𓂆|در فلق بود|

"به امید دیدار"

زخم‌هایی که هیچوقت خوب نمیشن.

این دل دیگه واسه ما دل نمی‌شه.

بشكست اگر دل من به فداي چشم مستت سر خم مي سلامت شكند اگر سبوئي

بشكست اگر دل من به فداي چشم مستت سر خم مي سلامت شكند اگر سبوئي

پاره‌ای از تنمان را قرار است دور از ما به خاک بسپرند. مریم در میانهٔ واقعه‌ای عظیم گفت: "مت قبل هذا." چقدر این جمله را زندگی کردیم. کاش باز هم مسیحی لب باز کند و بشارت دهد به برگشتن از دست رفته‌ها. "ما که با شهیدانمان خداحافظی نمی‌کنیم."

روح مرا همراه تنش تشییع کنید و تنم را همراه پیکرش روی دست ببرید قلب مرا به حنوطش حنوط کنید و کنارش قبری برایم بکنید کاش می‌شد قبرم با او یکی باشد و گوشتم با گوشت او درآمیزد...

عالی شد.

دیگه نمی‌تونم. کاش اسفند تموم نشه. همه‌چیز جدی و جدی‌تر میشه و اصلا دیگه نمی‌تونم. ممکن نیست.

میرکریمی بخاطر ساختن یه‌حبه قند جاش وسط بهشته. تصویری رو از خانواده ایرانی ثبت کرد که ممکنه دیگه چیزی ازش باقی نمونده باشه.

- پایان یک هفتهٔ سخت.

یه حمد می‌خونید.

(Always the saviour, never the saved Always the coward, never the brave Always the artist, never the muse So much to gain but much more to lose)

رویافروشی. پکیج‌زن‌های قهار. هوس فروختن چیزی که وجود خارجی ندارد. پدیده فروش مهارت بدون تخصص. ایرانی بس کن.

مدام احساس حماقت می‌کنیم و تمومی نداره. آخرش با یک بغل حماقت و اندکي جسم می‌ریم زیر خاک. ولی این بار دیگه نمی‌ذارم حس حماقتم برنده بشه چون به قدر کافی آسیب دیدم.

نیاز دارم گوشیمو بندازم تو دریا.

because u know in a moment, it could all BOOM.