had been a direct and inexcusable disregard of the Lord's directions. David and his people had assembled to perform a sacred work, and they had engaged in it with glad and willing hearts; but the Lord could not accept the service, because it was not performed in accordance with His directions. The Philistines, who had not a knowledge of God's law, had placed the ark upon a cart when they returned it to Israel, and the Lord accepted the effort which they made. But the Israelites had in their hands a plain statement of the will of God in all these matters, and their neglect of these instructions was dishonoring to God. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/SVPteJChFio?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 27-மேய்-2024          🛐Father of Lights💫 70- தாவீதின் ஆட்சி-3 (11-ல்) கோகாத்தின் புத்திரருக்கோ ஒன்றும் கொடுக்கவில்லை,; தோள்மேல் சுமப்பதே அவர்களுக்குரிய பரிசுத்த ஸ்தலத்தின வேலையாயிருந்தது. எண்ணாகமம் 7:9 ஆனால் அவர்கள் நாகோனின் களம் இருக்கிற இடத்துக்கு வந்தபோது, மாடுகள் மிரண்டு பெட்டியை அசைத்தபடியினால், ஊசா தேவனுடைய பெட்டியினிடமாய்த் தன் கையை நீட்டி, அதைப் பிடித்தான். அப்பொழுது கர்த்தருக்கு ஊசாவின் மேல் கோபம் மூண்டது. அவனுடைய துணிவினிமித்தம் தேவன் அங்கே அவனை அடித்தார்; அவன் அங்கே தேவனுடைய பெட்டியண்டையில் செத்தான். களிகூர்ந்திருந்த கூட்டத்தின் மேல் சடிதியான திகில் விழுந்தது. தாவீது ஆச்சரியப்பட்டு மிகவும் எச்சரிக்கையடைந்து தன் இருதயத்தில் தேவனுடைய நீதியை கேள்வி எழுப்பினான். தெய்வீக சமூகத்தின் அடையாளமாக கர்த்தருடைய பெட்டியை அவன் தேடிக்கொண்டிருந்தான். பின்னர் ஏன் மகிழ்ச்சியின் காலத்தை துக்கம் மற்றும் புலம்பலின் சம்பவமாக திருப்பும்படி அந்த பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பு அனுப்பப்பட்டிருந்தது? கர்த்தருடைய பெட்டியை தன் அருகிலே வைத்திருப்பது பாதுகாப்பற்றது என்று உணர்ந்தவனாக இருந்த இடத்திலேயே அதை வைக்கும்படி தாவீது தீர்மானித்தான். அருகிலே கித்திய னாகிய ஓபேத் ஏதோமின் வீட்டிலே அதற்கு ஒரு இடம் அமைக்கப்பட்டது. மிக வெளிப்படையாக கொடுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கட்டளையை மீறினதால் வந்த தெய்வீக நியாயத்தீர்ப்பே ஊசாவின் முடிவு. மோசேயின் வழியாக கர்த்தருடைய பெட்டியை எடுத்துச் செல்வதைக் குறித்த விசேஷ போதனைகளை ஆண்டவர் கொடுத்திருந்ததார். ஆரோனின் சந்ததியாரான ஆசாராரியர்களைத் தவிர வேறு எவரும் அதைத் தொடவோ அல்லது மூடப்படாதிருக்கும் போது அதைக் காணவோ கூடாது. தெய்வீக நடத்துதல் கோகாத் புத்திரர் அதை எடுத்துக்கொண்டு போகிறதற்கு வரக்கடவர்கள், அவர்கள் சாகாதபடிக்கு பரிசுத்தமானதைத் தொடாதிருக்கக்கடவர்கள், (எண்.4:15) என்று இருந்தது. ஆசாரியர் கர்த்தருடைய பெட்டியை மூடவேண்டும். பின்னர் அதன் இரு பக்கங்களிலும் வளையங்களுக்குள் நுழைக்கப்பட்டிருந்து ஒருபோதும் அகற்றப்பட்டிராத கோலினால் கோகாத்தியர் அதைச் சுமக்க வேண்டும். ஆசரிப்புக் கூடாரத்தின் திரைசீலைகள் பலகைகள் மற்றும் தூண்கள் மேல் பொறுப்பாயிருந்த கெர்சே னியாருக்கும் மெராரியருக்கும் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்ததை எடுத்துச் செல்லுவதற்கு மோசே வண்டிகளையும் மாடுகளையும் கொடுத்திருந்தான். கோகாத்தின் புத்திரருக்கோ ஒன்றும் கொடுக்கவில்லை, தோள் மேல் சுமப்பதே அவர்களுக்குரிய பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் வேலையாயிருந்தது - எண். 79. இவ்விதம் கீரியாத்யாரீமிலிருந்து பெட்டியைக் கொண்டு வருவதில் நேரடியா கவும் காரணம் கொடுக்கக்கூடாத விதத்திலும் ஆண்டவருடைய கட்டளை மீறப்பட்டிருந்தது. தாவீதும் அவனுடைய மக்களும் பரிசுத்தமான வேலையை நடப்பிக்கக் கூடியிருந்தனர். அதில் அவர்கள் மகிழ்ச்சியோடும் மனதாரவும் ஈடுபட்டிருந்தனர். ஆனால் அவருடைய நடத்துதலுக்கு இசைவாக செய்யப்படாததினால் ஆண்டவரால் அந்த சேவையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. தேவனுடைய பிரமாணத்தைக் குறித்த அறிவைப் பெற்றிராத பெலிஸ்தர் இஸ்ரவேலுக்கு அதைத் திரும்ப அனுப்பின்போது பெட்டியை வண்டிலின்மேல் வைத்தனர். ஆண்டவர் அவர்கள் செய்த முயற்சியை ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் இஸ்ரவேலர் அவர்களுடைய கரங்களில் அனைத்துக் காரியங்களையும் குறித்த தேவனுடைய சித்தத்திற்கான தெளிவான வார்த்தைகளைக் கொண்டிருந்தனர். இந்தப் போதனைகளை நெகிழ்ந்தது தேவனுக்குக் கனவீனமாயிருந்தது ... [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 26-May-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 70-The Reign of David-2 (of 11) KJV 1 Chronicles 14:16 David therefore did as God commanded him: and they smote the host of the Philistines from Gibeon even to Gazer. God instructed David, saying, “Thou shalt not go up; but fetch a compass behind them, and come upon them over against the mulberry trees. And let it be, when thou hearest the sound of a going in the tops of the mulberry trees, that then thou shalt bestir thyself: for then shall the Lord go out before thee, to smite the host of the Philistines.” If David, like Saul, had chosen his own way, success would not have attended him. But he did as the Lord had commanded, and he “smote the host of the Philistines from Gibeon even to Gazer. And the fame of David went out into all lands; and the Lord brought the fear of him upon all nations.” 1 Chronicles 14:16, 17. Now that David was firmly established upon the throne and free from the invasions of foreign foes, he turned to the accomplishment of a cherished purpose—to bring up the ark of God to Jerusalem. For many years the ark had remained at Kirjath-jearim, nine miles distant; but it was fitting that the capital of the nation should be honored with the token of the divine Presence. David summoned thirty thousand of the leading men of Israel, for it was his purpose to make the occasion a scene of great rejoicing and imposing display. The people responded gladly to the call. The high priest, with his brethren in sacred office and the princes and leading men of the tribes, assembled at Kirjath-jearim. David was aglow with holy zeal. The ark was brought out from the house of Abinadab and placed upon a new cart drawn by oxen, while two of the sons of Abinadab attended it. The men of Israel followed with exultant shouts and songs of rejoicing, a multitude of voices joining in melody with the sound of musical instruments; “David and all the house of Israel played before the Lord ... on harps, and on psalteries, and on timbrels, and on cornets, and on cymbals.” It had been long since Israel had witnessed such a scene of triumph. With solemn gladness the vast procession wound its way along the hills and valleys toward the Holy City. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/_5mVQ0LRNk0?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights      

🙏 தியான நேரம் : 26-மேய்-2024          🛐Father of Lights💫 70- தாவீதின் ஆட்சி-2 (11-ல்) தேவன் தனக்குக் கற்பித்தபடியே தாவீது செய்தபோது, பெலிஸ்தரின் இராணுவத்தைக் கிபியோன் துவக்கிக் காசேர்மட்டும் முறிய அடித்தார்கள். 1 நாளாகமம் 14:16 நீ நேராய்ப் போகாமல், அவர்களுக்குப் பின்னாலே சுற்றி, முசுக்கட்டைச் செடிகளுக்கு எதிரேயிருந்து, அவர்கள் மேல் பாய்ந்து, முசுக்கட்டைச் செடிகளின் நுனிகளிலே செல்லுகிற இரைச்சலை நீ கேட்கும் போது, சீக்கிரமாய் எழும்பிப்போ ; அப்பொழுது பெலிஸ்தரின் பாளயத்தை முறிய அடிக்க, கர்த்தர் உனக்கு முன்பாகப் புறப்பட்டிருப்பார் என்று சொல்லி, தேவன் தாவீதுக்குப் போதித்தார். தாவீது சவுலைப்போல தன்னுடைய செ ராந்த வழியைத் தெரிந்தெடுத்திருப்பானானால் அவனுக்கு வெற்றி கிடைத்திருக்காது. ஆனால் ஆண்டவர் கட்டளையிட்டதைப் போல் செய்து, பெலிஸ்தரின் இராணுவத்தைக் கிபியோன் துவக்கிக்காசே ர்மட்டும் முறிய அடித்தார்கள். அப்படியே தாவீதின் கீர்த்தி சகல தேசங்களிலும் பிரசித்தமாகி, அவனுக்குப் பயப்படுகிற பயத்தைக் காத்தர் சகல ஜாதிகளின் மேலும் வரப்பண்ணினார் - 1 நாளா, 14:16,17) இப்போது தாவீது சிங்காசனத்தின் மேல் உறுதியாக ஸ்தாபிக்கப்பட்டான். வெளியிலிருந்த சத்துருக்களின் படையெடுப்பிலிருந்து விடுபட்டவனாக தான் மிகவும் நேசித்திருந்த நோக்கத்தை தேவனுடைய பெட்டியை எருசலேமிற்குக் கொண்டு வருவதை நிறைவேற்றத் திரும்பினான். ஒன்பது மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்த கீரியாத்யாரீமில் அநேக வருடங்களாக கர்த்தருடைய பெட்டி தங்கியிருந்தது. தேசத்தின் தலைநகரம் தெய்வீக சமூகத்தின் அடையாளத்தினால் கனப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பது சரியானதாயிருந்தது. இஸ்ரவேலின் முன்னணி மனிதரில் முப்பதாயிரம் பேரை தாவீது அழைத்தனுப்பினான். ஏனெனில் இந்த சம்பவத்தை மாபெரும் களிப்பும் கவர்ச்சிகரமுமான காட்சியோடு செய்ய வேண்டும் என்பது அவனுடைய விருப்பமாயிருந்தது. மக்கள் மகிழ்ச்சியோடு பதில் தந்தனர். பரிசுத்த வேலையிலிருந்த தன் சகோதரரோடு பிரதான ஆசாரியனும் பிரபுக்களும் கோத்திரங்களின் முதன்மையானவர்களும் கீரியாத்யாரீமில் கூடினர். தாவீது பரிசுத்த வைராக்கியத்தினால் ஜொலித்தான். கர்த்தருடைய பெட்டி அபினதாபின் வீட்டிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டு, மாடுகளால் இழுக்கப்பட்ட புது இரத்தத்தில் வைக்கப்பட்டது. அபினதாபின் இரண்டு மகன்கள் அதோடு சென்றனர். இஸ்ரவேலின் மனிதர் உயர்ந்த ஆரவாரத்தோடும் களிப்பின் பாடல்களோடும் பின்தொடர், திரள் கூட்டமான குரல்கள் இசைக்கருவிகளின் இசையோடு இணைந்தன. தாவீதும் இஸ்ரவேல் சந்ததியார் அனைவரும் ... சகலவித கீதவாத்தியங்களோடும், சுரமண்டலம் தம்புரு மேளம் வீணை கைத்தாளம் ஆகிய இவைகளோடும், கர்த்தருக்கு முன்பாக ஆடிப்பாடிக்கொண்டு போனார்கள். இப்படிப்பட்ட வெற்றியின் காட்சியை இஸ்ரவேலர் வெகு நாட்களாக கண்டிருக்கவில்லை. பவித்திரமான மகிழ்ச்சியோடு திரண்ட இந்த ஊர்வலம் பரிசுத்த நகரத்தை நோக்கி மலைகளிலும் குன்றுகளிலும் பள்ளத்தாக்குகளிலும் நகர்ந்தது. [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 25-May-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 70-The Reign of David-1 (of 11) KJV 1 Chronicles 14:17 And the fame of David went out into all lands; and the LORD brought the fear of him upon all nations. As soon as David was established on the throne of Israel he began to seek a more appropriate location for the capital of his realm. Twenty miles from Hebron a place was selected as the future metropolis of the kingdom. Before Joshua had led the armies of Israel over Jordan it had been called Salem. Near this place Abraham had proved his loyalty to God. Eight hundred years before the coronation of David it had been the home of Melchizedek, the priest of the most high God. It held a central and elevated position in the country and was protected by an environment of hills. Being on the border between Benjamin and Judah, it was in close proximity to Ephraim and was easy of access to the other tribes. In order to secure this location the Hebrews must dispossess a remnant of the Canaanites, who held a fortified position on the mountains of Zion and Moriah. This stronghold was called Jebus, and its inhabitants were known as Jebusites. For centuries Jebus had been looked upon as impregnable; but it was besieged and taken by the Hebrews under the command of Joab, who, as the reward of his valor, was made commander-in-chief of the armies of Israel. Jebus now became the national capital, and its heathen name was changed to Jerusalem. Hiram, king of the wealthy city of Tyre, on the Mediterranean Sea, now sought an alliance with the king of Israel, and lent his aid to David in the work of erecting a palace at Jerusalem. Ambassadors were sent from Tyre, accompanied by architects and workmen and long trains laden with costly wood, cedar trees, and other valuable material. The increasing strength of Israel in its union under David, the acquisition of the stronghold of Jebus, and the alliance with Hiram, king of Tyre, excited the hostility of the Philistines, and they again invaded the country with a strong force, taking up their position in the valley of Rephaim, but a short distance from Jerusalem. David with his men of war retired to the stronghold of Zion, to await divine direction. “And David inquired of the Lord, saying, Shall I go up to the Philistines? wilt thou deliver them into mine hand? And the Lord said unto David, Go up: for I will doubtless deliver the Philistines into thine hand.” David advanced upon the enemy at once, defeated and destroyed them, and took from them the gods which they had brought with them to ensure their victory. Exasperated by the humiliation of their defeat, the Philistines gathered a still larger force, and returned to the conflict. And again they “spread themselves in the valley of Rephaim.” Again David sought the Lord and the great I AM took the direction of the armies of Israel. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/iOkxPfFiqsA?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 25-மேய்-2024          🛐Father of Lights💫 70- தாவீதின் ஆட்சி-1 (11-ல்) அப்படியே தாவீதின் கீர்த்தி சகல தேசங்களிலும் பிரசித்தமாகி, அவனுக்குப் பயப்படுகிற பயத்தைக் கர்த்தர் சகல ஜாதிகளின்மேலும் வரப்பண்ணினார். 1 நாளாகமம் 14:17 தாவீது இஸ்ரவேலின் சிங்காசனத்தில் அமர்த்தப்பட்டதும் தன்னுடைய ஆட்சியின் தலைமையகத்திற்கு ஏற்ற மிகவும் சரியான ஒரு இடத்தைத் தேடத் துவங்கினான். இராஜ்யத்தின் எதிர்கால தலைநகரமாக எப்ரோனிலிருந்து இருபது மைல் தொலைவிலிருந்த ஒரு இடம் தெரிந்து கொள்ளப்பட்டது . யோவா இஸ்ரவேலின்சேனைகளையோர்தானைக் கடந்து அழைத்து வருமுன்பு அது சாலேம் என்று அழைக்கப்பட்டது. இந்த இடத்திற்கருகில்தான் ஆபிரகாம் தன்னை தேவனுக்கு உண்மையானவனாக நிரூபித்தான். தாவீது முடி சூட்டப்பட்டதற்கு எண்ணுறு வருடங்களுக்கு முன்பு உன்னதமான தேவனுக்கு ஆசாரியனாயிருந்த மெல்கிசேதேக்கின் இடமாக இந்த இடம் இருந்தது. இது தேசத்தில் உயரத்திலிருந்த மையப்பட்டணமாக, சுற்றிலும் இருந்த மலைகளினால் பாதுக்காக்கப்பட்டிருந்தது. பென்யமீனுக்கும் யூதாவிற்கும் இடையே எல்லையாக, எப்பீராயீமிற்கு அருகிலும் மற்ற கோத்திரங்கள் எளிதாக வந்தடையும் இடமாகவும் இது இருந்தது. இந்த இடத்தைப் பிடிப்பதற்கு சீனாய் மற்றும் மோரியா மலைகளின் பாதுகாப்பான இடங்களிலிருந்த கானானியரில் மீந்திருந்தவர்களை எபிரெயர் துரத்த வேண்டும். இந்த அரண் யாபேஸ் என்று அழைக்கப்பட்டு, அதன் குடிகள் எபூசியர்கள் என்று அறியப்பட்டிருந்தனர். நூற்றாண்டுகளாக துளைக்கக்கூடாத ஒரு இடமாக யாபேஸ் காணப்பட்டிருந்தது. எனினும் யோவாபின் தலைமையின் கீழ் எபிரெயர்களால் இது முற்றுகையிடப்பட்டு பிடிக்கப்பட்டது. இந்த யோவாப் அவனுடைய தைரியத்தின் பிரதிபலனாக இஸ்ரவேலின் சேனைகளுக்குப் படைத்தளபதி ஆனான். யாபேஸ் தேசத்தின் தலைநகரமாகியது. அதன் அஞ்ஞானப் பெயர் எருசலேம் என்று மாற்றப்பட்டது. மத்திய தரைக்கடலில் இருந்த செல்வ செழிப்பான தீருவின் இராஜா ஈராம் இஸ்ரவேலின் இராஜாவுடன் இப்போது நட்பைத் தேடி, எருசலேமில் ஒரு அரண்மனையைக் கட்ட தாவீதிற்கு தன்னுடைய உதவியை அளித்தான். தீருவிலிருந்து கட்டட நிபுணர்கள், வேலையாட்கள் மற்றும் விலையுயர்ந்த மரங்கள் கேதுரு மரங்கள் இன்னும் மற்ற மதிப்புள்ள பொருட்கள் கொண்ட தூதுவர்கள் நீண்ட வரிசையில் அனுப்பப்பட்டனர். தாவீதின் கீழ் இணைந்ததால் வளர்ந்து கொண்டிருந்த இஸ்ரவேலின் பலமும், அரணான யாபேசை அவர்கள் ஆக்கிரமித்ததும், திருவின் இராஜாவாகிய ஈராமுடன் கொண்ட நட்பும் பெலிஸ்தரின் விரோதத்தைத் தூண்டியது. அவர்கள் பலமான படையோடு நாட்டின் மீது படையெடுத்து, எருசலேமிற்குச் சற்றுத் தொலைவிலிருந்த ரெப்பாயீம் பள்ளத்தாக்கில் நின்றனர். தாவீது தெய்வீக நடத்துதலுக்காக காத்திருக்கும்படி அவனுடைய யுத்தமனிதரோடு சீயோன் கோட்டைக்கு சென்றான். பெலிஸ்தருக்கு விரோதமாய்ப் போகலாமா, அவர்களை என் கையில் ஒப்புக்கொடுப்பீரா என்று தாவீது கர்த்தரிடத்தில் விசாரித்தபோது, கர்த்தர் : போ, பெலிஸ்தரை உன் கையில் நிச்சயமாய் ஒப்புக்கொடுப்பேன் என்று தாவீதுக்குச் சொன்னார். தாவீது சத்துருவின் மேல் உடனடியாகச் சென்று அவர்களை தோற்கடித்து அழித்து அவர்களுடைய வெற்றியை உறுதி பண்ணும்படி அவர்கள் தங்களுடன் கொண்டு வந்திருந்த அவர்களுடைய தெய்வங்களை எடுத்துக்கொண்டான். தோல்வியின் சிறுமையினால் எரிச்சலடைந்து பெலிஸ்தர் மேலும் மிகப் பெரிய படையோடு கூடி போராட்டத்திற்குத் திரும்பினர். பெலிஸ்தர் திரும்பவும் வந்து, ரெப்பாயீம் பள்ளத்தாக்கிலே இறங்கினார்கள். மீண்டும் தாவீது ஆண்டவரைத் தேட, மாபெரும் இருக்கிறவராகவே இருக்கிறேன் என்பவர் இஸ்ரவேலின் சேனைகளுடைய கட்டளைகளை தம் கையில் எடுத்துக்கொண்டார். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 24-May-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 69-David Called to the Throne-5 (of 5 ) And David wentt on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him.” 2 Samuel 5:10. After the death of Ishbosheth there was a general desire among the leading men of Israel that David should become king of all the tribes. “Then came all the tribes of Israel to David unto Hebron, and spake, saying, Behold, we are thy bone and thy flesh.” They declared, “Thou wast he that leddest out and broughtest in Israel: and the Lord said to thee, Thou shalt feed My people Israel, and thou shalt be a captain over Israel. So all the elders of Israel came to the king to Hebron; and King David made a league with them in Hebron before the Lord.” Thus through the providence of God the way had been opened for him to come to the throne. He had no personal ambition to gratify, for he had not sought the honor to which he had been brought. More than eight thousand of the descendants of Aaron and of the Levites waited upon David. The change in the sentiments of the people was marked and decisive. The revolution was quiet and dignified, befitting the great work they were doing. Nearly half a million souls, the former subjects of Saul, thronged Hebron and its environs. The very hills and valleys were alive with the multitudes. The hour for the coronation was appointed; the man who had been expelled from the court of Saul, who had fled to the mountains and hills and to the caves of the earth to preserve his life, was about to receive the highest honor that can be conferred upon man by his fellow man. Priests and elders, clothed in the garments of their sacred office, officers and soldiers with glittering spear and helmet, and strangers from long distances, stood to witness the coronation of the chosen king. David was arrayed in the royal robe. The sacred oil was put upon his brow by the high priest, for the anointing by Samuel had been prophetic of what would take place at the inauguration of the king. The time had come, and David, by solemn rite, was consecrated to his office as God's vicegerent. The scepter was placed in his hands. The covenant of his righteous sovereignty was written, and the people gave their pledges of loyalty. The diadem was placed upon his brow, and the coronation ceremony was over. Israel had a king by divine appointment. He who had waited patiently for the Lord, beheld the promise of God fulfilled. “And David wentt on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him.” 2 Samuel 5:10.              [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]                ___ Kindly Watch & Share  https://youtu.be/XxKJSNSqCZk?feature=shared     For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 24-மேய்-2024          🛐Father of Lights💫. 69- தாவீது முடி சூட்டப்படுகிறார்-5 (5-ல்) தாவீது நாளுக்குநாள் விருத்தியடைந்தான். சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தர் அவனோடேகூட இருந்தார். 2 சாமுவேல் 5:10 இஸ்போசேத்தின் மரணத்திற்குப்பின்பு இஸ்ரவேலின் முன்னணியில் இருந்தவர்கள் நடுவே தாவீது அனைத்து கோத்திரங்களுக்கும் இராஜாவாக வேண்டுமென்ற பொதுவான விருப்பம் இருந்தது. அக்காலத்தில் இஸ்ரவேலின் கோத்திரங்களெல்லாம் எப்ரோனிலிருக்கிற தாவீதினிடத்தில் வந்து: இதோ, நாங்கள் உம்முடைய எலும்பும் உம்முடைய மாம்சமுமானவர்கள். சவுல் எங்கள் மேல் ராஜாவாயிருக்கும் போதே இஸ்ரவேலை நடத்திக்கொண்டு போனவரும் நடத்திக்கொண்டுவந்தவரும் நீரே ; கர்த்தர் : என் ஜனமாகிய இஸ்ரவேலை நீ மேய்த்து, நீ இஸ்ரவேலின் மேல் தலைவனாயிருப்பாய் என்று உம்மிடத்தில் சொன்னாரே என்றார்கள். இஸ்ரவேலின் மூப்பர் எல்லாரும் எப்ரோனிலே ராஜாவினிடத்தில் வந்தார்கள்; தாவீதுராஜா எப்ரோனிலே கர்த்தருக்கு முன்பாக அவர்களோடே உடன்படிக்கை பண்ணினபின்பு, அவர்கள் தாவீதை இஸ்ரவேலின் மேல் ராஜாவாக அபிஷேகம் பண்ணினார்கள். இவ்விதம் தேவனுடைய ஏற்பாட்டினால் சிங்காசனத்திற்கு வர அவனுக்குப் பாதை திறக்கப்பட்டிருந்தது. திருப்தி செய்யும் படியான எந்த சொந்த பேராசையும் அவனிடம் இல்லை . ஏனெனில் அவன் மேல் வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த கனத்தை அவன் தேடியிருக்கவில்லை. ஆரோன் மற்றும் லேவியரின் சந்ததியில் எட்டாயிரத்திற்கும் அதிகமானோர் தாவீதிற்காகக் காத்திருந்தனர். மக்களின் உணர்வு களில் வந்த மாற்றம் குறிப்பிடப்பட்டதும் தீர்மானமானதுமாயிருந்தது. புரட்சி அமைதியானதும் கனமானது மாயிருந்து, அவர்கள் செய்த மாபெரும் வேலைக்குத் தகுதியானதாயிருந்தது. முன்னர் சவுலின் பிரஜைகளாயிருந்த ஏறக்குறைய ஐந்து இலட்சம் ஆத்துமாக்கள் எப்ரோனிலும் அதன் சுற்றுப்புறத்திலும் கூடினர். குன்றுகளும் பள்ளத்தாக்குகளும் திரளான கூட்டங்களால் நிறைந்தது. முடிசூட்டும் மணிநேரம் குறிக்கப்பட்டது. சவுலின் அவையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு தன் உயிரை காப்பாற்றும்படி மலைகளுக்கும் குன்றுகளுக்கும் பூமியின் குகைகளுக்கும் ஓடியிருந்தவன், மனிதன் தன் சக மனிதன் மேல் வைக்கக்கூடிய மிக உயர்ந்தகனத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள இருந்தான். தங்களுடைய பரிசுத்த வேலையின் அங்கியை அணிந்தவர்களாக ஆசாரியரும் மூப்பரும், மின்னுகிற ஈட்டி தலை சீராக்களோடு அதிபதிகளும் படைவீரர்களும், வெகு தூரத்திலிருந்து வந்த அந்நியரும் தெரிந்து கொள்ளப்பட்ட அரசனின் முடிசூட்டு விழாவைக் காண நின்றிருந்தனர். தாவீது அரச ஆடையால் அலங்கரிக்கப்பட்டான். பரிசுத்தமான எண்ணெய் அவன் சிரசின் மேல் பிரதான ஆசாரியனால் ஊற்றப்பட்டது. ஏனெனில் சாமுவேலின் அபிஷேகம் அரசனின் துவக்க விழாவில் நடக்கவிருப்பதன் தீர்க்கதரிசனமாக இருந்தது. நேரம் வந்தது. தாவீது பவித்திரமான சடங்கோடு அவனுடைய வேலைக்கு தேவனுடைய பிரதிநிதியாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டான். செங்கோல் அவனுடைய கைகளில் கொடுக்கப்பட்டது. அவனுடைய நீதியுள்ள அரசாட்சியின் உடன்படிக்கை எழுதப்பட்டது. மக்கள் உண்மையாயிருப்பதற்கான தங்கள் உறுதிமொழியைக் கொடுத்தனர். அவன் தலையின் மேல் கிரீடம் வைக்கப்பட்டது. முடிசூட்டு விழா முடிவடைந்தது, தெய்வீக நியமனத்தின்படி இஸ்ரவேலுக்கு ஒரு அரசன் இருந்தான். ஆண்டவருக்காக பொறுமையோடு காத்திருந்தவன் தேவனுடைய வாக்குத்தத்தம் நிறைவேறுவதைக் கண்டான். தாவீது நாளுக்குநாள் விருத்தியடைந்தான்; சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தர் அவனோடேகூட இருந்தார். 2 சாமு . 5:10. [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 23-May-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 69-David Called to the Throne-4 (of 5 ) KJV Isaiah 40:10 Behold, the Lord GOD will come with strong hand, and his arm shall rule for him: behold, his reward is with him, and his work before him. David's magnanimous recognition of one who had been his bitter enemy won the confidence and admiration of all Israel. “All the people took notice of it, and it pleased them: as whatsoever the king did pleased all the people. For all the people and all Israel understood that day that it was not of the king to slay Abner the son of Ner.” In the private circle of his trusted counselors and attendants the king spoke of the crime, and recognizing his own inability to punish the murderers as he desired, he left them to the justice of God: “Know ye not that there is a prince and a great man fallen this day in Israel? And I am this day weak, though anointed king; and these men the sons of Zeruiah be too hard for me: the Lord shall reward the doer of evil according to his wickedness.” Abner had been sincere in his offers and representations to David, yet his motives were base and selfish. He had persistently opposed the king of God's appointment, in the expectation of securing honor to himself. It was resentment, wounded pride, and passion that led him to forsake the cause he had so long served; and in deserting to David he hoped to receive the highest position of honor in his service. Had he succeeded in his purpose, his talents and ambition, his great influence and want of godliness, would have endangered the throne of David and the peace and prosperity of the nation. “When Saul's son heard that Abner was dead in Hebron, his hands were feeble, and all the Israelites were troubled.” It was evident that the kingdom could not long be maintained. Soon another act of treachery completed the downfall of the waning power. Ishbosheth was foully murdered by two of his captains, who, cutting off his head, hastened with it to the king of Judah, hoping thus to ingratiate themselves in his favor. They appeared before David with the gory witness to their crime, saying, “Behold the head of Ishbosheth the son of Saul thine enemy, which sought thy life; and the Lord hath avenged my lord the king this day of Saul, and of his seed.” But David, whose throne God Himself had established, and whom God had delivered from his adversaries, did not desire the aid of treachery to establish his power. He told these murderers of the doom visited upon him who boasted of slaying Saul. “How much more,” he added, “when wicked men have slain a righteous person in his own house upon his bed? shall I not therefore now require his blood of your hand, and take you away from the earth? And David commanded his young men, and they slew them.... But they took the head of Ishbosheth and buried it in the sepulchre of Abner in Hebron.” . [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/CZt7Fby_B38?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights      

🙏 தியான நேரம் : 23-மேய்-2024          🛐Father of Lights💫. 69- தாவீது முடி சூட்டப்படுகிறார்-4 (5-ல்) இதோ, கர்த்தராகிய ஆண்டவர் பராக்கிரமசாலியாக வருவார், அவர் தமது புயத்தினால் அரசாளுவார்;, இதோ, அவர் அளிக்கும் பலன் அவரோடேகூட வருகிறது, அவர் கொடுக்கும் பிரதிபலன் அவருடைய முகத்துக்கு முன்பாகச் செல்லுகிறது. ஏசாயா 40:10 தன்னுடைய கசப்பான எதிரியை தாவீது தாராளமாக ஒப்புக்கொண்டது அனைத்து இஸ்ரவேலின் நம்பிக்கையையும் புகழ்ச்சியையும் சம்பாதித்தது . ஜனங்கள் எல்லாரும் அதைக் கவனித்தார்கள்; அது அவர்கள் பார்வைக்கு நன்றாயிருந்தது; அப்படியே ராஜா செய்ததெல்லாம் சகல ஜனங்களுக்கும் நலமாய்த் தோன்றினது. நேரின் குமாரனாகிய அப்னேரைக் கொன்று போட்டது ராஜாவினால் உண்டானதல்லவென்று அந்நாளிலே சகல ஜனங்களும், இஸ்ரவேலர் அனைவரும் அறிந்து கொண்டார்கள். அவனுடைய தனிப்பட்ட நம்பிக்கைக் கேதுவான ஆலோசகர்கள் மற்றும் பணியாட்களின் வட்டத்தில் இராஜா குற்றத்தைக்குறித்தும் தான் விரும்பியிருந்தபடி கொலையாளிகளை தண்டிக்கக் கூடாதிருந்த தன்னுடைய தகுதியின்மையைக் குறித்தும் பேசி, இன்றையதினம் இஸ்ரவேலில் பிரபுவும் பெரிய மனுஷனுமாகிய ஒருவன் விழுந்தான் என்று அறியீர்களா? நான் ராஜாவாக அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவனாயிருந்தபோதிலும், நான் இன்னும் பலவீனன் ; செருயாவின் குமாரராகிய இந்த மனுஷர் என் பலத் துக்கு மிஞ்சியவர்களாயிருக்கிறார்கள், அந்தப் பொல்லாப்பைச் செய்தவனுக்குக் கர்த்தர் அவன் பொல்லாப்புக்குத்தக்கதாய்ச் சரிக்கட்டுவாராக என்று தேவனுடைய நியாயத்திற்கு அவர்களை விட்டான். தாவீதிற்குக் கொடுத்த வார்த்தைகளிலும் பிரதிநிதித்துவத்திலும் அப்னேர் உண்மையாயிருந்தான். எனினும் அவனுடைய நோக்கங்கள் கீழ்த்தரமானதும் சுயநலமானதுமாயிருந்தது. தனக்கு கனத்தைச் சம்பாதிக்கும் எதிர்பார்ப்பில் தேவன் தெரிந்து கொண்ட இராஜாவை தீர்மானமாக தொடர்ந்து எதிர்த்திருந்தான். இத்தனை நாட்கள் செய்திருந்த வேலையை விட்டுவிட அவனை நடத்தினது மனக்கசப்பும் காயமடைந்த அகந்தையான உணர்வுமே . தாவீதிடம் வந்ததில் மிக உயர்ந்த கனமான இடத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளவே அவன் நம்பியிருந்தான். அவன் நோக்கத்தில். வெற்றியடைந்திருப்பானானால் அவனுடைய திறமைகளும் பேராசையும் மாபெரும் செல்வாக்கும் பக்தியின்மையும் தாவீதின் சிங்காசனத்திற்கும் தேசத்தின் சமாதானத்திற்கும் செழிப்பிற்கும் ஆபத்தை விளைவித்திருக்கும். அப்னேர் எப்ரோனிலே செத்துப்போனதைச்சவுலின் குமாரன் கேட்ட போது, அவன் கைகள் திடனற்றுப் போயிற்று; இஸ்ரவேலரெல்லாரும் கலங்கினார்கள். இராஜ்யம் இதற்கு மேல் பராமரிக்கப்படமுடியாது என்பது வெளிப்படையாக இருந்தது. மற்றொரு துரோகச் செயலின் விளைவு நலிந்து கொண்டிருந்த வல்லமையை கீழே தள்ளிற்று. இஸ்போசேத் அவனுடைய தளபதிகள் இரண்டு பேரால் கேவலமாக கொலை செய்யப்பட்டான். யூதாவின் அரசனுடைய தயவில் மதிப்பைப் பெறுவோம் என்ற நம்பிக்கையில் அவர்கள் அவனைக் கொலை செய்து அவனுடைய தலையை வெட்டி, அதோடு அவன் முன் சென்றனர். பயங்கரமான தங்களுடைய குற்றத்திற்கான இரத்தம் தோய்ந்த சாட்சியோடு தாவீதின் முன்தோன்றி : இதோ, உம்முடைய பிராணனை வாங்கத்தேடின உம்முடைய சத்துருவாயிருந்த சவுலின் குமாரனாகிய இஸ்போசேத்தின் தலை, இன்றையதினம் கர்த்தர் ராஜாவாகிய எங்கள் ஆண்டவனுக்காகச் சவுலின் கையிலும் அவன் குடும்பத்தாரின் கையிலும் பழி வாங்கினார் என்று கூறினர். ஆனால் தேவன்தாமே ஸ்தாபித்து அவர்தாமேசத்துருக்களிடமிருந்து விடுதலை பண்ணியிருந்த தாவீது, தன்னுடைய வல்லமையை ஸ்தாபிக்க துரோகத்தின் உதவியை விரும்பவில்லை. சவுலை கொன்றதாக பெருமையோடு கூறினவனுக்கு கொடுக்கப்பட்ட தண்டனையை அந்தக் கொலையாளிகளுக்கு அவன் கூறினான். தமது வீட்டிற்குள் தமது படுக்கையின் மேல் படுத்திருந்த நீ திமானைக் கொலை செய்த பொல்லாத மனுஷருக்கு எவ்வளவு அதிகமாய் ஆக்கினை செய்ய வேண்டும்? இப்போதும் நான் அவருடைய இரத்தப்பழியை உங்கள் கைகளில் வாங்கி, உங்களை பூமியிலிருந்து அழித்துப் போடாதிருப்பேனோ என்று சொல்லி, .... சேவகருக்குக் கட்டளையிட்டான். இஸ்போசேத்தின் தலையை எடுத்து எப்ரோனிலிருக்கிற அப்னேரின் கல்லறையிலே அடக்கம் பண்ணினார்கள். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 22-May-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 69-David Called to the Throne-3 (of 5 ) KJV Psalms 59:17 Unto thee, O my strength, will I sing: for God is my defence, and the God of my mercy. Mahanaim, on the farther side of Jordan, was chosen as the royal residence, since it offered the greatest security against attack, either from David or from the Philistines. Here the coronation of Ishbosheth took place. His reign was first accepted by the tribes east of Jordan, and was finally extended over all Israel except Judah. For two years the son of Saul enjoyed his honors in his secluded capital. But Abner, intent upon extending his power over all Israel, prepared for aggressive warfare. And “there was long war between the house of Saul and the house of David: but David waxed stronger and stronger, and the house of Saul waxed weaker and weaker.” At last treachery overthrew the throne that malice and ambition had established. Abner, becoming incensed against the weak and incompetent Ishbosheth, deserted to David, with the offer to bring over to him all the tribes of Israel. His proposals were accepted by the king, and he was dismissed with honor to accomplish his purpose. But the favorable reception of so valiant and famed a warrior excited the jealousy of Joab, the commander-in-chief of David's army. There was a blood feud between Abner and Joab, the former having slain Asahel, Joab's brother, during the war between Israel and Judah. Now Joab, seeing an opportunity to avenge his brother's death and rid himself of a prospective rival, basely took occasion to waylay and murder Abner. David, upon hearing of this treacherous assault, exclaimed, “I and my kingdom are guiltless before the Lord forever from the blood of Abner the son of Ner. Let it rest on the head of Joab; and on all his father's house.” In view of the unsettled state of the kingdom, and the power and position of the murderers—for Joab's brother Abishai had been united with him—David could not visit the crime with just retribution, yet he publicly manifested his abhorrence of the bloody deed. The burial of Abner was attended with public honors. The army, with Joab at their head, were required to take part in the services of mourning, with rent garments and clothed in sackcloth. The king manifested his grief by keeping a fast upon the day of burial; he followed the bier as chief mourner; and at the grave he pronounced an elegy which was a cutting rebuke of the murderers. “The king lamented over Abner, and said: “Died Abner as a fool dieth? Thy hands were not bound, Nor thy feet put into fetters: As a man falleth before wicked men, So fellest thou.” . [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/VdDlKpDZCOM?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 22-மேய்-2024          🛐Father of Lights💫. 69- தாவீது முடி சூட்டப்படுகிறார்-3 (5-ல்) என் பெலனே, உம்மைக் கீர்த்தனம்பண்ணுவேன், தேவன் எனக்கு உயர்ந்த அடைக்கலமும், கிருபையுள்ள என் தேவனுமாயிருக்கிறார். சங்கீதம் 59:17 யோர்தானுக்கு அடுத்தப் பக்கத்திலிருந்த மக்னாயீம் அரச வீடாகத் தெரிந்து கொள்ளப்பட்டது. ஏனெனில் தாவீதாலோ அல்லது பெலிஸ்தராலோ வரும் படையெடுப்பிற்கு எதிராக மிக அதிக பாதுகாப்பை அது கொடுத்திருந்தது. இங்கே இஸ்போசேத்தின் முடிசூட்டு விழா நடத்தது. யோர்தானுக்கு கிழக்கே இருந்த கோத்திரங்களால் அவனுடைய ஆட்சி முதலாவது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. முடிவாக அது யூதாவைத்தவிரமற்ற அனைத்து இஸ்ரவேலருக்கும் பரவியது. இரண்டு வருடங்கள் சவுலின் குமாரன் தனிமைப்படுத் தப்பட்ட தன் தலைநகரில் தன்னுடைய கனத்தை அனுபவித்திருந்தான். ஆனால் அப்னேர் இஸ்ரவேல் அனைத்தின் மேலும் தன்னுடைய வல்லமையை விரிவுப்படுத்தும் நோக்கத்தோடு வலிய தாக்கும் யுத்தத்திற்கு ஆயத்தம் செய்தான். சவுலின் குடும்பத்துக்கும் தாவீதின் குடும்பத்துக்கும் நெடுநாள் யுத்தம் நடந்தது, தாவீது வரவரப் பலத்தான்; சவுலின் குடும்பத்தாரோ வரவரப் பலவீனப்பட்டுப் போனார்கள். கடைசியாக வன்மமும் பேராசையும் ஸ்தாபித்திருந்த சிங்காச னத்தை துரோகம் கவிழ்த்தது . பெலவீனமும் தகுதியற்றவனுமாயிருந்த இஸ்போசேத்திற்கு எதிராக சீற்றமடைந்த அப்னேர், இஸ்ரவேல் கோத்திரங்கள் அனைத்தையும் திருப்பிக்கொண்டு வருவதாகச் சொல்லி தாவீதிடம் சென்றான். அவனுடைய திட்டம் தாவீதால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்ற மரியாதையோடு அவன் அனுப்பப்பட்டான். ஆனால் அதிக வீரமும் புகழும் கொண்ட வீரனை மிகுந்த தயவோடு ஏற்றுக்கொண்டது தாவீதின் படைத்தளபதியான யோவாபின் பொறாமையை தூண்டி விட்டது. இஸ்ரவேலுக்கும் யூதாவிற்கும் இடையே நடந்த யுத்தத்தில் அப்னேர் யோவாபின் சகோதரனான ஆசகேலை கொன்றிருந்ததால் அப்னேருக்கும் யோவாபிற்கு மிடையே இரத்தப் பகை ஒன்று இருந்தது. இப்போது தன் சகோதரனுடைய மரணத்திற்குப் பழிவாங்கும் சந்தர்ப்பத்தைக் கண்டு, எதிர்காலப் போட்டியாளனை முடிவுகட்டும் படி வழியில் காத்திருந்து அப்னேரைக் கொல்ல யோவாப் இந்த சந்தர்ப்பத்தைக் கீழ்த்தரமாக பயன்படுத்திக் கொண்டான். தாக்குதலைக் குறித்துக் கேள்விப்பட்ட தாவீது: என்மேலும் என் ராஜ்யத்தின் மேலும் கர்த்தருக்கு முன்பாக என்றைக்கும் பழியில்லை . அது யோவாபுடைய தலையின் மேலும், அவன் தகப்பன் குடும்பத்தின் மேலும் சுமந்திருப்பதாக என்று கூறினான். கொலையாளிகளின் (யோவாபின் சகோதரன் அபிசாயும் அவனோடு இணைந்திருந்தான்) வல்லமை மற்றும் பதவியின் கண்ணோட்டத்திலும் இராஜ்யத்தின் நிலையில்லாத நிலையிலும் தாவீதால் இந்தக் குற்றத்திற்கு நீதியான தண்டனை கொடுக்கமுடியவில்லை. எனினும் இரத்தம் சிந்தினதில் தன்னுடைய அருவருப்பை அவன் வெளிப்படையாகக் காண்பித்தான். அப்னேரின் அடக்கம் பொது மரியாதையோடு செய்யப்பட்டது. படை யோவாபின் தலைமையில் கிழிந்த உடையோடும் சணல் வஸ்திரத்தோடும் துக்க ஆராதனையில் பங்கெடுக்க கட்டளையிடப் பட்டது. அடுத்த நாளன்று உபவாசத்தை அறிவித்து இராஜா தன் வருத்தத்தை வெளிக்காட்டினான். அவனுடைய பாடையை முதன்மை துக்கிப்பவனாக பின்தொடர்ந்து, கொலையாளிகளை குறிப்பாக கடிந்து கொள்ளும் இரங்கல் பாட்டை அவனுடைய கல்லறையில் அவன் கூறினான். ராஜா அப்னேருக்காகப் புலம்பி : மதிகெட்டவன் சாகிறது போல, அப்னேர் செத்துப்போனானோ? உன் கைகள் கட்டப்படவும் இல்லை, உன் கால்களில் விலங்கு போடப்படவும் இல்லை ; துஷ்டர் கையில் மடிகிறது போல மடிந்தாயே என்றான். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 21-May-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 69-David Called to the Throne-2 (of 5 ) KJV Psalms 59:9 Because of his strength will I wait upon thee: for God is my defence. The Philistines did not oppose the action of Judah in making David king. They had befriended him in his exile, in order to harass and weaken the kingdom of Saul, and now they hoped that because of their former kindness to David the extension of his power would, in the end, work to their advantage. But David's reign was not to be free from trouble. With his coronation began the dark record of conspiracy and rebellion. David did not sit upon a traitor's throne; God had chosen him to be king of Israel, and there had been no occasion for distrust or opposition. Yet hardly had his authority been acknowledged by the men of Judah, when through the influence of Abner, Ishbosheth, the son of Saul, was proclaimed king, and set upon a rival throne in Israel. Ishbosheth was but a weak and incompetent representative of the house of Saul, while David was pre-eminently qualified to bear the responsibilities of the kingdom. Abner, the chief agent in raising Ishbosheth to kingly power, had been commander-in-chief of Saul's army, and was the most distinguished man in Israel. Abner knew that David had been appointed by the Lord to the throne of Israel, but having so long hunted and pursued him, he was not now willing that the son of Jesse should succeed to the kingdom over which Saul had reigned. The circumstances under which Abner was placed served to develop his real character and showed him to be ambitious and unprincipled. He had been intimately associated with Saul and had been influenced by the spirit of the king to despise the man whom God had chosen to reign over Israel. His hatred had been increased by the cutting rebuke that David had given him at the time when the cruse of water and the spear of the king had been taken from the side of Saul as he slept in the camp. He remembered how David had cried in the hearing of the king and the people of Israel, “Art not thou a valiant man? and who is like to thee in Israel? wherefore then hast thou not kept thy lord the king? ... This thing is not good that thou hast done. As the Lord liveth, ye are worthy to die, because ye have not kept your master, the Lord's anointed.” This reproof had rankled in his breast, and he determined to carry out his revengeful purpose and create division in Israel, whereby he himself might be exalted. He employed the representative of departed royalty to advance his own selfish ambitions and purposes. He knew that the people loved Jonathan. His memory was cherished, and Saul's first successful campaigns had not been forgotten by the army. With determination worthy a better cause, this rebellious leader went forward to carry out his plans. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/8Vqejb6GnRw?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 21-மேய்-2024          🛐Father of Lights💫. 69- தாவீது முடி சூட்டப்படுகிறார்-2 (5-ல்) அவன் வல்லமையை நான் கண்டு உமக்குக் காத்திருப்பேன், தேவனே எனக்கு உயர்ந்த அடைக்கலம். சங்கீதம் 59:9 தாவீதை அரசனாக்கின யூதாவின் செய்கையை பெலிஸ்தர் எதிர்க்கவில்லை. சவுலின் இராஜ்யத்தை அலைக்கழிக்கவும் பெலவீனப் படுத்தவும் நாடுகடத்தப்பட்டிருந்தபோது தாவீதை அவர்கள் நண்பனாக்கியிருந்தனர். தாவீதிற்கு அவர்கள் காண்பித்த தங்களுடைய முந்தைய தயவினால் அவனுடைய எல்லையின் விஸ்தரிப்பு முடிவாக தங்களுக்குச் சாதகமாக இருக்கும் என்று இப்போது அவர்கள் நம்பினர். தாவீதின் ஆட்சி தொல்லை களிலிருந்து விடுபட்டிருக்கவில்லை. அவனுடைய முடிசூட்டுதலோடு சூழ்ச்சி மற்றும் கலகத்தின் இருண்ட பதிவுகள் துவங்கின. தாவீது துரோகம் செய்து சிங்காசனத்தில் அமரவில்லை. தேவன் இஸ்ரவேலின் இராஜாவாக இருக்க அவனைத் தெரிந்தெடுத்திருந்தார். அதை நம்பாதிருக்கவோ அல்லது எதிர்க்கவோ எந்த சந்தர்ப்பமும் அங்கே இல்லை. அவனுடைய அதிகா யூதமனிதரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு சிலகாலம் கூட சென்றிருக்கவில்லை, அதற்குள்ளாக அப்னேரின் செல்வாக்கினால் சவுலின் குமாரனாகிய இஸ்போசேத் அரசனாக அறிவிக்கப்பட்டு, இஸ்ரவேலில் போட்டி சிங்காசனத்தில் அமர்த்தப்பட்டான். இஸ்போசேத் பெலவீனமும், சவுலின் குடும்பத்தை எடுத்துக்காட்டும் தகுதியற்றவனுமாயிருந்தான். தாவீது இராஜாங்கத்தின் பொறுப்புகளைச் சுமக்கும் முதன்மை தகுதியைப் பெற்றிருந்தான். இஸ்போசேத்தை அரச வல்லமைக்கு உயர்த்தும் முகவனாயிருந்த அப்னேர் சவுலின் படைக்கு தளபதியாயிருந்து, இஸ்ரவேலில் மிகவும் புகழ்பெற்றவனாயிருந்தான். தாவீது ஆண்டவரால் இஸ்ரவேலின் சிங்காசனத்திற்கு நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறதை அப்னேர் அறிந்திருந்தான். எனினும் இவ்வளவு காலம் அவனை வேட்டையாடி தொடர்ந்திருந்ததால், சவுல் ஆட்சி செய்திருந்த இராஜாங்கத்தை ஈசாயின் குமாரன் தொடரவேண்டும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள அவன் மனதில்லாதிருந்தான். அப்னேர் வைக்கப்பட்டிருந்த சூழ்நிலை அவனுடைய உண்மையான குணத்தை விருத்தி செய்து, பேராசையும் கொள்கையற்றவனுமாக அவனைக் காண்பித்தது. அவன் ச வுலோடு நெருக்கமாக இணைந்திருந்து, இஸ்ரவேலை ஆட்சி செய்ய தேவன் தெரிந்து கொண்டிருந்த மனிதனை நிந்தித்த இராஜாவின் ஆவியினால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தான். சவுல் பாளயத்தில் தூங்கின்போது, பக்கத்திலிருந்த இராஜாவின் தண்ணீர் செம்பையும் ஈட்டியையுங்குறித்து தாவீது அவனுக்குக் கொடுத்த கண்டனையினால் அவனுடைய வெறுப்பு அதிகரித்திருந்தது. இராஜாவின் செவிகளிலும் இஸ்ரவேல் மக்களின் செவிகளிலும் : நீர் வீரன் அல்லவா? இஸ்ரவேலில் உமக்குச் சரியானவன் யார்? பின்னை நீர் உம்முடைய ஆண்டவனாகிய ராஜாவைக் காக்காமற்போனதென்ன?.... நீர் செய்த இந்தக் காரியம் நல்லதல்ல ; கர்த்தர் அபிஷேகம்பண்ணின் உங்கள் ஆண்டவனை நீங்கள் காக்காமற்போனபடியினால், நீங்கள் மரணத்திற்குப் பாத்திரவான்கள் என்று தாவீது எவ்வளவு சத்தமாகப் பேசினான் என்பதை அவன் நினைவு கூர்ந்தான். இது அவனுடைய மனதில் உறுத்திக்கொண்டிருக்க தன்னுடைய பழிவாங்கும் நோக்கத்தைச் செயல்படுத்தவும் இஸ்ரவேலில் பிரிவினையை உண்டாக்கி அதன் வழியாக தான் உயர்த்தப்படவும் அவன் தீர்மானித்திருந்தான். பிரிந்து சென்ற இராஜ பதவியின் பிரதிநிதியை தன்னுடைய சொந்த சுயநலமான பேராசைகளையும் நோக்கங்களையும் முன்னேற்ற அவன் பிரயோகித்தான். மக்கள் யோனத்தானை நேசித்திருந்ததை அவன் அறிவான். அவனுடைய நினைவு போற்றப்பட்டிருந்தது. சவுலின் முதல் வெற்றிகரமான யுத்தம் படையினால் மறக்கப்பட்டிருக்க வில்லை. மேன்மையான காரணத்திற்கேற்ற தகுதியான தீர்மானத்தோடு இந்த கலகத்திற்குத் தலைவன் தன்னுடைய திட்டங்களைச் செயல்படுத்த முன் சென்றிருந்தான். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 20-May-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 69-David Called to the Throne-1 (of 5) KJV 2 Samuel 2:5 And David sent messengers unto the men of Jabesh-gilead, and said unto them, Blessed be ye of the LORD, that ye have shewed this kindness unto your lord, even unto Saul, and have buried him. The death of Saul removed the dangers that had made David an exile. The way was now open for him to return to his own land. When the days of mourning for Saul and Jonathan were ended, “David inquired of the Lord, saying, Shall I go up into any of the cities of Judah? And the Lord said unto him, Go up. And David said, Whither shall I go up? And He said, Unto Hebron.” Hebron was twenty miles north from Beersheba, and about midway between that city and the future site of Jerusalem. It was originally called Kirjath-arba, the city of Arba, the father of Anak. Later it was called Mamre, and here was the burial place of the patriarchs, “the cave of Machpelah.” Hebron had been the possession of Caleb and was now the chief city of Judah. It lies in a valley surrounded by fertile hill country and fruitful lands. The most beautiful vineyards of Palestine were on its borders, together with numerous plantations of olive and other fruit trees. David and his followers immediately prepared to obey the instruction which they had received from God. The six hundred armed men, with their wives and children, their flocks and herds, were soon on the way to Hebron. As the caravan entered the city the men of Judah were waiting to welcome David as the future king of Israel. Arrangements were at once made for his coronation. “And there they anointed David king over the house of Judah.” But no effort was made to establish his authority by force over the other tribes. One of the first acts of the new-crowned monarch was to express his tender regard for the memory of Saul and Jonathan. Upon learning of the brave deed of the men of Jabesh-gilead in rescuing the bodies of the fallen leaders and giving them honorable burial, David sent an embassy to Jabesh with the message, “Blessed be ye of the Lord, that ye have showed this kindness unto your lord, even unto Saul, and have buried him. And now the Lord show kindness and truth unto you: and I also will requite you this kindness.” And he announced his own accession to the throne of Judah and invited the allegiance of those who had proved themselves so truehearted. __ [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/uNMWiJkNHCg?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 20-மேய்-2024          🛐Father of Lights💫. 69- தாவீது முடி சூட்டப்படுகிறார்-1 (5-ல்) தாவீது கீலேயாத்தேசத்து யாப்பேசின் மனுஷரிடத்தில் ஸ்தானாதிபதிகளை அனுப்பி, நீங்கள் உங்கள் ஆண்டவனாகிய சவுலுக்கு இந்தத் தயவைச் செய்து, அவரை அடக்கம்பண்ணினபடியினாலே, கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பாராக. 2 சாமுவேல் 2:5. தாவீதை நாடு கடத்தியிருந்த ஆபத்துகளை சவுலின் மரணம் அகற்றியது. தன் சொந்த தேசத்திற்குத் திரும்ப அவனுக்குப் பாதை இப்போது திறந்திருந்தது. சவுலுக்காகவும் யோனத்தானுக்காகவும் துக்கிக்கும் நாட்கள் முடிந்த பின்பு, தாவீது கர்த்தரை நோக்கி: நான் யூதாவின் பட்டணங்கள் ஒன்றிலே போய் இருக்கலாமா என்று விசாரித்தான். அதற்குக் கர்த்தர் : போ என்றார்; எவ்விடத்திற்குப் போகலாம் என்று தாவீது கேட்டதற்கு, அவர் எப்ரோனுக்குப் போ என்றார். பெயர்செபாவிற்கு வடக்கே இருபது மைல் தொலைவில் அந்த பட்டணத்திற்கும் எருசலேமின் எதிர்கால இடத்திற்கும் நடுவே எப்ரோன் இருந்தது. அது முதலில் கீரியாத் அர்பா ஆனாக்கின் தகப்பனாகிய அரபாவின் பட்டணம் என்று அழைக்கப்பட்டது. பின்னர் அது மம்ரே என்று அழைக்கப்பட்டது. இங்கேதான் முற்பிதாவின் அடக்க ஸ்தலமான மக்பேலா குகை இருந்தது. எப்ரோன் காலே பின் சுதந்தரமாயிருந்து இப்போது யூதாவின் முதன்மைப் பட்டணமாக இருந்தது. சுற்றிலும் செழிப்பான மலைநாடுகளாலும் வளமான நிலங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்த பள்ளத்தாக்கில் அது அமைந்திருக்கிறது. ஒலிவ மற்றும் ஏனைய களி விருட்சங்களோடு கூட பாலஸ்தீனத்தின் மிக அழகான திராட்சத்தோட்டங்கள் அதன் எல்லைகளிலிருந்தன. தாவீதும் அவன் பின்னடியார்களும் தேவனிடமிருந்து பெற்றிருந்த போதனைகளுக்கு உடனடியாகக் கீழ்ப்படிய ஆயத்தமாயினர். அறுநூறு ஆயுதமணிந்தவர்களும் தங்களுடைய மனைவிகளோடும் குழந்தைகளோடும் மந்தைகளோடும் மாடுகளோடும் விரைவில் எப்ரோனுக்கான பாதையில் இருந்தனர். கூண்டுவண்டிகள் எப்ரோனுக்குள் நுழைந்தபோது எருசலேமின் எதிர்கால அரசனாக தாவீதை வரவேற்க யூதாவின் மனிதர் காத்திருந்தனர். அவனுக்கு முடிசூட்டுவதற்கான ஆயத்தங்கள் உடனடியாகச் செய்யப்பட்டன. அங்கே தாவீதை யூதாவம்சத்தாரின் மேல் ராஜாவாக அபிஷேகம் பண்ணினார்கள். எனினும் மற்ற கோத்திரங்களின் மேல் அவனது அதிகாரத்தை பலவந்தப்படுத்த எந்த முயற்சியும் எடுக்கப்படவில்லை . புதிதாக முடிசூட்டப்பட்ட அரசனின் முதல் வேலைகளில் ஒன்றாக, சவுல் மற்றும் யோனத்தானின் நினைவிற்கான தன்னுடைய தயவான கவனத்தை வெளிப்படுத்துவது இருந்தது. விழுந்து போன தலைவர்களின் சரீரங்களை கைப்பற்றி அவைகளுக்கு கனமான அடக்கத்தைக் கொடுத்த கிலேயாத் தேசத்து யாபேசின் தைரியமான மனிதருடைய செயல்களை அறிந்த தாவீது: நீங்கள் உங்கள் ஆண்டவனாகிய சவுலுக்கு இந்தத் தயவைச் செய்து, அவரை அடக்கம் பண்ணினபடியினாலே, கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதிப்பாராக. கர்த்தர் உங்களைக் கிருபையும் உண்மையுமாய் நடத்துவாராக, நீங்கள் இந்தக் காரியத்தைச் செய்தபடியினால், நானும் இந்த நன்மைக்குத்தக்கதாக உங்களை நடத்துவேன் என்ற செய்தியோடு அப்பட்டணத்தின் மனிதருக்கு ஒரு தூது அனுப்பினான். கூடவே தான் யூதாவின் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்ததையும் அறிவித்து, உண்மையான நபர்களாக தங்களை நிரூபித்தவர்களோடு ஒரு நட்பை அறிவித்தான். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 19-May-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 68-David at Ziklag-6 (of 6) The first shock of the fearful tidings past, David's thoughts returned to the stranger herald, and the crime of which, according to his own statement, he was guilty. The chief demanded of the young man, “Whence art thou?” And he answered, “I am the son of a stranger, an Amalekite. And David said unto him, How wast thou not afraid to stretch forth thine hand to destroy the Lord's anointed?” Twice David had had Saul in his power; but when urged to slay him, he had refused to lift his hand against him who had been consecrated by the command of God to rule over Israel. Yet the Amalekite feared not to boast that he had slain the king of Israel. He had accused himself of a crime worthy of death, and the penalty was inflicted at once. David said, “Thy blood be upon thy head; for thy mouth hath testified against thee, saying, I have slain the Lord's anointed.” David's grief at the death of Saul was sincere and deep, evincing the generosity of a noble nature. He did not exult in the fall of his enemy. The obstacle that had barred his access to the throne of Israel was removed, but at this he did not rejoice. Death had obliterated the remembrance of Saul's distrust and cruelty, and now nothing in his history was thought of but that which was noble and kingly. The name of Saul was linked with that of Jonathan, whose friendship had been so true and so unselfish. The song in which David gave utterance to the feelings of his heart became a treasure to his nation, and to the people of God in all subsequent ages: “Thy glory, O Israel, is slain upon thy high places! How are the mighty fallen! Tell it not in Gath, Publish it not in the streets of Ashkelon; Lest the daughters of the Philistines rejoice, Lest the daughters of the uncircumcised triumph. Ye mountains of Gilboa, Let there be no dew nor rain upon you, neither fields of offerings: For there the shield of the mighty was vilely cast away, The shield of Saul as of one not anointed with oil.... Saul and Jonathan were lovely and pleasant in their lives, And in their death they were not divided; They were swifter than eagles, They were stronger than lions. Ye daughters of Israel, weep over Saul, Who clothed you in scarlet delicately, Who put ornaments of gold upon your apparel. How are the mighty fallen in the midst of the battle! Jonathan is slain upon thy high places. I am distressed for thee, my brother Jonathan: Very pleasant hast thou been unto me: Thy love to me was wonderful, Passing the love of women. How are the mighty fallen, And the weapons of war perished!” 2 Samuel 1:19-27, R.V. __ [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/Mmyau7j-bDo?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights

🙏 தியான நேரம் : 19-மேய்-2024          🛐Father of Lights💫. 68 - சிக்லாகில் தாவீது-6 (6-ல்) பயங்கரமான செய்தியின் முதல் அதிர்ச்சி கடந்தது. தாவீதின் நினைவுகள் அந்நிய செய்தியாளனிடம் திரும்பியது. தன்னுடைய சொந்த வார்த்தையின்படியே அவன் குற்றவாளியாயிருந்தான். தலைவன் அந்த வாலிபனைப் பார்த்து: நீ எவ்விடத்தான் என்று கேட்டான். அவன் நான் அந்நிய ஜாதியானுடைய மகன், நான் அமலேக்கியன் என்று பதிலளித்தான். தாவீது அவனை நோக்கி : கர்த்தர் அபிஷேகம் பண்ணினவரைக் கொன்று போடும் படி நீ உன் கையை நீட்டப் பயப்படாமற்போனது என்ன என்றான். தாவீது சவுலை இரண்டு முறை தன் கைகளில் பெற்றிருந்தான். ஆனாலும் கொல்லும் படியாக நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டபோது இஸ்ரவேலை ஆட்சி செய்யும் படி தேவனுடைய கட்டளையினால் பிரதிஷ்டை பண்ணப்பட்டிருந்தவனை கொல்ல தன் கைகளை உயர்த்த மறுத்திருந்தான். ஆனால் அமலேக்கியன் இஸ்ரவேலின் அரசனைக் கொலை செய்ததை பெருமையாக பேசத் துணிந்திருந்தான். அவன்தானே மரணத்திற்கு ஏதுவான குற்றத்தில் தன்னைக் குற்றப்படுத்தியிருந்தான். தண்டனை உடனடியாக நிறைவேற்றப்பட்டது. தாவீது: உன் இரத்தப்பழி உன் தலையின் மேல் இருப்பதாக கர்த்தர் அபிஷேகம் பண்ணினவரை நான் கொன்று போட்டேன் என்று உன் வாயே உனக்கு விரோதமான சாட்சி சொல்லிற்று என்று கூறினான். சவுலின் மரணத்தைக் குறித்ததாவீதின் வருத்தம் உண்மையான தும் ஆழமானதுமாயிருந்து, நேர்மையான குணத்தின் தாராளத்தைப் புலப்படுத்தியது. அவனுடைய சத்துருவின் விழுகையில் அவன் களிகூரவில்லை . அவன் இஸ்ரவேலின் சிங்காசனத்தில் ஏறுவதற்கு இருந்த தடை அகற்றப்பட்டது. ஆனாலும் இதில் அவன் களிகூரவில்லை . சாவு சவுலின் அவநம்பிக்கையும் கொடுமையும் நினைவிலிருந்து அழித்திருந்தது. இப்போது அவனுடைய சரித்திரத்தில் அவனுடைய நேர்மையையும் அரச தன்மையையும் தவிர்த்து வேறு எதுவும் நினைக்கப்படவில்லை. சவுலின் பெயர் மிகவும் உண்மையாகவும் சுயநலமின்றியும் தோழமை கொண்டிருந்த யோனத்தானோடு இணைக்கப்பட்டிருந்தது. தன்னுடைய இருதயத்தின் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியிருந்த தாவீதின் பாடல் தேசத்திற்கும் பின்தொடர்ந்த அனைத்து யுகத்திற்கும் ஒரு பொக்கிஷமாகியது. இஸ்ரவேலின் அலங்காரம் உயர்ந்த ஸ்தானங்களில் அதமாயிற்று; பராக்கிரமசாலிகள் விழுந்து போனார்கள். பெலிஸ்தரின் குமாரத்திகள் சந்தோஷப்படாதபடிக்கும், விருத்தசே தனம் இல்லாதவர்களின் குமாரத்திகள் களிகூராதபடிக்கும், அதைக் காத்பட்டணத்தில் அறிவியாமலும் அஸ்கலோனின் வீதிகளில் பிரஸ்தாபப்படுத்தாமலும் இருங்கள். கில் போவா மலைகளே, உங்கள் மேல் பனியும் மழையும் பெய்யாமலும், காணிக்கைக்கு ஏற்ற பலன் தரும் வயல்கள் இராமலும் போவதாக, அங்கே பராக்கிரமசாலிகளுடைய கேடகம் அவமதிக்கப்பட்டது; சவுல் தைலத்தால் அபிஷேகம் பண்ணப்படாதவர்போல .... உயிரோடே இருக்கையில் சவுலும் யோனத்தானும் பிரியமும் இன்பமுமாயிருந்தார்கள்; மரணத்திலும் பிரிந்து போனதில்லை, கழுகுகளைப்பார்க்கிலும் வேகமும், சிங்கங்களைப்பார்க்கிலும் பல முமுள்ளவர்களாயிருந்தார்கள். இஸ்ரவேலின் குமாரத்திகளே, உங்களுக்கு இரத்தாம்பரத்தைச் சிறப்பாய் உடுப்பித்து, உங்கள் உடையின் மேல் பொன் ஆபரணங்களைத் தரிப்பித்த சவுலுக்காக அழுது புலம்புங்கள். போர் முகத்தில் பராக்கிரமசாலிகள் விழுந்தார்களே; யோனத்தானே, உயரமான ஸ்தலங்களிலே வெட்டுண்டு போனாயே . என் சகோதரனாகிய யோனத்தானே, உனக்காக நான் வியாகுலப்படுகிறேன்; எனக்கு வெகு இன்பமாயிருந்தாய்; உன் சிநேகம் ஆச்சரியமாயிருந்தது, ஸ்திரீகளின் சிநேகத்தைப் பார்க்கிலும் அதிகமாயிருந்தது. பராக்கிரமசாலிகள் விழுந்து போனார்களே ; யுத்த ஆயுதங்கள் எல்லாம் அழிந்து போயிற்றே (2 சாமு 1:19-21) என்று பாடினான்.) [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]