𝐖𝐢𝐧𝐠𝐬 𝐎𝐟 𝐇𝐞𝐚𝐫𝐭

هیولای دریایی در حال ربودن یک زن جوان، حدود ۱۹۰۰. نقاش: مارتین گِرلاخ. این نقاشی صحنه‌ای تیره و خیال‌انگیز از اسطوره و خطر را به تصویر می‌کشد. موجودی وحشی و هیولا‌مانند از دل آب برمی‌خیزد و زنی رنگ‌پریده و نیمه‌پوشیده را که در وحشت دست‌وپا می‌زند، می‌قاپد. موهای رها و بازوان گشوده‌ی زن بر شدت درام می‌افزایند، در حالی که رنگ‌های خاموش و سکون وهم‌آلود آب، تصویری هراس‌انگیز و رؤیاگونه می‌آفرینند. این اثر چشمگیر، آمیزه‌ای از حس‌گرایی سمبولیستی و چشم‌اندازی کابوس‌وار از خطرات طبیعت و نیروهای اولیه‌ی آن است. .

Rembrandt Peale (1778-1860) 1) The Roman Daughter (1811) 2) George Washington, Patriae Pater (1824) 3) Raja Ram Mohan Roy (1833) 4) Rubens Peale with a Geranium (1801) 5) John Meer (c. 1795) 6) Portrait of Jan Griffith Koch (c. 1817) 7) George Taylor II (c. 1812) 8) The Sisters (Eleanor and Rosalba Peale) (1826) 9) Portrait of Edward Shippen Burd of Philadelphia (c. 1808) 10) Self-Portrait (1828) رِمبرانت پیل یک هنرمند آمریکایی بود که به افتخار نقاش مشهور هلندی دوران باروک، رِمبرانت فان راین (۱۶۰۶–۱۶۶۹) نام‌گذاری شد. برادرانش نیز نام‌هایی همچون تیسین، روبنز و رافائل داشتند. او بیشتر به‌عنوان پرتره‌نگار شناخته می‌شود و در ۱۷ سالگی پرتره‌ای از جرج واشنگتن کشید. همچنین پرتره‌ای از توماس جفرسون در دوران ریاست‌جمهوری‌اش ترسیم کرد و در سال ۱۸۲۴ نقاشی دیگری از واشنگتن با عنوان پدر وطن (Patriae Pater) خلق نمود (تصویر دوم). در این میان، پیل چندین بار به اروپا سفر کرد و از آثار نئوکلاسیک ژاک-لویی داوید الهام گرفت (مانند تصویر اول، گرچه این اثر در آمریکا چندان مورد استقبال قرار نگرفت). @WingsOfHeart࿐

Jacques-Louis David (1748-1825) 1) Napoleon Crossing the Alps (1805) 2) Madame François Buron (1769) 3) Oath of the Horatii (1784) 4) The Death of Socrates (1787) 5) The Death of Marat (1793) 6) Anne-Marie-Louise Thélusson, Countess of Sorcy (1790) 7) The Coronation of Napoleon (1807) 8) The Emperor Napoleon in His Study at the Tuileries (1812) 9) The Farewell of Telemachus and Eucharis (1818) 10) Napoleon in Imperial Costume (1805) ژاک-لویی داوید، هنرمند فرانسوی، برجسته‌ترین نقاش نئوکلاسیک زمان خود بود.کارشو با روکوکو آغاز کرد ولی تغییر سبک داد بعدا (با این حال، هنوز می‌توان تأثیرات روکوکو را در برخی از آثار اولیه‌اش ـ مثل تصویر دوم ـ دید). او به‌عنوان یک نقاش تاریخ‌نگار، ترکیب‌بندی‌هایی بسیار روشن و دقیق خلق می‌کرد. برای او مهم نبود که حقیقت تاریخی را کمی تغییر دهد تا تصویری باشکوه‌تر بیافریند، و همین ویژگی چیزی بود که ناپلئون هم به‌خوبی می‌دانست. به همین دلیل، ناپلئون چندین اثر مهم را به او سفارش داد، از جمله تاج‌گذاری ناپلئون که داوید مجبور بود در آن، شرایط را به‌گونه‌ای آرمانی نشان دهد

جنگ، حدود ۱۸۷۲. اثر لویی گایه. این نقاشی بازنمایی تکان‌دهنده‌ای از بهای انسانیِ جنگ است. در نور تیره و خفه‌کننده، مادری بی‌جان بر ویرانه‌ها خمیده است، صورت رنگ‌پریده‌اش در حالتی از اندوه منجمد شده. او نوزاد مرده‌ای را در آغوش گرفته، در حالی که کودکی اشک‌بار با درماندگی به پهلوی او چنگ زده است؛ تجسمی از غم و بی‌پناهی. در پای آن‌ها، یک تفنگ، سکه‌های پراکنده و دست خونین یک سرباز کشته‌شده دیده می‌شود و در کنارش بدن بی‌جان سگی افتاده است. واقع‌گرایی بی‌پرده و رنگ‌بندی تیرهٔ صحنه، ویرانگری جنگ را آشکار می‌سازد و هر نشانی از قهرمانی را کنار می‌زند تا هزینهٔ تراژیک آن برای بی‌گناهان را نشان دهد.

Amaury-Duval (1808-1885) 1) Madame de Loynes (1862) 2) Angel’s Head (1865) 3) The Angelic Salutation (1860) 4) Alice Ozy, Dramatic Artist (1852) 5) Antique Bather (date unknown) 6) Marquise Louis-Frédéric Foucher de Circé (1842) 7) Family Portrait (1840s) 8) Woman from St. Jean de Luz (date unknown) 9) Tragedy (1854) 10) Head of the Virgin هنرمند فرانسوی اوژن امانوئل اموری پینو دووال یکی از نخستین شاگردان هنرمند مشهور فرانسوی ژان-اوگوست-دومینیک انگر (۱۸۶۷-۱۷۸۰) بود. آثار نقاشی روی تختهٔ زیادی از اموری-دووال شناخته نشده‌اند و دلیل مهم آن این است که او مدت زیادی را به‌عنوان تزیین‌کنندهٔ کلیساها کار می‌کرد. با این حال، این به معنی عدم موفقیت او نبود، زیرا در طول زندگی‌اش ابتدا به مقام شوالیه و سپس حتی به مقام افسر در نشان ملی لژیون دونور رسید.

Maxfield Parrish (1870-1966)

1) Lantern Bearers (1908) 2) The Glen (1936) 3) The Story of Snow White (1912) 4) Cassim in the Cave (1909) 5) The History of Codadad and His Brothers (1908) 6) Sinbad Plots against the Giant (1907) 7) Prince Agib (1906) 8) The Dinky Bird (1904) 9) Wynken, Blynken, and Nod (1902) 10) Cardinal Archbishop Sat on His Shaded Balcony (1901)

معنای زندگی چیست؟ تابلوی «در جستجوی زمان از دست‌رفته» توسط هنرمند فرانسوی شارل آمابل لِنوار (۱۸۶۰-۱۹۲۶) نقاشی شده است. این اثر دختری را نشان می‌دهد که در حال خواندن کتابی با همین عنوان، نوشته مارسل پروست، است. این کتاب هفت‌جلدی بین سال‌های ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۷ منتشر شد. داستان آن بازتابی از کودکی تا رسیدن به بزرگسالیِ راوی را توصیف می‌کند، اما فراتر از آن، به بی‌معنایی این جهان و از دست‌رفتن زمان ما می‌پردازد. دختر جوان در این نقاشی به‌نظر می‌رسد خواندن را متوقف کرده است، در حالی که هنوز با انگشت خود صفحه را علامت نگه داشته، تا یا به درون خود بیندیشد یا با نگاه به بیننده ارتباط برقرار کند. این یک پرتره‌ جذاب است که ما را دعوت می‌کند حدس بزنیم چه چیزی در ذهن او می‌گذرد.

در اواخر قرن نوزدهم، در دوره‌ای که بهش می‌گن فین‌دِسیکل (fin de siècle = پایان سده)، اروپا پر بود از بحران‌های فکری، اخلاقی و زیبایی‌شناختی. مردم هم‌زمان هم شیفتهٔ پیشرفت علمی و صنعتی بودن، هم دچار ترس از زوال فرهنگی و اخلاقی. (مثل الان تو مملکت خودمون ) توی هنر و ادبیات این دوره، یکی از تم‌های تکرارشونده، فَم فَتال (Femme Fatale) بود: یعنی زن به‌عنوان موجودی اغواگر، خطرناک و گاهی ماورایی که می‌تونه مرد رو به فساد یا نابودی بکشونه. ژان دولویل (Jean Delville) که از نقاشان و تصویرگران نمادگرا بود، توی این تصویر Idol of Perversity (بتِ انحراف) دقیقاً همین مفهوم رو نشون می‌ده: زن شبیه الهه به تصویر کشیده شده، ولی نه یک الههٔ نجات‌بخش، بلکه معبودی تاریک که پرستش اون برابر با سقوطه. مار پیچیده بر بدن، هم نماد اغواگریه (یادآور داستان حوّا و وسوسهٔ اولیه)، هم نشانه‌ای از گناه و قدرت پنهان. هالهٔ گل‌مانند اطراف سر، نشونهٔ تقدس و قدرت معنویه، اما با نوعی تضاد: این تقدس به‌جای رستگاری، فساد و ترس رو به همراه داره. دولویل در واقع با این تصویر می‌خواد نشون بده که وسوسه و زیبایی می‌تونن هم‌زمان هم پرستش بشن و هم ویرانگر باشن. این دقیقاً همون تنش فکری آخر قرن نوزدهمه: کشش بین عقلانیت علمی و میل‌های تاریک و غریزی. @WingsOfHeart࿐

بتِ انحراف (Idol of Perversity)، حدود ۱۸۹۱. تصویرسازی اثر ژان دولویل. (خیلی با نمادگرایی حال نمیکنم ولی این نقاشی مهمه) این تصویر نمادگرایانه، آمیزه‌ای از عرفان، شهوانیت و تهدید را در خود دارد. پیکر زنی باوقار و تقریباً الهی در تضادی تند و تک‌رنگ پدیدار می‌شود؛ بدن او با ماری پیچیده و تاجی از گل‌های درخشان بر سر دارد. چشمان سایه‌خورده و چهرهٔ بی‌احساسش همزمان جاذبه و هراس را برمی‌انگیزد و بازتابی است از شیفتگی بیمارگونهٔ پایان سدهٔ نوزدهم به مفهوم زنِ اغواگر و مرگ‌آفرین (femme fatale) به‌عنوان نیرویی از وسوسه، فساد و قدرت پنهان.

وقتی هنر با معماری گره می‌خورد تابلوی «نردبان غول‌ها» (Scala dei Giganti) در سال ۱۷۶۵ توسط هنرمند ایتالیایی جیووانی آنتونیو کانال، مشهور به کانالتو (۱۶۹۷–۱۷۶۸) نقاشی شد. این اثر «پلکان غول‌ها» در کاخ دوکاله (Palazzo Ducale) را به تصویر می‌کشد. کانالتو به‌خاطر تصاویر بسیار واقع‌گرایانه‌اش از مناظر معماری شهرت داشت و این یکی از زیباترین آثار او از ونیز است. بازدیدکنندگان کاخ دوکاله ــ که مقر حکومت ونیز بود ــ پیش از هر دیدار یا انجام امور اداری، باید از این پله‌ها بالا می‌رفتند. این پلکان بین سال‌های ۱۴۸۳ تا ۱۴۹۱ به‌دست آنتونیو ریتزو ساخته شد و هدف از آن، ایجاد شکوه و عظمت در ذهن بازدیدکنندگان پیش از ملاقات با دوک ونیز یا دیگر اعضای حکومت و دربار بود. در بالای پلکان می‌توان دو مجسمه دید: یکی نپتون و دیگری مارس؛ این دو نماد قدرت ونیز بر دریا و خشکی هستند. این مجسمه‌ها توسط سانسووینو در سال ۱۵۶۷ ساخته شدند و به دلیل اندازه بزرگشان، الهام‌بخش لقب «پلکان غول‌ها» شدند. @WingsOfHeart࿐

مرد به دارآویخته نقاشی از ویکتور هوگو این تصویر تاریک و قدرتمند، تنهایی و نومیدی را به نمایش می‌گذارد. در آن، پیکری تنها دیده می‌شود که از چوبهٔ دار چوبی آویزان است و در میان سایه‌های عمیق قرار دارد. هوگو با به‌کارگیری تنها چند رنگ تیره! کاری می‌کند که پیکر روشن‌شده با شدت در برابر تاریکی پس‌زمینه خودنمایی کند. این تضاد، فضایی سنگین و ایستا خلق می‌کند؛ فضایی که به‌سان یک مراسم تدفین به نظر می‌رسد. ویکتور هوگو که بیشتر به‌عنوان یک نویسنده شناخته می‌شود، در عرصهٔ نقاشی نیز فعال بود و اغلب به همان موضوعات جدی و غم‌انگیزی می‌پرداخت که در آثار ادبی‌اش هم دیده می‌شود.(خدا رو شکر کامیک کار نمی‌کرد)

«روز داوری نهایی» (حدود ۱۸۶۱) اثر ژان-لئون ژروم .خواستم براش چیزی بنویسم ولی دیدم هرچی بنویسم شاید جالب نباشه سبک اورینتالیسم(شرق گرایی) کار در وصف حاکمان خاورمیانه هست ترکیب قدرتمند ژروم در این اثر، وزن اخلاقی اعمال انسانی و سرنوشت اجتناب‌ناپذیر حسابرسی در برابر حقیقتی برتر را به تصویر می‌کشد.

مد در اواخر قرن نوزدهم تابلوی «زن جوان در حال بستن کرست» (۱۸۹۳) اثری است از پیر کاریه-بلوز (Pierre Carrier-Belleuse، ۱۸۵۱–۱۹۳۲) که بیشتر به خاطر نقاشی‌های پاستلش از رقصندگان اپرا شناخته می‌شود. این اثر هم با پاستل خلق شده و می‌توان دید که هنرمند با دقت زیادی زن و انعکاس او را در مرکز قاب به تصویر کشیده، در حالی که برای اطراف از ضربه‌قلم‌های پهن‌تر و کم‌جزئیات‌تر استفاده کرده است. تمرکز نقاشی روی زنی است که کرست ساعت‌شنی خود را محکم می‌کند. این نوع کرست‌ها در پایان قرن نوزدهم مد بودند، هرچند مثل سایر بخش‌های مد، طول، رنگ و سبک آن‌ها مدام تغییر می‌کرد. کرست چندین کارکرد داشت. علاوه بر اینکه به عنوان یک آیتم مد برای شب‌های بیرون رفتن پوشیده می‌شد، به دلیل قابلیت شکل‌دهی به بدن و حفظ وضعیت صحیح ایستادن (هم برای زنان و هم مردان) نیز محبوبیت زیادی داشت.

این صلیب جادویی این جاست

آیا صلیب جادویی را می‌بینید؟ تابلوی «روشنایی صلیب کلیسای سنت پیتر در رم» اثر هنرمند فرانسوی لویی ژان دُپره (۱۷۴۳–۱۸۰۴). تمرکز اصلی این نقاشی بر روی صلیب بزرگ و نورانی است؛ که می‌توانید آن را در نیمهٔ پایینی تابلو، کمی به سمت راستِ مرکز پیدا کنید. اما با اینکه صلیب بسیار عظیم است، کلیسا از آن هم بزرگ‌تر جلوه می‌کند. این صحنه در کلیسای جامع سنت پیتر در طول هفتهٔ مقدس پیش از عید پاک به تصویر کشیده شده است. به طور مشخص، نمایی از پنج‌شنبهٔ مقدس است؛ روزی که دو واقعه به یاد آورده می‌شود: شستن پای حواریون توسط عیسی، و شام آخر او با رسولانش. در این روز، یک صلیب بزرگ روشن می‌شد، و همهٔ شمع‌های اطراف محراب اصلی خاموش می‌گشتند؛ به گونه‌ای که صلیب در فضا شناور به نظر می‌رسید، گویی میان آسمان و زمین قرار گرفته است

یک انتخاب غیرمعمول از رنگ‌ها! تابلوی Alma Mater اثر هنرمند زن فرانسوی ویرژینی دُمون-برتون (۱۸۵۹–۱۹۳۵). این تابلو مریم مقدس را همراه با کودک عیسی نشان می‌دهد؛ صحنه‌ای که بارها و بارها در طول قرن‌ها نقاشی شده است. اما دُمون-برتون توانسته راهی تازه برای نمایش آن بیابد. به جای اینکه به مریم لباسی آبی بدهد ــ رنگی که قرن‌ها برای به تصویر کشیدن او استفاده می‌شد ــ در اینجا او لباسی سفید و حجابی سفید بر تن دارد و هنرمند رنگ آبی را به دیوار پشت سرش منتقل کرده است. دلایل بسیاری وجود دارد که چرا در طول تاریخ، مریم مقدس معمولاً با لباس آبی به تصویر کشیده می‌شد. نه تنها به این دلیل که اگر هنرمندان این قرارداد را رعایت می‌کردند، مردم به راحتی او را در نقاشی‌ها تشخیص می‌دادند، بلکه آبی همچنین با پاکی او پیوند داشت، رنگ آسمان بود، و اغلب به عنوان یک رنگ‌دانه گران‌قیمت فقط برای مهم‌ترین عناصر نقاشی‌ها استفاده می‌شد.