ILL Brain

از زندگی با مردم، از حرف زدن، عاجزم! کاملا در خود فرو رفته‌ام، به خودم فکر میکنم چیزی ندارم به کسی بگویم.. هرگز؛ به هیچکس! کافکا

انسان‌های سرسخت کم نمی‌آورند.ناگهان خاموش می‌شوند.

ناتوانی ام مدام بیشتر می شود، ناتوانی در فکر کردن، در دیدن، تشخیص حقیقتِ اشیاء، بیاد آوردن، سهیم شدن در یک تجربه؛ دارم مثل سنگ می شوم. این حقیقت دارد... کافکا

جایی برای رفتن نداشتیم ما را بسته بندی کردند بین چند تکه استخوان سخت که هر روز به مجسمه ای ماندگار فکر میکردم رنج و اندوه ما را تراشیده بود و هرچه سعی می کردم بیرون بزنم ترک های روی پوستم بیشتر می شد پريساصالحى

"لم تكن دموعًا، كانت أشخاصًا يتساقطون من عيوننا للأبد" این اَشک نبود،کسانی بودند که برای همیشه از چَشمانِ ما افتادند... أحمد‌جمعة

اوضاع خیلی کثیف تر و بدتر از سابق می گذرد روزها را یکی بعد از دیگری قتل عام می کنیم در انتظار ترکیدن و امید روز بهتری نیست... صادق‌هدایت

سلام بر آنان که در اعماق قلب ما زندگی میکنند بی آنکه چیزی بدانند..

مرا طوری در آغوش بگیر که انگار فردا می میرم... و فردا چطور؟! طوری در آغوشم بگیر که انگار از مرگ بازگشته‌ام...

جان من، دلجویی اغیار کردن تا به کی؟ گاه‌گاهی هم دل سرگشته ما را بجو...

زیباترین انسان‌هایی که تاکنون شناخته‌ام آنهایی بودند که رنج می‌کشیدند،دچار فقدان شده بودند و با این حال راه خود را از اعماق درد و رنج گشودند و بیرون آمدند.

نماند شوقی که با آن سر بکنم روزگار پر دردم را نه دلگرمی‌ای که گرم بکند این ناله‌های سردم را...

ای‌که نزدیک‌تر از جانی و پنهان ز نگه دوری تو خوش‌ترم آید ز وصال دگران...

گذشت و گذشت، زمستان ها یکی پس از دیگری سپری شدند، حالا آدم های امیدوار دیگر وجود ندارند، اما امیدشان همچنان باقی ست، مستقل از زیستن، به شکلِ معنی، در افق های دور دست، جایی که نگاه به ابدیت می رود، جایی که آسمان در زمین تمام می شود، جایی برای هرگز نرسیدن…

‏«أحبك طبعاً ‏وإلا ماذا يمكن أن أفعل ‏في وطن منهوب وحزين...؟» ‏آری، قطعاً دوستت دارم ‏وگرنه در وطنی غمین و غارت شده چه می‌توانستم بکنم...؟ ‏عبدالعظيم فنجان

از بد حادثه به تو پناه آوردیم...

https://t.me/+Ry6vfaE3BGgJ8FLg لینک گروه چنل

شبیه مِه شده بودی نه می‌شد در آغوشت گرفت و نه آنسوی تو را دید تنها می‌شد در تو گم شد که شدم !

شبیه مِه شده بودی نه می‌شد در آغوشت گرفت و نه آنسوی تو را دید تنها می شد. در تو گم شد که شدم !