🌈 Seventh-day Adventists SDA Group

🙏Devotion Time : 19-June-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 72—The Rebellion of Absalom-5 (of 17) KJV Psalms 25:2 O my God, I trust in thee: let me not be ashamed, let not mine enemies triumph over me. Absalom set forth for Hebron, and there went with him “two hundred men out of Jerusalem, that were called; and they went in their simplicity, and they knew not anything.” These men went with Absalom, little thinking that their love for the son was leading them into rebellion against the father. Upon arriving at Hebron, Absalom immediately summoned Ahithophel, one of the chief counselors of David, a man in high repute for wisdom, whose opinion was thought to be as safe and wise as that of an oracle. Ahithophel joined the conspirators, and his support made the cause of Absalom appear certain of success, attracting to his standard many influential men from all parts of the land. As the trumpet of revolt was sounded, the prince's spies throughout the country spread the tidings that Absalom was king, and many of the people gathered to him. Meanwhile the alarm was carried to Jerusalem, to the king. David was suddenly aroused, to see rebellion breaking out close beside his throne. His own son—the son whom he had loved and trusted—had been planning to seize his crown and doubtless to take his life. In his great peril David shook off the depression that had so long rested upon him, and with the spirit of his earlier years he prepared to meet this terrible emergency. Absalom was mustering his forces at Hebron, only twenty miles away. The rebels would soon be at the gates of Jerusalem. From his palace David looked out upon his capital—“beautiful for situation, the joy of the whole earth, ... the city of the great King.” Psalm 48:2. He shuddered at the thought of exposing it to carnage and devastation. Should he call to his help the subjects still loyal to his throne, and make a stand to hold his capital? Should he permit Jerusalem to be deluged with blood? His decision was taken. The horrors of war should not fall upon the chosen city. He would leave Jerusalem, and then test the fidelity of his people, giving them an opportunity to rally to his support. In this great crisis it was his duty to God and to his people to maintain the authority with which Heaven had invested him. The issue of the conflict he would trust with God. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/0kknVJ-yKXc?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 19-ஜூன்-2024          🛐Father of Lights💫 72 - அப்சலோம் கலகம் செய்தல்-5 (17-ல்) என் தேவனே, உம்மை நம்பியிருக்கிறேன், நான் வெட்கப்பட்டுப்போகாதபடி செய்யும், என் சத்துருக்கள் என்னை மேற்கொண்டு மகிழவிடாதேயும். சங்கீதம் 25:2 அப்சலோம் எப்ரோனுக்குச் சென்றான். எருசலேமிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட இருநூறு பேர் அப்சலோமோடே கூடப் போனார்கள், அவர்கள் வஞ்சகமின்றி அறியாமையினால் போனார்கள். மகன் மேல் தாங்கள் கொண்ட அன்பு தகப்பனுக்கு எதிராக கலகம் செய்ய தங்களை நடத்துகிறது என்பதை அறியாதவர்களாக இந்த மனிதர் போனார்கள். எப்ரோனில் வந்ததும் அப்சலோம் உடனடியாக அகி தோப்பேலை அழைத்தனுப்பினான். இவன் தாவீதின் முதன்மை ஆலோசகரில் ஒருவனான, ஞானத்திற்கான உயர்ந்த புகழைக் கொண்டவனாயிருந் தான். இவனுடைய கருத்துக்கள் தேவனுடைய வாக்கியங்களைப் போலவே பாதுகாப்பானதும் ஞானமுள்ளதுமாக கருதப்பட்டிருந்தது. அகிதோப்போல் இந்த சதிகாரரோடு சேர்ந்தான். அவனுடைய ஆதரவு அப்சலோமின் கொடியின் கீழ் தேசத்தின் அனைத்துப் பகுதிகளிலுமிருந்து செல்வாக்கான மனிதர்களை சேர்க்க, அவன் காரியத்தை நிச்சயமான வெற்றியுள்ளதாகத் தோன்றச் செய்தது. கலகத்தின் எக்காளம் தொனித்தபோது, தேசம் எங்குமிருந்த இளவரசனின் வேவுகாரர்கள் அப்சலோம் இராஜாவானான் என்னும் செய்தியை பரப்பினர். அநேக மக்கள் அவனிடம் கூடினர். இந்த நேரத்தில் எருசலேமிலிருந்த இராஜாவிற்கு ஒரு எச்சரிப்பு கொண்டு செல்லப்பட்டது. இராஜா தன்னுடைய சிங்காச னத்திற்கு வெகு அருகில் ஒரு கலகம் வெடிப்பதைக் காண ச டிதியாக எழுப்பப்பட்டான். அவனுடைய சொந்த மகன், அவன் நேசித்து நம்பியிருந்தவன், அவனுடைய கிரீடத்தையும் சந்தேகமில்லாமல் அவனுடைய உயிரையும் எடுக்க திட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தான். தன்னுடைய ஆபத்தில் தன்மேல் அதிக காலம் தங்கியிந்த மனச்சோர்வை உதறிவனாக, தன்னுடைய ஆதிக்காலத்தின் ஆவியோடு இந்த பயங்கரமான அவசரத்தை சந்திக்க தாவீது ஆயத்தமானான். வெறும் இருபது மைல்கள் தூரத்திலிருந்த எப்ரோனில் அப்சலோம் தன் படைகளைத் திரட்டிக்கொண்டிருந்தான். கலகக்காரர்கள் எருசலேமின் வாசல்களில் அதிசீக்கிரம் இருப்பார்கள். தன்னுடைய அரண்மனையிலிருந்து தாவீது தன்னுடைய தலைநகரைப் பார்த்தான். வெடிப்பமான ஸ்தானமும் சர்வபூமியின் மகிழ்ச்சியுமாயிருக்கிறது, அதுவே மகாராஜாவின் நகரம் - சங். 48:2. அதை படுகொலைக்கும் பேரழிவிற்கும் வெளிக்காட்டுவதைக் குறித்த நினைவினால் நடுங்கினான். அவனுடைய சிங்காச னத்திற்கு இன்னமும் உண்மையாக இருந்த மக்களை தன்னுடைய உதவிக்கு அழைத்து தன்னுடைய தலைநகரை காப்பாற்ற அவர்களை நிறுத்தவேண்டுமா? எருசலேமில் இரத்தம் ஓட அனுமதிக்க வேண்டுமா? அவனுடைய தீர்மானம் எடுக்கப்பட்டது. தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட நகரத்தின் மேல்யுத்தத்தின் பயங்கரங்கள் விழக்கூடாது. அவன் எருசலேமை விட்டுச் செல்வான். பின்னர் அவனுடைய மக்களின் உண்மையை சோதித்து, அவனுக்கு ஆதரவாக திரளும் சந்தர்ப்பத்தை அவர்களுக்குக் கொடுப்பான். இந்த மாபெரும் நெருக்கடியில் பரலோகம் அவன்மேல் வைத்திருந்த அதிகாரத்தை பராமரிப்பது தேவனுக்கும் அவனது மக்களுக்கும் அவன் செய்யும் கடமையாக இருந்தது. போராட்டத்தின் இந்த பிரச்சனையை அவன் தேவனிடம் கொடுப்பான். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 18-June-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 72—The Rebellion of Absalom-4 (of 17) KJV Psalms 89:20 I have found David my servant; with my holy oil have I anointed him: The influence of David's listlessness and irresolution extended to his subordinates; negligence and delay characterized the administration of justice. Absalom artfully turned every cause of dissatisfaction to his own advantage. Day by day this man of noble mien might be seen at the gate of the city, where a crowd of suppliants waited to present their wrongs for redress. Absalom mingled with them and listened to their grievances, expressing sympathy with their sufferings and regret at the inefficiency of the government. Having thus listened to the story of a man of Israel, the prince would reply, “Thy matters are good and right; but there is no man deputed of the king to hear thee;” adding, “O that I were made judge in the land, that every man which hath any suit or cause might come unto me, and I would do him justice! And it was so, that when any man came nigh to him to do him obeisance, he put forth his hand, and took him, and kissed him.” Fomented by the artful insinuations of the prince, discontent with the government was fast spreading. The praise of Absalom was on the lips of all. He was generally regarded as heir to the kingdom; the people looked upon him with pride as worthy of this high station, and a desire was kindled that he might occupy the throne. “So Absalom stole the hearts of the men of Israel.” Yet the king, blinded by affection for his son, suspected nothing. The princely state which Absalom had assumed, was regarded by David as intended to do honor to his court—as an expression of joy at the reconciliation. The minds of the people being prepared for what was to follow, Absalom secretly sent picked men throughout the tribes, to concert measures for a revolt. And now the cloak of religious devotion was assumed to conceal his traitorous designs. A vow made long before while he was in exile must be paid in Hebron. Absalom said to the king, “I pray thee, let me go and pay my vow, which I have vowed unto the Lord, in Hebron. For thy servant vowed a vow while I abode at Geshur in Syria, saying, If the Lord shall bring me again indeed to Jerusalem, then I will serve the Lord.” The fond father, comforted with this evidence of piety in his son, dismissed him with his blessing. The conspiracy was now fully matured. Absalom's crowning act of hypocrisy was designed not only to blind the king but to establish the confidence of the people, and thus to lead them on to rebellion against the king whom God had chosen. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/f7F0e8NmU7A?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 18-ஜூன்-2024          🛐Father of Lights💫 72 - அப்சலோம் கலகம் செய்தல்-4 (17-ல்) என் தாசனாகிய தாவீதைக்கண்டு பிடித்தேன், என் பரிசுத்த தைலத்தினால் அவனை அபிஷேகம்பண்ணினேன். சங்கீதம் 89:20 தாவீதின் அலட்சியம் மற்றும் தடுமாற்றத்தின் செல்வாக்கு அவனுக்குக் கீழிருந்தவர்களுக்கும் பரவியது. நீதி செலுத்துவது நெகிழப்பட்டும் தாமதிக்கப்பட்டும் இருந்தது. அப்சலோம் தந்திரமாக அதிருப்தியின் ஒவ்வொரு காரணத்தையும் தனக்கு சாதகமாகத் திருப்பினான். தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட தவறுகளை அறிவித்து நஷ்ட ஈட்டைப் பெறும்படி விண்ணப்பதாரர்கள் கூடியிருந்த பட்டணத்தின் வாசலில், பாராட்டப்படும் தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்த இந்த மனிதன் நாளுக்குநாள் காணப்பட்டான். அவர்களுடைய வேதனைக்கு அனுதாபத்தை வெளிப்படுத்தி, அரசாங்கத்தின் தகுதியின்மைக்கு வருந்தினவனாக, அப்சலோம் அவர்களோடு கலந்து அவர்களுடைய வருத்தங்களைக் கவனித்துவந்தான். இவ்விதம் ஒரு இஸ்ரவேலனுடைய கதையைக் கேட்ட பிறகு இந்த பிரபு: உன் காரியம் நேர்மையும் நியாயமுமாயிருக்கிறது; ஆனாலும் ராஜாவினிடத்திலே உன் காரியத்தை விசாரிப்பார் ஒருவரும் இல்லை என்று பதில் கொடுப்பான். கூடவே, வழக்கு வியாஜ்யமுள்ளவர்கள் எல்லோரும் என்னிடத்தில் வந்து நான் அவர்களுக்கு நியாயம் செய்யும்படிக்கு, என்னைத் தேசத்திலே நியாயாதிபதியாக வைத்தால் நலமாயிருக்கும் என்பான். எவனாவது ஒருவன் அவனை வணங்க வரும்போது, அவன் தன் கையை நீட்டி அவனைத் தழுவி, முத்தஞ்செய்வான். பிரபுவின் மறைமுகமான தந்திரங்களால் தூண்டப்பட்டதால் அரசாங்கத்துடனான அதிருப்தி வேகமாகப்பரவிக்கொண்டிருந்தது. அப்சலோமின் புகழ்ச்சி அனைவருடைய உதடுகளிலும் இருந்தது. அவன் பொதுவாக இராஜாங்கத்தின் சுதந்தரவாளியாகக் கருதப்பட்டான். அந்த உயர்ந்த தகுதிக்கு அவன் தகுதியானவன் என்று மக்கள் அவனைப் பெருமையோடு பார்த்தனர். அவன் சிங்காசனத்தை ஆக்கிரமிப்பான் என்கிற விருப்பம் தூண்டப்பட்டது. இந்தப் பிரகாரமாக அப்சலோம் .... இஸ்ரவேல் மனிதருடைய இருதயத்தைக் கவர்ந்து கொண்டான். இன்னமும் தன் குமாரன் மேலிருந்த பிரியத்தினால் குருடானவனாக அரசன் எதையும் சந்தேகிக்கவில்லை . அப்சலோம் எடுத்திருந்த அரச பதவி தன்னுடைய அவைக்கு கனத்தை சேர்க்கும் நோக்கத்தில் இருந்ததாக ஒப்புரவாகுதலின் மகிழ்ச்சியை வெளிக்காட்டுவதாக தாவீதால் கருதப்பட்டது. பின்தொடரவிருப்பவைகளுக்கு மக்களின் மனங்கள் ஆயத்தப் பட்டிருக்க, தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட மனிதரை கோத்திரங்கள் அனைத்திற்கும் ஒரு கலகத்திற்காக அப்சலோம் இரகசியமாக அனுப்பினான். அவனுடைய துரோகத்திட்டங்களை மறைக்க இப்போது மதபக்தி என்னும் போர்வை தெரிந்துகொள்ளப்பட்டது. நாடு கடத்தப்பட்டிருந்தபோது வெகு நாட்களுக்கு முன் செய்த ஒரு பொருத்தனை எப்ரோனில் செலுத்தப்பட வேண்டும். அப்சலோம் இராஜாவிடம் : நான் கர்த்தருக்குப் பண்ணின என் பொருத்தனையை எப்ரோனில் செலுத்தும்படிக்கு நான் போக உத்தரவு கொடும். கர்த்தர் என்னை எருசலேமுக்குத் திரும்பிவரப்பண்ணினால், கர்த்தருக்கு ஆராதனை செய்வேன் என்று உமது அடியானாகிய நான் சீரியாதேசத்தில் கே சூரிலே குடியிருக்கும் போது, பொருத்தனை பண்ணினேன் என்று கூறினான். பிரியமான தகப்பன் அவனுடைய குமாரனிலிருந்த இந்த பக்தியின் சான்றினால் ஆறுதலடைந்தவனாக, ஆசீர்வாதத்தோடு அனுப்பினான். இப்போது இந்த சதித்திட்டம் முழுவதும் முதிர்ச்சியடைந்தது. அப்சலோமுடைய மாய்மாலத்தின் உச்ச செய்கை இராஜாவை குருடாக்க மாத்திரமல்ல, மக்களுடைய நம்பிக்கையை ஸ்தாபிக்கவும், இவ்விதம் தேவன் தெரிந்து கொண்ட இராஜாவிற்கு எதிராக கலகத்திற்கு அவனை நடத்துவதற்கும் திட்டமிடப்பட்டிருந்தது, [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 17-June-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 72—The Rebellion of Absalom-3 (of 17) KJV 2 Samuel 12:6 And he shall restore the lamb fourfold, because he did this thing, and because he had no pity. Absalom was permitted to return to Jerusalem, but not to appear at court or to meet his father. David had begun to see the evil effects of his indulgence toward his children; and tenderly as he loved this beautiful and gifted son, he felt it necessary, as a lesson both to Absalom and to the people, that abhorrence for such a crime should be manifested. Absalom lived two years in his own house, but banished from the court. His sister dwelt with him, and her presence kept alive the memory of the irreparable wrong she had suffered. In the popular estimation the prince was a hero rather than an offender. And having this advantage, he set himself to gain the hearts of the people. His personal appearance was such as to win the admiration of all beholders. “In all Israel there was none to be so much praised as Absalom for his beauty: from the sole of his foot even to the crown of his head there was no blemish in him.” It was not wise for the king to leave a man of Absalom's character—ambitious, impulsive, and passionate—to brood for two years over supposed grievances. And David's action in permitting him to return to Jerusalem, and yet refusing to admit him to his presence, enlisted in his behalf the sympathies of the people. With the memory ever before him of his own transgression of the law of God, David seemed morally paralyzed; he was weak and irresolute, when before his sin he had been courageous and decided. His influence with the people had been weakened. And all this favored the designs of his unnatural son. Through the influence of Joab, Absalom was again admitted to his father's presence; but though there was an outward reconciliation, he continued his ambitious scheming. He now assumed an almost royal state, having chariots and horses, and fifty men to run before him. And while the king was more and more inclined to desire retirement and solitude, Absalom sedulously courted the popular favor. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/5cqAjOCTeCo?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 17-ஜூன்-2024          🛐Father of Lights💫 72 - அப்சலோம் கலகம் செய்தல்-3 (17-ல்) அவன் இரக்கமற்றவனாயிருந்து, இந்தக் காரியத்தைச் செய்தபடியினால், அந்த ஆட்டுக்குட்டிக்காக நாலத்தனை திரும்பச் செலுத்தவேண்டும் என்றான். 2 சாமுவேல் 12:6 அப்சலோம் எருசலேமிற்குத் திரும்பிவர அனுமதிக்கப்பட்டான். எனினும் அவையில் காணப்படவோ அல்லது தன் தகப்பனை சந்திக்கவோ அனுமதிக்கப்படவில்லை . தாவீது தன் குமாரரிடம் திளைத்திருந்ததன் தீய விளைவுகளைக் காணத் துவங்கினான். இந்த அழகான திறமையான மகனை இளக்கமாக நேசித்த போதும் அப்சலோமிற்கும் அவனுடைய மக்களுக்கும் ஒரு பாடமாக இருக்கும்படி அப்படிப்பட்ட குற்றத்தின் மேலிருக்கிற அருவருப்பு வெளிக்காட்டப்படுவது அவசியம் என்று அவன் உணர்ந்தான். அவையிலிருந்து அப்புறப்படுத்தப்பட்டவனாக அப்சலோம் தன் சொந்த வீட்டில் இரண்டு வருடங்கள் வாழ்ந்திருந்தான். அவன் சகோதரி அவனோடு வசித்தாள். அவளுடைய சமூகம் அவள் அனுபவித்த சரிசெய்யப்படக்கூடாத தவறைக் குறித்த நினைவை உயிருள்ளதாக வைத்தது. பொதுமக்களின் கணிப்பில் இளவரசன் குற்றஞ் செய்தவன் என்பதைக்காட்டிலும் ஒரு நாயகனாகவே இருந்தான். இது சாதகமாயிருக்க, மக்களின் இருதயங்களைச் சம்பாதிக்க அவன் செயல்பட்டான். அவனுடைய தோற்றம் அவனை பார்க்கிற அனைவருடைய பாராட்டுதலையும் சம்பாதிப்பதாயிருந்தது. இஸ்ரவேலர் அனைவருக்குள்ளும் அப்சலோமைப்போல் ச வுந்தரியமுள்ளவனும் மெச்சிக்கொள்ளப்பட்டவனும் இல்லை, உள்ளங்கால் தொடங்கி உச்சந்தலை மட்டும் அவனில் ஒரு பழுதும் இல்லாதிருந்தது. பேராசையோடு உணர்ச்சிவசப்பட்டு மனக்கிளர்ச்சியோடிருந்த அப்சலோமை இரண்டு வருடங்கள் மனத்தாங்கல் என்று யூகித்திருந்ததை அடைகாக்கும்படி விட்டுவைத்தது இராஜாவின் பங்கில் ஞானமானதாக இல்லை. எருசலேமிற்கு திரும்ப அனுமதித்தும் தன்னுடைய சமூகத்திற்கு வர அவனை அனுமதிக்காதிருந்த தாவீதின் செயல், மக்களுடைய பரிவை அவனுக்கு சேர்த்தது. தேவனுடைய பிரமாணத்தை மீறின் தன் சொந்த செயலை எப்போதும் தன் முன் வைத்தவனாக, தாவீது சன்மார்க்க ரீதியாக முடங்கிப்போவனைப்போலத் தோன்றினான். பாவத்திற்கு முன்பு தைரியமும் தீர்மானமுமாயிருந்த அவன் இப்போது பெலவீனமும் தீர்மானமற்றவனுமாக இருந்தான். மக்கள் மேலிருந்த அவனுடைய செல்வாக்கு பெலமிழந்திருந்தது. இவையனைத்தும் இயற்கைக்கு மாறான மகனுடைய திட்டங்களுக்கு சாதகமாயிருந்தது. யோவாபுடைய செல்வாக்கின் மூலம் அப்சலோம் மீண்டும் தகப்பனுடைய சமூகத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டான். வெளிப்படையான ஒப்புரவு காணப்பட்ட போதும் தன்னுடைய பேராசை கொண்டதியத்திட்டத்தில் அவன் தொடர்ந்தான். இப்போது அவன் ஏறக்குறைய அரச தகுதியை பெற்றிருந்து, இரதங்களையும் குதிரைகளையும் தனக்கு முன் ஓடும் ஐம்பது மனிதரையும் கொண்டிருந்தான். ஓய்வெடுப்பதையும் தனிமையாயிருப்பதையும் இராஜா அதிகமதிகமாக தேடியிருந்தபோது, அப்சலோம் பிரபலமாகும் பிரியத்தை பெற விடாமுயற்சி யோடிருந்தான். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 16-June-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 72—The Rebellion of Absalom-2 (of 17) KJV Isaiah 27:5 Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. The evil results of David's unjust indulgence toward Amnon were not ended, for it was here that Absalom's alienation from his father began. After he fled to Geshur, David, feeling that the crime of his son demanded some punishment, refused him permission to return. And this had a tendency to increase rather than to lessen the inextricable evils in which the king had come to be involved. Absalom, energetic, ambitious, and unprincipled, shut out by his exile from participation in the affairs of the kingdom, soon gave himself up to dangerous scheming. At the close of two years Joab determined to effect a reconciliation between the father and his son. And with this object in view he secured the services of a woman of Tekoah, reputed for wisdom. Instructed by Joab, the woman represented herself to David as a widow whose two sons had been her only comfort and support. In a quarrel one of these had slain the other, and now all the relatives of the family demanded that the survivor should be given up to the avenger of blood. “And so,” said the mother, “they shall quench my coal which is left, and shall not leave to my husband neither name nor remainder upon the earth.” The king's feelings were touched by this appeal, and he assured the woman of the royal protection for her son. After drawing from him repeated promises for the young man's safety, she entreated the king's forbearance, declaring that he had spoken as one at fault, in that he did not fetch home again his banished. “For,” she said, “we must needs die, and are as water spilt on the ground, which cannot be gathered up again; neither doth God respect any person; yet doth He devise means, that His banished be not expelled from Him.” This tender and touching portrayal of the love of God toward the sinner—coming as it did from Joab, the rude soldier—is a striking evidence of the familiarity of the Israelites with the great truths of redemption. The king, feeling his own need of God's mercy, could not resist this appeal. To Joab the command was given, “Go therefore, bring the young man Absalom again.” [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/BPFYQC2m-D0?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 16-ஜூன்-2024          🛐Father of Lights💫 72 - அப்சலோம் கலகம் செய்தல்-2 (17-ல்) இல்லாவிட்டால் அவன் என் பெலனைப் பற்றிக்கொண்டு என்னோடே ஒப்புரவாகட்டும், அவன் என்னோடே ஒப்புரவாவான். ஏசாயா 27:5 தாவீது அம்னோனை அநீதியாக நடத்தியதின் தீய விளைவு முடிவடையவில்லை. ஏனெனில் இங்கேதான் அப்சலோம் தன் தகப்பனிடமிருந்து பிரியத் துவங்கினான். அவன் கே சூருக்குத் தப்பிச்சென்ற பிறகு, தாவீது தன் மகனுடைய குற்றம் தண்டனைக்குரியது என்று உணர்ந்து, திரும்பி வருவதற்கு அவனுக்கு அனுமதி மறுத்தான். இது இராஜா ஈடுபட்டிருந்த சிக்கலான தீமைகளிலிருந்து அவனை விடுவிப்பதைவிடவும் அதை அதிகமாக்கும் இயல்பையே கொண்டிருந்தது. பேராசையும் ஆற்றலும் பெற்றிருந்து கொள்கையற்றவனாயிருந்த அப்சலோம், நாடு கடத்தப்பட்டதினால் இராஜாங்கத்தின் நடவடிக்கைகளில் பங்கு பெறுவதிலிருந்து தடுக்கப்பட்டு, விரைவில் ஆபத்தான ச தித்திட்டங்களுக்குத் தன்னைக் கொடுத்தான். இரண்டு வருடங்களின் முடிவில் தகப்பனுக்கும் மகனுக்குமிடையே ஒரு ஒப்புரவைக் கொண்டுவர யோவாப் ஒரு முயற்சி எடுத்தான். இந்த கண்ணோட்டத்தில், தெக்கோவாவில் ஞானத்திற்குப் பெயர்பெற்றிருந்த ஒரு பெண்ணுடைய சேவையை அவன் பெற்றான். யோவாபினால் போதிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண் அவளுக்கு ஒரே ஆறுதலாகவும் ஆதரவாகவும் இருந்த இரண்டு குமாரர்களை உடைய விதவையாகத் தன்னைக் காட்டினாள். ஒரு வாக்குவாதத்தில் இவர்களில் ஒருவன் மற்றவனைக் கொன்றான். இப்போது குடும்பத்தின் உறவினர்கள் யாவரும் பழிவாங்கும்படி பிழைத்திருக்கிறவனை ஒப்புக்கொடுக்கவேண்டும் என்றனர். அந்தத் தாய்: இப்படி என் புருஷனுக்குப் பேரும் நீதியும் பூமியின் மேல் வைக்காதபடிக்கு, எனக்கு இன்னும் மீதியாயிருக்கிற பொறியையும் அவித்துப்போட மனதாயிருக்கிறார்கள் என்றாள். இராஜாவின் உணர்வுகள் இந்த மன்றாட்டினால் தொடப்பட, அவளுடைய குமாரனுக்கு அரசாங்க பாதுகாப்பைத் தருவதாக அவன் உறுதிகொடுத்தான். வாலிபனின் பாதுகாப்பிற்கான இராஜாவின் அடுத்தடுத்த வாக்குத்தத்தங்களை பெற்ற பிறகு, இராஜாவின் பொறுமைக்காக மன்றாடி, துரத்தப்பட்டவனை தன்னுடைய வீட்டிற்கு அழைக்காததால் குற்றத்தில் இருக்கிற ஒருவனைப்போல் அவன் பேசினதாக அறிவித்தாள். பின்னர் : நாம் மரிப்பது நிச்சயம். திரும்பச் சேர்க்கக் கூடாதபடிக்கு, தரையிலே சுவறுகிற தண்ணீரைப்போல் இருக்கிறோம்; தேவன் ஜீவனை எடுத்துக்கொள்ளாமல், துரத்துண்டவன் முற்றிலும் தம்மை விட்டு விலக்கப்படாதிருக்கும் நினைவுகளை நினைக்கிறார் என்றாள். பாவியின் மேலிருக்கும் தேவனுடைய அன்பைக்குறித்த இந்த இளகிய தொடக்கூடிய விளக்கம் ஒரு முரட்டு போர்வீரனான யோவாபிடமிருந்து வந்தது, இஸ்ரவேலர்கள் மீட்பின் மாபெரும் சாத்தியங்களோடு பழகியிருப்பதற்கான குறிப்பான சான்றைக் கொடுக்கிறது. இராஜா தேவனுடைய கிருபைக்கான தன்னுடைய சொந்தத் தேவையை உணர்ந்தவனாக இந்த மன்றாட்டை தடுக்க முடியாது போனான். யோவாபிற்கு நீ போய் அப்சலோம் என்னும் பிள்ளையாண்டானைத் திரும்ப அழைத்துக் கொண்டுவா என்ற கட்டளை கொடுக்கப்பட்டது. [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 15-June-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 72—The Rebellion of Absalom-1 (of 17) KJV Genesis 4:7 If thou doest well, shalt thou not be accepted? and if thou doest not well, sin lieth at the door. And unto thee shall be his desire, and thou shalt rule over him. “He shall restore fourfold,” had been David's unwitting sentence upon himself, on listening to the prophet Nathan's parable; and according to his own sentence he was to be judged. Four of his sons must fall, and the loss of each would be a result of the father's sin. The shameful crime of Amnon, the first-born, was permitted by David to pass unpunished and unrebuked. The law pronounced death upon the adulterer, and the unnatural crime of Amnon made him doubly guilty. But David, self-condemned for his own sin, failed to bring the offender to justice. For two full years Absalom, the natural protector of the sister so foully wronged, concealed his purpose of revenge, but only to strike more surely at the last. At a feast of the king's sons the drunken, incestuous Amnon was slain by his brother's command. Twofold judgment had been meted out to David. The terrible message was carried to him, “Absalom hath slain all the king's sons, and there is not one of them left. Then the king arose, and tare his garments, and lay on the earth; and all his servants stood by with their clothes rent.” The king's sons, returning in alarm to Jerusalem, revealed to their father the truth; Amnon alone had been slain; and they “lifted up their voice and wept: and the king also and all his servants wept very sore.” But Absalom fled to Talmai, the king of Geshur, his mother's father. Like other sons of David, Amnon had been left to selfish indulgence. He had sought to gratify every thought of his heart, regardless of the requirements of God. Notwithstanding his great sin, God had borne long with him. For two years he had been granted opportunity for repentance; but he continued in sin, and with his guilt upon him, he was cut down by death, to await the awful tribunal of the judgment. David had neglected the duty of punishing the crime of Amnon, and because of the unfaithfulness of the king and father and the impenitence of the son, the Lord permitted events to take their natural course, and did not restrain Absalom. When parents or rulers neglect the duty of punishing iniquity, God Himself will take the case in hand. His restraining power will be in a measure removed from the agencies of evil, so that a train of circumstances will arise which will punish sin with sin. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/dFE1XPq71QQ?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 15-ஜூன்-2024          🛐Father of Lights💫 72 - அப்சலோம் கலகம் செய்தல்-1 (17-ல்) நீ நன்மைசெய்தால் மேன்மை இல்லையோ? நீ நன்மைசெய்யாதிருந்தால் பாவம் வாசற்படியில் படுத்திருக்கும். அவன் ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும், நீ அவனை ஆண்டுகொள்ளுவாய் என்றார். ஆதியாகமம் 4:7 நாலத்தனை திரும்பச் செலுத்த வேண்டும் என்பது நாத்தான் தீர்க்கதரிசியின் உவமானத்தைக் கேட்டபோது தாவீது தன்னை அறியாமலே தன்மீது கொடுத்த தீர்ப்பாக இருந்தது. அவனுடைய சொந்தத் தீர்ப்பின்படியே அவன் தீர்க்கப்பட வேண்டும். அவனுடைய குமாரருள் நான்கு பேர் விழ வேண்டும். ஒவ்வொரு குமாரனின் இழப்பும் தகப்பனுடைய பாவத்தின் விளைவாக இருக்கும். முதல் மகனான அம்னோனின் வெட்கக்கேடான குற்றம் தண்டிக்கப்படாமலும் கடிந்து கொள்ளப்படாமலும் போவதற்கு தாவீதால் அனுமதிக்கப்பட்டது. பிரமாணம் விபச்சாரக்காரன் மேல் மரணத்தை அறிவித்தது. அம்னோனின் இயற்கைக்கு மாறான குற்றம் அவனை இரட்டிப்பான குற்றவாளியாக்கிற்று. ஆனால் தாவீது தன் சொந்தப் பாவத்தின் சுயகண்டனையினால் தவறு செய்தவனை நியாயத்திற்குள் கொண்டு வரத் தவறினான். இவ்வளவு கேவலமாக தவறிழைக்கப்பட்டிருந்த சகோதரியின் இயல்பான பாதுகாவலனான அப்சலோம் பழிவாங்கும் தன் நோக்கத்தை இரண்டு முழு வருடங்களுக்கு மறைத்திருந்தான். எனினும் முடிவில் மிக நிச்சயத்தோடு அடிக்கும் படியாகவே மறைத்திருந்தான். அரச குமாரரின் விருந்தில் குடிபோதையில் இருந்த மிகவும் முறை கேடான அம்னோன் அவனுடைய சகோதரனின் கட்டளைப்படி கொலை செய்யப்பட்டான். இரட்டத்தனையான நியாயத்தீர்ப்பு தாவீதிற்கு அளக்கப்பட்டது. அப்சலோம் ராஜகுமாரரையெல்லாம் அடித்துக் கொன்று போட்டான்; அவர்களில் ஒருவரும் மீந்திருக்க விடவில்லை என்கிற தாய், தாவீதுக்குச் செய்தி வந்தது. அப்பொழுது ராஜா எழுந்திருந்து, தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு, தரையிலே விழுந்து கிடந்தான்; அவன் ஊழியக்காரர் எல்லாரும் தங்கள் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக் கொண்டு நின்றார்கள். எருசலேமிற்கு கலக்கத்தோடு திரும்பி வந்த இராஜாவின் குமாரர் நடந்ததை தங்கள் தகப்பனுக்கு வெளிப்படுத்தினார்கள். அம்னோன் மாத்திரம் கொல்லப்பட்டான். அப்சலோம் அவனுடைய தாயின் தகப்பனான கே சூரின் இராஜாவான தலமாயிடம் ஓடிப்போனான். தாவீதின் மற்ற குமாரரைப்போலவே அம்னோனும் சுயத்தில் திளைக்க விடப்பட்டிருந்தான். தேவனுடைய கோரிக்கைகளை கருத்தில் கொள்ளாதவனாக தன்னுடைய இருதயத்தின் ஒவ்வொரு நினைவையும் திருப்திப்படுத்த அவன் தேடினான். அவன் மாபெரும் பாவம் செய்திருந்தபோதிலும் தேவன் அவன் மேல் நீண்டகாலம் பொறுமையாயிருந்தார். இரண்டு வருடங்கள் மனந்திரும்பும்படியான சந்தர்ப்பம் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அவன் தன் பாவத்தில் தொடர்ந்தான். தன் குற்றம் தன்மேல் இருக்க, நியாயந்தீர்க்கும் பயங்கரமான நியாய சங்கத்திற்குக் காத்திருக்கும்படியாக மரணத்தினால் வெட்டப்பட்டான். அம்னோனின் குற்றத்தைத் தண்டிக்கும் கடமையை தாவீது நெகிழ்ந்திருந்தான். இராஜாவும் தகப்பனுமானவருடைய உண்மையின்மை யினாலும், மகனுடைய மனவருத்தமின்மையினாலும் ஆண்டவர் சம்பவங்களை அவைகளின் இயல்பான பாதையில் செல்ல அனுமதித்து அப்சலோமை தடைகட்டாதிருந்தார். பெற்றோர்கள் அல்லது அதிபதிகள் அக்கிரமத்தைத் தண்டிக்கும் தங்கள் கடமையை நெகிழும் போது, தேவன்தாமே வழக்கை தமது கரங்களில் எடுத்துக்கொள்ளுவார். கட்டுப்படுத்தும் அவரது வல்லமை தீமையின் முகவரிடமிருந்து ஓரளவு அகற்றப்பட, சூழ்நிலைகளின் தொடர்ச்சி எழும்பி, பாவத்தை பாவத்தால் தண்டிக்கும். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 14-June-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 71—David's Sin and Repentance-10 (of 10) KJV Isaiah 55:7 Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the LORD, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. David's repentance was sincere and deep. There was no effort to palliate his crime. No desire to escape the judgments threatened, inspired his prayer. But he saw the enormity of his transgression against God; he saw the defilement of his soul; he loathed his sin. It was not for pardon only that he prayed, but for purity of heart. David did not in despair give over the struggle. In the promises of God to repentant sinners he saw the evidence of his pardon and acceptance. “For Thou desirest not sacrifice; else would I give it: Thou delightest not in burnt offering. The sacrifices of God are a broken spirit: A broken and a contrite heart, O God, Thou wilt not despise.” Psalm 51:16, 17. Though David had fallen, the Lord lifted him up. He was now more fully in harmony with God and in sympathy with his fellow men than before he fell. In the joy of his release he sang: “I acknowledged my sin unto Thee, and mine iniquity have I not hid. I said, I will confess my transgressions unto the Lord; And Thou forgavest the iniquity of my sin.... Thou art my hiding place; Thou shalt preserve me from trouble; Thou shalt compass me about with songs of deliverance.” Psalm 32:5-7. Many have murmured at what they called God's injustice in sparing David, whose guilt was so great, after having rejected Saul for what appear to them to be far less flagrant sins. But David humbled himself and confessed his sin, while Saul despised reproof and hardened his heart in impenitence. This passage in David's history is full of significance to the repenting sinner. It is one of the most forcible illustrations given us of the struggles and temptations of humanity, and of genuine repentance toward God and faith in our Lord Jesus Christ. Through all the ages it has proved a source of encouragement to souls that, having fallen into sin, were struggling under the burden of their guilt. Thousands of the children of God, who have been betrayed into sin, when ready to give up to despair have remembered how David's sincere repentance and confession were accepted by God, notwithstanding he suffered for his transgression; and they also have taken courage to repent and try again to walk in the way of God's commandments. Whoever under the reproof of God will humble the soul with confession and repentance, as did David, may be sure that there is hope for him. Whoever will in faith accept God's promises, will find pardon. The Lord will never cast away one truly repentant soul. He has given this promise: “Let him take hold of My strength, that he may make peace with Me; and he shall make peace with Me.” Isaiah 27:5. “Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and He will have mercy upon him; and to our God, for He will abundantly pardon.” Isaiah 55:7. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/uh1MuKtt-ZU?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 14-ஜூன்-2024          🛐Father of Lights💫 71- தாவீதின் பாவமும் மனமாற்றமும்-10 (10-ல்) துன்மார்க்கன் தன் வழியையும், அக்கிரமக்காரன் தன் நினைவுகளையும் விட்டு, கர்த்தரிடத்தில் திரும்பக்கடவன், அவர் அவன்மேல் மனதுருகுவார், நம்முடைய தேவனிடத்திற்கே திரும்பக்கடவன், அவர் மன்னிக்கிறதற்குத் தயை பெருத்திருக்கிறார். ஏசாயா 55:7 தாவீதின் மனவருத்தம் உண்மையானதும் ஆழமானதுமாக இருந்தது, அவனுடைய குற்றத்தை மட்டுப்படுத்த அவன் எந்த முயற்சியையும் எடுக்கவில்லை. பயமுறுத்தின் நியாயத்தீர்ப்புகளிலிருந்து தப்பிக்கும் எந்த ஆசையும் அவனுடைய ஜெபத்தை ஏவியிருக்கவில்லை . தேவனுக்கு எதிரான மீறுதலின் ஏராளத்தை அவன் கண்டான். அவனுடைய ஆத்துமாவின் தீட்டை அவன் கண்டான். அவனுடைய பாவத்தை அவன் அருவருத்தான். மன்னிப்பிற்காக மாத்திரமல்ல, இருதயத்தின் தூய்மைக்காக அவன் ஜெபித்தான். தாவீது விரக்தியில் போராட்டத்தை விட்டுவிட வில்லை. மனந்திரும்பும் பாவிகளுக்கான தேவனுடைய வாக்குத் தத்தத்தில் அவனுடைய மன்னிப்பையும் மற்றும் மீண்டும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவதற்கான சான்றையும் அவன் கண்டான். பலியை நீர்விரும்புகிற தில்லை, விரும்பினால் செலுத்துவேன்; தகனபலியும் உமக்குப் பிரியமானதல்ல. தேவனுக்கேற்கும் பலிகள் நொறுங்குண்ட ஆவிதான்; தேவனே, நொறுங்குண்டதும் நருங்குண்டதுமான இருதயத்தை நீர் புறக்கணியீர் - சங். 51:16, 17. தாவீது விழுந்த போதும் ஆண்டவர் அவனைத் தூக்கினார். அவன் இப்போது தேவனோடு முழு இசைவோடு இருந்து, விழுகைக்கு முன் இருந்ததைக்காட்டிலும் தன் சக மனிதர்மேல் அதிகப் பரிவோடு இருந்தான். விடுதலைக்குப்பின் அவன் : நான் என் அக்கிரமத்தை மறைக்காமல், என் பாவத்தை உமக்கு அறிவித்தேன், என் மீறுதல்களைக் கர்த்தருக்கு அறிக்கையிடுவேன் என்றேன்; தேவரீர் என் பாவத்தின் தோஷத்தை மன்னித்தீர். இதற்காகச் சகாயங்கிடைக்குங் காலத்தில் பக்தியுள்ளவனெவனும் உம்மை நோக்கி விண்ணப்பஞ் செய்வான், அப்பொழுது மிகுந்த ஜலப்பிரவாகம் வந்தாலும் அது அவனை அணுகாது. நீர் எனக்கு மறைவிடமாயிருக்கிறீர், என்னை நீர் இக்கட்டுக்கு விலக்கிக் காத்து, இரட்சணியப் பாடல்கள் என்னைச் சூழ்ந்துகொள்ளும்படி செய்வீர் (சங்.32:5-7) என்று பாடினான். மிகவும் குறைவான பாவம் செய்ததாகத் தங்கள் பார்வையில் தோன்றின் சவுலை நிராகரித்த பின்னர் மாபெரும் குற்றம் செய்த தாவீதை விட்டுவைத்தது தேவனுடைய அநீதி என்று அநேகர் முறு முறுக்கிறார்கள். ஆனால் தாவீது தன்னைத் தாழ்த்தி தன் பாவத்தை அறிக்கையிட்டான். சவுலோ கடிந்துகொள்ளுதலை இகழ்ந்து மனந்திரும்புவதற்கு எதிராக தன் இருதயத்தைக் கடினப்படுத்தினான். மனந்திரும்புகிற பாவிக்கு தாவீதின் சரித்திரத்தைக் குறித்த இந்தப் பகுதி முழுவதும் அர்த்தம் நிறைந்ததாயிருக்கிறது. மனுஷகத்தின் போராட்டங்கள் மற்றும் சோதனைகள் குறித்தும், தேவனிடம் மெய்யான மனவருத்தம் மற்றும் நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மேல் வைக்கும் விசுவாசம் குறித்தும் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிற விளக்கங்களில் மிக வல்லமையான ஒன்றாக இது இருக்கிறது. அனைத்து யுகங்களிலும் பாவத்தில் விழுந்து தங்கள் பாவபாரத்தின் கீழ் போராடிக்கொண்டிருக்கிற ஆத்துமாக்களுக்கு உற்சாகமளிக்கும் ஆதாரமாக இது இருந்துவருகிறது. தாவீது பாவத்தின் தண்டனையை அனுபவித்த போதிலும் அவனுடைய மெய்யான மனந்திரும்புதலும் பாவ அறிக்கையும் தேவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதை, பாவத்தில் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான தேவனுடைய பிள் ளைகள் விரக்திக்கு தங்களைக் கொடுக்க ஆயத்தமான போது நினைவு கூர்ந்திருக்கிறார்கள். மனந்திரும்பி தேவனுடைய கற்பனைகளின் பாதையில் மீண்டும் நடக்க அவர்களும் தைரியம் பெற்றிருக்கிறார்கள். தாவீதைப்போல் தேவனுடைய கடிந்துகொள்ளுதலின் கீழ் ஆத்துமாவை தாழ்மைப்படுத்தி பாவ அறிக்கை செய்து மனந்திரும் புகிறவர்கள், அவரில் தங்களுக்கு நம்பிக்கையுண்டென்று நிச்சயமாயிருக்கலாம். யாரெல்லாம் விசுவாசத்தோடு தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறார்களோ அவர்களெல்லா ரும் மன்னிப்பைக் கண்டடைவார்கள். மெய்யாக மனந்திரும்பின் ஆத்துமாவை ஆண்டவர் ஒருபோதும் புறம்பே தள்ளுவதில்லை. அவன் என் பெலனைப் பற்றிக்கொண்டு என்னோடே ஒப்புர வாகட்டும், அவன் என்னோடே ஒப்புரவாவான் ஏசாயா 27:5 துன் மார்க்கன் தன் வழியையும், அக்கிரமக்காரன் தன் நினைவுகளையும் விட்டு, கர்த்தரிடத்தில் திரும்பக்கடவன்; அவர் அவன் மேல் மனதுருகுவார்; நம்முடைய தேவனிடத்திற்கே திரும்பக்கடவன்; அவர் மன்னிக்கிறதற்குத் தயை பெருத்திருக்கிறார் (ஏசாயா 55:7) என்று அவர் வாக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 12-June-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 71—David's Sin and Repentance-8 (of 10) KJV 2 Corinthians 10:8 For though I should boast somewhat more of our authority, which the Lord hath given us for edification, and not for your destruction, I should not be ashamed: There was a great change in David himself. He was broken in spirit by the consciousness of his sin and its far-reaching results. He felt humbled in the eyes of his subjects. His influence was weakened. Hitherto his prosperity had been attributed to his conscientious obedience to the commandments of the Lord. But now his subjects, having a knowledge of his sin, would be led to sin more freely. His authority in his own household, his claim to respect and obedience from his sons, was weakened. A sense of his guilt kept him silent when he should have condemned sin; it made his arm feeble to execute justice in his house. His evil example exerted its influence upon his sons, and God would not interpose to prevent the result. He would permit things to take their natural course, and thus David was severely chastised. For a whole year after his fall David lived in apparent security; there was no outward evidence of God's displeasure. But the divine sentence was hanging over him. Swiftly and surely a day of judgment and retribution was approaching, which no repentance could avert, agony and shame that would darken his whole earthly life. Those who, by pointing to the example of David, try to lessen the guilt of their own sins, should learn from the Bible record that the way of transgression is hard. Though like David they should turn from their evil course, the results of sin, even in this life, will be found bitter and hard to bear. God intended the history of David's fall to serve as a warning that even those whom He has greatly blessed and favored are not to feel secure and neglect watchfulness and prayer. And thus it has proved to those who in humility have sought to learn the lesson that God designed to teach. From generation to generation thousands have thus been led to realize their own danger from the tempter's power. The fall of David, one so greatly honored by the Lord, has awakened in them distrust of self. They have felt that God alone could keep them by His power through faith. Knowing that in Him was their strength and safety, they have feared to take the first step on Satan's ground. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/NkKQVg5gSWE?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights      

🙏 தியான நேரம் : 12-ஜூன்-2024          🛐Father of Lights💫 71- தாவீதின் பாவமும் மனமாற்றமும்-8 (10-ல்) தன்னைத்தான் புகழுகிறவன் உத்தமனல்ல, கர்த்தரால் புகழப்படுகிறவனே உத்தமன். 2 கொரிந்தியர் 10:18 தாவீதில் தானும் மாபெரும் மாற்றம் வந்திருந்தது. அவன் தன்னுடைய பாவம் மற்றும் வெகுதூரம் பரவியிருந்த அதன் விளைவுகளினால் ஆவியில் உடைந்திருந்தான். அவனுடைய குடிமக்களின் பார்வையில் சிறுமைப்பட்டவனாக உணர்ந்தான். அவனுடைய செல்வாக்கு பலவீனமடைந்தது. இதுவரையிலும் அவனுடைய செழிப்பிற்கு ஆண்டவருடைய பிரமாணங்களுக்கான அவனுடைய கருத்தான கீழ்ப்படிதல் காரணங்காட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இப்போது அவனுடைய பாவத்தைக்குறித்த அறிவைப் பெற்றிருந்த அவனுடைய பிரஜைகள் பாவத்திற்குள் அதிக தடையின்றி நடத்தப்படுவார்கள். அவனுடைய சொந்த வீட்டின் மேலிருந்த அதிகாரமும் அவனுடைய குமாரரிடமிருந்து அவன் கோரிய மரியாதையும் கீழ்ப்படிதலும் பெலவீனமடைந்தது. அவனுடைய குற்றத்தைக் குறித்த உணர்வு பாவத்தை கண்டிக்க வேண்டிய இடத்தில் அவனை மெளனமாக்கியது. தன்னுடைய வீட்டில் நியாயத்தை செயல்படுத்த அவன் கைகளை அது பெலவீனமாக்கியது. அவனுடைய தீய உதாரணம் அவன் செல்வாக்கை குமாரர்மேல் செலுத்தியது. அந்த விளைவைத் தடுக்க தேவன் தலையிடமாட்டார். காரியங்கள் அவன் எடுத்த வழியைத் தொடரும்படி அவர் அனுமதித்தார். இவ்விதம் தாவீது கடுமையாகச் சிட்சிக்கப்பட்டான். தன்னுடைய விழுகைக்குப்பின் தாவீது ஒரு முழு வருடமும் பாதுகாப்பாக வாழ்ந்திருந்ததைப் போன்று தோன்றியது. தேவனுடைய அதிருப்தியைக் குறித்த எந்த வெளிப்படையான சான்றும் அப்போது இருக்கவில்லை. ஆனால் அவன் மீது தெய்வீக நியாயத்தீர்ப்பு இருந்து வந்தது. எந்த மனந்திரும்புதலும் தவிர்க்கக்கூடாத, அவனுடைய முழுபூமிக்குரிய வாழ்க்கையையும் இருட்டடிக்கக்கூடிய வேதனையும் அவமானமும் நிறைந்த நியாயத்தீர்ப்பு மற்றும் தண்டனையின் நாள் வேகமாகவும் நிச்சயமாகவும் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. தாவீதின் உதாரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டி தங்களுடைய பாவங்களின் சொந்த குற்றங்களை குறைக்க முயற்சிக்கிறவர்கள், மீறுதலின் பாதை கடினமானது என்பதை வேதாகமப் பதிவிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். தாவீதைப்போலவே தீயவழியிலிருந்து திரும்பினாலும் பாவத்தின் விளைவுகள் இந்த வாழ்க்கையிலே தானே கசப்பானதும் சுமக்கக் கடினமானதுமாகக் காணப்படும். மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு, தேவனிடம் தயவு பெற்றவர்கூட பாதுகாப்பாக இருப்பதாக உணர்ந்து, கவனித்திருப்பதையும் ஜெபிப்பதையும் நெகிழ்ந்துவிடக்கூடாது என்பதற்கான எச்சரிப்பாக தாவீதின் விழுகையைக் குறித்த சரித்திரம் இருக்கவேண்டும் என்று தேவன் திட்டம் பண்ணினார். இவ்விதம் போதிக்கும் படியாக தேவன் வடிவமைத்திருந்த பாடத்தைத் தாழ்மையோடு கற்றுக்கொள்ளத் தேடுகிறவர்களுக்கு அது அவ்விதம் உதவியிருக் கிறது. சோதனைக்காரனின் வல்லமையினால் வரும் தங்கள் சொந்த ஆபத்தை உணரும்படி ஆயிரக்கணக்கானோர் தலைமுறைதோறும் இவ்விதம் நடத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆண்டவரால் மிக அதிகம் கனம் பண்ணப்பட்டிருந்த தாவீதின் விழுகை சுயத்தின் மேல் ஒரு அவநம்பிக்கையை அவர்களில் எழுப்பியிருக்கிறது. விசுவாசத் தின் மூலம் தேவன் மாத்திரமே தமது வல்லமையினால் அவர்களைக் காக்க முடியும் என்று உணர்ந்திருக்கிறார்கள். அவரில் தான் தங்களுடைய பலமும் பாதுகாப்பும் இருக்கிறதென்று அறிந்து சாத்தானுடைய களத்தில் முதல் அடி எடுத்துவைக்க அவர்கள் பயந்திருக்கிறார்கள். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 09-June-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 71—David's Sin and Repentance-5 (of 10) KJV Hebrews 4:13 Neither is there any creature that is not manifest in his sight: but all things are naked and opened unto the eyes of him with whom we have to do. “There were two men in one city,” he said, “the one rich, and the other poor. The rich man had exceeding many flocks and herds: but the poor man had nothing, save one little ewe lamb, which he had bought and nourished up: and it grew up together with him, and with his children; it did eat of his own meat, and drank of his own cup, and lay in his bosom, and was unto him as a daughter. And there came a traveler unto the rich man, and he spared to take of his own flock and of his own herd, to dress for the wayfaring man that was come unto him; but took the poor man's lamb, and dressed it for the man that was come to him.” The anger of the king was roused, and he exclaimed, “As the Lord liveth, the man that hath done this thing is worthy to die. And he shall restore the lamb fourfold, because he did this thing, and because he had no pity.” 2 Samuel 12:5, 6, margin. Nathan fixed his eyes upon the king; then, lifting his right hand to heaven, he solemnly declared, “Thou art the man.” “Wherefore,” he continued, “hast thou despised the commandment of the Lord, to do evil in His sight?” The guilty may attempt, as David had done, to conceal their crime from men; they may seek to bury the evil deed forever from human sight or knowledge; but “all things are naked and opened unto the eyes of Him with whom we have to do.” Hebrews 4:13. “There is nothing covered, that shall not be revealed; and hid, that shall not be known.” Matthew 10:26. Nathan declared: “Thus saith the Lord God of Israel, I anointed thee king over Israel, and I delivered thee out of the hand of Saul.... Wherefore hast thou despised the commandment of the Lord, to do evil in His sight? thou hast killed Uriah the Hittite with the sword, and hast taken his wife to be thy wife, and hast slain him with the sword of the children of Ammon. Now therefore the sword shall never depart from thine house.... Behold, I will raise up evil against thee out of thine own house, and I will take thy wives before thine eyes, and give them unto thy neighbor.... For thou didst it secretly; but I will do this thing before all Israel, and before the sun.” [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/EdEN4fdPQK4?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 09-ஜூன்-2024          🛐Father of Lights💫 71- தாவீதின் பாவமும் மனமாற்றமும்-5 (10-ல்) அவருடைய பார்வைக்கு மறைவான சிருஷ்டி ஒன்றுமில்லை. சகலமும் அவருடைய கண்களுக்குமுன்பாக நிர்வாணமும் வெளியரங்கமுமாயிருக்கிறது, அவருக்கே நாம் கணக்கு ஒப்புவிக்க வேண்டும். எபிரேயர் 4:13 அவனை நோக்கி ஒரு பட்டணத்தில் இரண்டு மனுஷர் இருந் தார்கள்; ஒருவன் ஐசுவரியவான், மற்றவன் தரித்திரன். ஐசுவரிய வானுக்கு ஆடுமாடுகள் வெகு திரளாயிருந்தது. தரித்திரனுக்கோ தான் கொண்டு வளர்த்த ஒரே ஒரு சின்ன ஆட்டுக்குட்டியைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லாதிருந்தது, அது அவனோடும் அவன் பிள்ளைகளோடுங் கூட இருந்து வளர்ந்து, அவன் வாயின் அப்பத்தைத் தின்று, அவன் பாத்திரத்திலே குடித்து, அவன் மடியிலே படுத்துக் கொண்டு, அவனுக்கு ஒரு மகளைப்போல இருந்தது. அந்த ஐசுவரியவானிடத்தில் வழிப்போக்கன் ஒருவன் வந்தான், அவன் தன்னிடத்தில் வந்த வழிப்போக்கனுக்குச் ச மையல் பண்ணுவிக்க, தன்னுடைய ஆடுமாடுகளில் ஒன்றைப் பிடிக்க மனதில்லாமல், அந்தத்தரித்திரனுடைய ஆட்டுக்குட்டியைப் பிடித்து, அதைத் தன்னிடத்தில் வந்த மனுஷனுக்குச் சமையல் பண்ணுவித்தான் என்றான். இராஜாவின் கோபம் தூண்டப்பட அவன் : இந்தக்காரியத்தைச் செய்த மனுஷன் மரணத்துக்குப் பாத்திரன் என்று கர்த்தருடைய ஜீவனைக் கொண்டு சொல்லுகிறேன். அவன் இரக்கமற்றவனாயிருந்து, இந்தக் காரியத்தைச் செய்தபடியினால், அந்த ஆட் டுக்குட்டிக்காக நாலத்தனை திரும்பச் செலுத்தவேண்டும் (2 சாமு. 12:5,6) என்று கூறினான். நாத்தான் தன் கண்களை இராஜாவின் மேல் பதித்து, பின்னர் தனது வலதுகரத்தை பரலோகத்திற்கு நேராக உயர்த்தி. நீயே அந்த மனுஷன் என்று அறிவித்தான். பின்னர் கர்த்தருடைய பார்வைக்குப் பொல்லாப்பான இந்தக் காரியத்தைச் செய்து, அவருடைய வார்த்தையை நீ அசட்டைபண்ணினது என்ன? என்று தொடர்ந்தான். குற்றவாளிகள் தாவீது செய்ததைப்போலவே தங்களுடைய குற்றத்தை மனிதரிடமிருந்து மறைக்க முயற்சிக்கலாம். தீய செயலை மனிதப் பார்வையிலிருந்தும் அறிவிலிருந்தும் என்றைக் குமாக புதைத்துப்போட தேடலாம். ஆனால், சகலமும் அவருடைய கண்களுக்கு முன்பாக நிர்வாணமாயும் வெளியரங்கமாயு மிருக்கிறது, அவருக்கே நாம் கணக்கு ஒப்புவிக்க வேண்டும். எபி. 4:13, வெளியாக்கப்படாத மறைபொருளும் இல்லை, அறியப்படாத இரகசியமும் இல்லை மத். 10:26. இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தர் சொல்லுகிறது என்னவென்றால், நான் உன்னை இஸ்ரவேலின் மேல் ராஜாவாக அபிஷேகம் பண்ணி, உன்னைச் சவுலின் கைக்குத் தப்புவித்து, கர்த்தருடைய பார்வைக்குப் பொல்லாப்பான இந்தக் காரியத்தைச் செய்து, அவருடைய வார்த்தையை நீ அசட்டைபண்ணினது என்ன? ஏத்தியனாகிய உரியாவை நீ பட்டயத்தால் மடிவித்து, அவன் மனைவியை உனக்கு மனைவியாக எடுத்துக்கொண்டு, அவனை அம்மோன் புத்திரரின் பட்டயத்தாலே கொன்று போட்டாய் ...... பட்டயம் என்றென்றைக்கும் உன் வீட்டைவிட்டு விலகாதிருக்கும் .... இதோ, நான் உன் வீட்டிலே பொல்லாப்பை உன் மேல் எழும்பப் பண்ணி, உன் கண்கள் பார்க்க, உன் ஸ்திரீகளை எடுத்து, உனக்கு அடுத்தவனுக்குக் கொடுப்பேன் .... நீ ஒளிப்பிடத்தில் அதைச் செய்தாய், நானோ இந்தக் காரியத்தை இஸ்ரவேலர் எல்லாருக்கு முன்பாகவும், சூரியனுக்கு முன்பாகவும் செய்விப்பேன் என்றார் என்று நாத்தான் அறிவித்தான். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 08-June-2024       🛐Father of Lights 💫 Ch. 71—David's Sin and Repentance-4 (of 10) Proverbs 14:12 There is a way which seemeth right unto a man, but the end thereof are the ways of death. Bathsheba observed the customary days of mourning for her husband; and at their close “David sent and fetched her to his house, and she became his wife.” He whose tender conscience and high sense of honor would not permit him, even when in peril of his life, to put forth his hand against the Lord's anointed, had so fallen that he could wrong and murder one of his most faithful and most valiant soldiers, and hope to enjoy undisturbed the reward of his sin. Alas! how had the fine gold become dim! how had the most fine gold changed! From the beginning Satan has portrayed to men the gains to be won by transgression. Thus he seduced angels. Thus he tempted Adam and Eve to sin. And thus he is still leading multitudes away from obedience to God. The path of transgression is made to appear desirable; “but the end thereof are the ways of death.” Proverbs 14:12. Happy they who, having ventured in this way, learn how bitter are the fruits of sin, and turn from it betimes. God in His mercy did not leave David to be lured to utter ruin by the deceitful rewards of sin. For the sake of Israel also there was a necessity for God to interpose. As time passed on, David's sin toward Bathsheba became known, and suspicion was excited that he had planned the death of Uriah. The Lord was dishonored. He had favored and exalted David, and David's sin misrepresented the character of God and cast reproach upon His name. It tended to lower the standard of godliness in Israel, to lessen in many minds the abhorrence of sin; while those who did not love and fear God were by it emboldened in transgression. Nathan the prophet was bidden to bear a message of reproof to David. It was a message terrible in its severity. To few sovereigns could such a reproof be given but at the price of certain death to the reprover. Nathan delivered the divine sentence unflinchingly, yet with such heaven-born wisdom as to engage the sympathies of the king, to arouse his conscience, and to call from his lips the sentence of death upon himself. Appealing to David as the divinely appointed guardian of his people's rights, the prophet repeated a story of wrong and oppression that demanded redress. [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]              ___ Kindly Watch & Share https://youtu.be/e8Ba5tCkGpU?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights      

🙏 தியான நேரம் : 08-ஜூன்-2024          🛐Father of Lights💫 71- தாவீதின் பாவமும் மனமாற்றமும்-4 (10-ல்) Proverbs 14:12 மனுஷனுக்குச் செம்மையாய்த் தோன்றுகிற வழி உண்டு; அதின் முடிவோ மரண வழிகள். பத்சேபாள் தன் கணவனுக்காகப் புலம்பும் வழக்கமான நாட்களை ஆசரித்தாள். அவைகளின் முடிவில் தாவீது அவளை அழைத்தனுப்பி, தன் வீட்டிலே சேர்த்துக்கொண்டான், அவள் அவனுக்கு மனைவியானாள். தன்னுடைய உயிரே ஆபத்தில் இருந்தபோதுங்கூட ஆண்டவரால் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்ட வனுக்கு எதிராக தன் கைகளை நீட்டத் துணியாதிருந்த இளகிய மனசாட்சியையும் கனத்தின் உயர்ந்த உணர்வையும் கொண்டிருந்த தாவீது, மிக உண்மையும் மிக வீரமுமுள்ள படைவீரனை தவறாக நடத்தி, கொலை செய்து, தன்னுடைய பாவத்தின் விளைவை தொந்தரவில்லாது அனுபவிக்க நம்பிக்கை கொண்டிருக்குமளவு தாழவிழுந்திருந்தான். ஐயோ! எவ்விதம் சுத்திகரிக்கப்பட்ட பொன் மங்கிப்போனது ! எவ்விதம் மிக நேர்த்தியான பொன் மாறிப் போனது! ஆதியிலிருந்தே, மீறுவதால் பெறப்படும் ஆதாயத்தை சாத்தான் மனிதருக்கு சித்தரித்திருந்தான். இவ்விதம் தூதர்களை அவன் மயக்கினான். இவ்விதம் ஆதாமையும் ஏவாளையும் பாவம் செய்யச் சோதித்தான். இவ்விதம் இன்னமும் திரளானவர்களை தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிவதிலிருந்து தூரநடத்திக்கொண்டிருக்கிறான். மீறுதலின் பாதை விரும்பக்கூடியதாகத் தோன்றும் படி செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதின் முடிவோ மரண வழிகள் - நீதி. 14:12. இந்த வழியில் துணிந்திருந்தும் பாவத்தின் கனிகள் எவ்வளவு கசப்பானவை என்பதைக் கற்று தாமதமின்றி அதிலிருந்து திரும்புகிறவர்கள் மகிழ்ச்சியானவர்கள். பாவத்தின் வஞ்சகமான விளைவுகளினால் முழுவதும் அழிந்து போகும் படி கவர்ச்சிக்கப்பட தேவன் தமது கிருபையில் தாவீதை விட்டுவிடவில்லை. இஸ்ரவேலினிமித்தமும் தலையிடும் படியான அவசியம் தேவனுக்கு இருந்தது. காலஞ்சென்ற போது பத்சேபாளுடனான தாவீதின் பாவம் அறிய வந்தது. உரியாவின் மரணத்தை அவன் திட்டம் பண்ணியிருந்தான் என்கிற சந்தேகம் எழுப்பப்பட்டது. ஆண்டவர் கனவீனம் அடைந்தார். அவர் தாவீதிற்கு தயவு காண்பித்து அவனை உயர்த்தியிருந்தார். தாவீதின் பாவம் அவருடைய குணத்தைத் தவறாக எடுத்துக்காட்டி, அவருடைய பெயருக்கு நிந்தனையைக் கொண்டுவந்தது. அது தேவபக்தியின் தரத்தையும் பாவத்தைக் குறித்த அருவருப்பையும் குறைக்கும் இயல்போடு இஸ்ரவேலின் மனங்களில் இருந்தது. தேவனை நேசித்து அவருக்கு பயப்படாதிருந்தவர்கள் இதினால் மீறுதலில் துணிகரமடைந்தனர். தாவீதிற்கு கண்டனத்தின் செய்தியை எடுத்துச் செல்ல நாத் தான் தீர்க்கதரிசி அனுப்பப்பட்டான். அச்செய்தி அதன் கடுமையில் பயங்கரமான ஒன்றாக இருந்தது. சில அரசர்களுக்கு, அதுவும் கடிந்து கொள்ளுகிறவனின் நிச்சயமான மரண நிலையில் தான் அப்படிப்பட்ட கடிந்து கொள்ளுதல் கொடுக்கப்படக்கூடும். நாத்தான் தெய்வீகத் தீர்ப்பைத் தயக்கமின்றி கொடுத்தபோதும், இராஜாவின் பரிதாபத்தை சம்பாதித்து அவனுடைய மனச்சாட் சியை எழுப்பி அவன்மீதான மரண ஆக்கினையை அவனுடைய உதடுகளிலிருந்தே வரவழைப்பதற்கான பரலோக ஞானத்தோடு கொடுத்தான். தன்னுடைய மக்களின் உரிமைகளை பாதுகாக்க தெய்வீகத்தால் நியமிக்கப்பட்டவனென்று தாவீதிடம் முறையிட்டு, தவறு மற்றும் கொடுமையின் கதையைக் கூறி, அதற்கான நிவிர்த்தியைக் தீர்க்கதரிசி கோரினான். [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]

🙏Devotion Time : 07-June-2024       🛐Father of Lights 💫 **Ch. 71—David's Sin and Repentance*(-3  (of 10) KJV 1 Corinthians 11:1  Be ye followers of me, even as I also am of Christ. Uriah was made the bearer of his own death warrant. A letter sent by his hand to Joab from the king commanded, “Set ye Uriah in the forefront of the hottest battle, and retire ye from him, that he may be smitten, and die.” Joab, already stained with the guilt of one wanton murder, did not hesitate to obey the king's instructions, and Uriah fell by the sword of the children of Ammon. Heretofore David's record as a ruler had been such as few monarchs have ever equaled. It is written of him that he “executed judgment and justice unto all his people.” 2 Samuel 8:15. His integrity had won the confidence and fealty of the nation. But as he departed from God and yielded himself to the wicked one, he became for the time the agent of Satan; yet he still held the position and authority that God had given him, and because of this, claimed obedience that would imperil the soul of him who should yield it. And Joab, whose allegiance had been given to the king rather than to God, transgressed God's law because the king commanded it. David's power had been given him by God, but to be exercised only in harmony with the divine law. When he commanded that which was contrary to God's law, it became sin to obey. “The powers that be are ordained of God” (Romans 13:1), but we are not to obey them contrary to God's law. The apostle Paul, writing to the Corinthians, sets forth the principle by which we should be governed. He says, “Be ye followers of me, even as I also am of Christ.” 1 Corinthians 11:1. An account of the execution of his order was sent to David, but so carefully worded as not to implicate either Joab or the king. Joab “charged the messenger saying, When thou hast made an end of telling the matters of the war unto the king, and if so be that the king's wrath arise, ... then say thou, Thy servant Uriah the Hittite is dead also. So the messenger went, and came and showed David all that Joab had sent him for.” The king's answer was, “Thus shalt thou say unto Joab, Let not this thing displease thee, for the sword devoureth one as well as another: make thy battle more strong against the city, and overthrow it: and encourage thou him.” [PP - Patriarchs and Prophets, (1890); Publisher: Review and Herald Publishing Association, Washington, D.C.]                ___ Kindly Watch & Share  https://youtu.be/kSNIf5H4WOA?feature=shared For Daily Christian Posts : Join Telegram Channel https://t.me/FatherOfLights       

🙏 தியான நேரம் : 07-ஜூன்-2024          🛐Father of Lights💫 71- தாவீதின் பாவமும் மனமாற்றமும்-3(10-ல்) நான் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறதுபோல, நீங்கள் என்னைப் பின்பற்றுகிறவர்களா யிருங்கள். 1 கொரிந்தியர் 11:1 உரியாதானே அவனுடைய சொந்த மரண ஆணையை சுமக்கிறவனாக்கப்பட்டான். மும்முரமாய் நடக்கிற போர் முகத்திலே நீங்கள் உரியாவை நிறுத்தி, அவன் வெட்டுண்டு ச ராகும்படிக்கு, அவனை விட்டுப் பின்வாங்குங்கள் என்று கட்டளையாக இராஜாவின் கைகளால் எழுதப்பட்ட கடிதம் யோவாபிற்கு அனுப்பப்பட்டது. ஏற்கனவே ஒரு கொடிய கொலையினால் கறை பட்டிருந்த யோவாப் இராஜாவின் போதனைகளுக்கு கீழ்ப்படியத் தயங்கவில்லை. உரியா அம்மோனியரின் பட்டயத்தால் மடிந்தான். அதிபதியாக, தாவீது இதுவரையிலும் சில அரசரே பெற்றிருந்ததற்கு இணையான பதிவைக் கொண்டிருந்தான். அவன் தன்னுடைய எல்லாஜனத்திற்கும் நியாயமும் நீதியும் செய்துவந்தான் (2 சாமு. 815) என்று அவனைக் குறித்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அவனுடைய உண்மை தேசத்தின் நம்பிக்கையையும் கீர்த்தியையும் பெற்றிருந்தது. ஆனால் தேவனிடமிருந்து விலகி தீயவனுக்குத் தன்னை கொடுத்தபோது அவன் தற்காலிகமாக சாத்தானின் முகவனான். எனினும் தேவன் அவனுக்குக் கொடுத்திருந்த பதவியையும் அதிகாரத்தையும் இன்னமும் வைத்துக்கொண் அவனுக்குக் கீழ்ப்படிகிறவர்கள் தங்கள் ஆத்துமாவை ஆபத்திற்குள்ளாக்கும் நிலைமையிலிருந்தார்கள். தேவனைக்காட்டிலும் அரசனுக்கு தன்னுடைய பற்றைக் கொடுத்திருந்த யோவாப் அரசன் கட்டளையிட்டதால் தேவனுடைய சட்டத்தை மீறினான். தாவீதின் வல்லமை, தெய்வீக பிரமாணத்திற்கு இசைவாக மாத்திரமே செயல்படுத்தும்படி தேவனால் அவனுக்குக் கொடுக்கப் பட்டிருந்தது. தேவனுடைய பிரமாணத்திற்கு எதிரானதைக் கட்டளையிட்டபோது அதற்குக் கீழ்ப்படிவது பாவமாகியது. தேவனாலேயன்றி ஒரு அதிகாரமுமில்லை ; (ரோமர் 131). எனினும் தேவனுடைய பிரமாணத்திற்கு எதிராயிருக்கும் போது அவைகளுக்கு கீழ்ப்படியக்கூடாது. பவுல் அப்போஸ்தலன் கொரிந்தியருக்கு எழுதும்போது, நாம் ஆட்சி செய்யப்படவேண்டிய கொள்கையை வைக்கிறான். நான் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறது போல், நீங்கள் என்னைப் பின்பற்றுகிறவர்களாயிருங்கள் (1 கொரி. 11:1) என்கிறான். இந்த அவனுடைய கட்டளையை செயல்படுத்தினதின் விவரம் தாவீதிற்கு அனுப்பப்பட்டது. எனினும் யோவாபையோ அல்லது அரசனையோ வழக்குகளில் சிக்கவைக்காத வார்த்தைகளால் கவனமாக எழுதப்பட்டிருந்தது, யோவாப். தான் அனுப்புகிற ஆளை நோக்கி: நீ யுத்தத்தின் செய்திகளையெல்லாம் ராஜாவுக்குச் சொல்லித் தீர்ந்தபோது, ராஜாவுக்குக் கோபம் எழும்பி, அப்பொழுது நீ, உம்முடைய சேவகனாகிய உரியா என்னும் ஏத்தியனும் செத்தான் என்று சொல் என்றான். அந்த ஆள் போய், உட்பிரவேசித்து, யோவாப் தன்னிடத்தில் சொல்லியனுப்பின் செய்திகளையெல்லாம் தாவீதுக்கு அறிவித்தான். அரசனின் பதில் : நீ யோவாபினிடத்தில் போய் இந்தக் காரியத்தைப்பற்றி விசாரப்பட வேண்டாம், பட்டயம் ஒருவேளை ஒருவனையும், ஒருவேளை மற்றொருவனையும் பட்சிக்கும், நீ யுத்தத்தைப் பலக்கப்பண்ணி, பட்டணத்தை இடித்துப்போடு என்று அவனுக்குத் திடஞ்சொல் என்று இருந்தது. [கோத்திரப்பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும்]