달🌙 ( ماه ) عکس پروفایل و پینترست

آیا درمانی نیست در این جهان؟ اهل درد شده‌ام، گرفتار رنج‌ها شب دوباره آمد، یکباره هوش و طاقتِ همه دانایان تمام شده نمی‌توانم خودم را برای خودم هم توضیح دهم ناتوانم و تا سپیده، در ملال و درماندگی این اشک‌هایم هم تازه‌اند و واحه‌ای که در دلم بود، خشکیده بگو، کفاره‌ام نزد تو چیست؟ دوباره مرا سوزاندی با خیانتت بگو، پیش‌گویی‌ات را «دروغ» بنام که باز مرا رها کردی با این نادانی‌ام آیا باید برای روزهای هدررفته بسوزم؟ همه سفیدند، فقط منم که سیاه‌ام؟ برای روزهایی که گذشته‌اند بسوزم؟ من زخمی‌ام؛ زخمی که درمان ندارد برخیزم—باشد که عمر از غفلت بیدار شود نمی‌دانم می‌گذرد یا نه، اگر دوباره صبر کنم تهِ این سقوط کجاست؟ اگر همه‌چیز را ویران کنم؟ اگر نفرینم بگیرد، آیا می‌توانم تو را به زمین بزنم؟ این زخم مرا اسیر کرده شب تازه سوخته‌ام روحم باز وصله‌خورده، نه؟ انگار ایستاده‌ام در عزایی بی‌پایان همین‌طور نگاه می‌کنم به راه بی‌انتهایم می‌دانم، نگو… نفسِ بی‌گناه من همین‌طور در حال تمام شدنم، انگار پایانم هیچ بوده می‌روم این‌گونه… مشکل از پایان من بوده انگار