ILL Brain

اگه فردایی باشه من باتو میسازم برد من وقتیه که به تو میبازم....

این بار زنده می‌خواهمت نه در رویا نه در مجاز این که خسته بیایی بنشینی در برابرم، در این کافه پیر نه لبخند بزنی آن گونه که در رویاست و نه نگاه عاشقانه بدوزی در نگاهم صندلی‌ات را عوض کنی در کنارم بنشینی سر خسته‌ات را روی شانه‌ام بگذاری و به جای دوستت دارم بگویی: گم کرده‌ام تو را، کجایی؟ کلوناریس @ill_Brain

خون می‌چكد از ديده در اين كنج صبوری ‌اين صبر كه من می‌كنم افشردن جان است هوشنگ‌ابتهاج @ill_Brain

. خون می‌چكد از ديده در اين كنج صبوری ‌اين صبر كه من می‌كنم افشردن جان است هوشنگ‌ابتهاج @ill_Brain

در قفس آغوشت بپوسان مرا...

دلم میسوزد برادر سپرمان شده است سپری کردن..! یاس‌مغروق @ill_Brain

«سلاما على قلبُ يتألمَ قبلُ المنامِ ويبكيُ بكاءَ العالمُ ولمِ يشعرَ بهِ احدُ.» سلام بر قلبی که قبل از خواب درد می‌کشد و به وسعت دنیا می‌گرید و کسی آن را احساس نمی‌کند. لاادری

چه سفر درازی کردم در اندوه و چون باز آمدم روح عریانی دیدم در انتهای افق و خود را در اندوه خود بازشناختم بیژن‌جلالی @ill_Brain

در من نگاه می کنی زخم هاي من آرام می گیرند.... شمش‌لنگرودي @ill_Brain

خشم این سایه ها عقاید عقده وارشان چنگ کشیدنشان به نگاه زمین‌گیرم قلبم را سنگسار میکند روحم را سخت میفشارد من برای اینجا مناسب نبودم ... واله @ill_Brain

تنها چیزی که می‌دانم این است که تنِ من مملو از زخم است و هنوز روی پای خود ایستاده ام

دیگر انرژی لازم برای تعاملات اجباری،دوستی های بی معنی و مکالمه های غیرضروری را ندارم.

توانایی فهمیدن درد، چیز خوبی است. دردسر واقعی، وقتی است که دیگر، درد را هم نمی‌فهمی. هاروکی موراکامی @ill_Brain

چه سفر درازی کردم در اندوه و چون باز آمدم روح عریانی دیدم در انتهای افق و خود را در اندوه خود بازشناختم بیژن جلالی @ill_Brain

از ارتفاع میترسم افتاده م از بلندی از آتش میترسم سوخته ام به کرات از جدایی میترسم رنجیده ام چه بسیار از مرگ نمیهراسم نمرده ام هرگز حتی یک بار #گرگی_در_کمین عباس کیارستمی @ill_Brain

سرگردانم چون بادهایی که معلوم نیست از کجا دل کنده اند و به کجا می روند پریسا صالحی @ill_Brain

بعضی چیزها را نه میشود دور ریخت و از دست‌اشان خلاص شد و نه‌ می‌شود نگه داشت و با آن‌ها زندگی کرد. خاطراتی که آدم‌هایش زمانی همراه ما بوده‌اند و دیگر نیستند، از این جنس است، ما گاهی در یک تعریف انباشتی از حجم بزرگی خاطرات منقضی شده، غم‌های تلنبار شده و ملالی لذت‌بخش هستیم. مستِر گورخر @ill_Brain

وقتی انسان آموخت که چگونه با رنج هایش تنها بماند؛ آن وقت چیز زیادی نمانده که یاد نگرفته باشد. آلبر کامو @ill_Brain