ماهِ آرام

شعری غم انگیزم، از من بگذر.

بسیار مهم است که بگذارید بعضی چیزها از بین بروند. خودتان را از آنها رها سازید و از دستشان خلاص شوید. منتظر نباشید تا قدر تلاش هایتان را بشناسند و عشق تان را بفهمند. در را ببندید، آهنگ را عوض کنید، خانه تکانی کنید، گرد و غبارها را بتکانید، از آنچه هستید دست بردارید و به آنچه که واقعا هستید روی آورید.

مثل این‌که در مجموعِ آن خطوط کنار لب‌ها و آن چشم‌ها و حتی چرخش لب‌ها، چیزی بود که آدم را می‌ترساند؛ آدم حس می‌کرد که چقـدر کوچک و حقیر است.

تو از همه ی زیبایی های جهان یک پله زیباتری.

خسته از فاصله از دور تورا میبوسم.

چقدر دلگیرم.