𝐖𝐢𝐧𝐠𝐬 𝐎𝐟 𝐇𝐞𝐚𝐫𝐭

Gabriel von Max (1840-1915)

1) The Scholars (date unknown) 2) Anthropological Teaching (date unknown) 3) Pithecanthropus Alalus (1894) 4) Temperance (date unknown) 5) Monkey at the Piano (date unknown) 6) Monkeys as Judges of Art (1889) 7) Monkey before Skeleton (c. 1900) 8) Reading Monkey (date unknown) 9) Forgetting Pain (date unknown) 10) Self-Portrait with Monkeys (1910)

وون مکس هنرمندی اتریشی-چکی بود که در پراگ به دنیا آمد، اما بیشتر در وین و مخصوصاً مونیخ فعالیت داشت. او دو دههٔ پایانی عمر خود را در خانه‌ای دنج در کنار دریاچهٔ اشترن‌برگر در جنوب مونیخ سپری کرد. در آنجا، خانواده‌ای از میمون‌ها را نگه می‌داشت و به‌صورت جدی به مطالعهٔ رفتار آن‌ها می‌پرداخت، چرا که فون مکس افزون بر نقاشی، انسان‌شناس فعالی نیز بود. او اغلب از میمون‌ها عکس می‌گرفت و از آن‌ها برای الهام گرفتن در هنر خود بهره می‌برد. چنان‌که در این آثار می‌بینید، او علاقهٔ بسیاری به تصویر کردن میمون‌ها در نقش‌های انسانی داشت.

Francisco de Zurburán (1598-1664)

1) Still-Life with Lemons, Oranges, and Rose (1633) 2) The Lamb of God (1635-1640) 3) The Veil of Saint Veronica, the Holy Face (1635) 4) St. Francis (1632) 5) Saint Luke as a Painter before Christ on the Cross (c. 1660) 6) Saint Francis in Meditation (1639) 7) Madonna and Child (1658) 8) Friar Pedro Machado (c. 1630-1634) 9) Adoration of the Magi (c. 1639-1640) 10) The Death of Hercules (1634)

کاسپار یوهان نپوموک شورن یک هنرمند آلمانی بود که بیشتر آثارش مناظر منطقهٔ راین را به تصویر می‌کشند (هرچند در پایان فهرست، چند اثر از دیگر مناطق نیز آمده است). سبک او به‌عنوان «رمانتیسم راینی» شناخته می‌شود؛ جنبشی هنری که زیبایی طبیعی، تاریخ و افسانه‌های درهٔ راین را گرامی می‌داشت. بنابراین آثار شورن صرفاً منظره‌نگاری نیستند، بلکه ترکیبی خیال‌انگیز از چشم‌انداز، مردم و حیوانات، و وضعیت آب‌وهوا هستند، بدون اینکه لزوماً به افسانه‌ای خاص و شناخته‌شده اشاره کنند (البته شاید برای ما، ولی محبوبیت آثارش در زمان حیاتش نشان می‌دهد که مردم هم‌دوره‌اش احتمالاً بهتر زمینه و داستان‌ها را می‌فهمیدند و قدردانش بودند). @WingsOfHeart࿐

لاسکه یک نقاش اتریشی بود که همچنین به‌عنوان معمار هم فعالیت می‌کرد. او سبکی رنگارنگ داشت و عمدتاً با آبرنگ نقاشی می‌کرد. بسیاری از این آثار در جریان سفرهای گسترده‌اش به اروپا و شمال آفریقا خلق شده‌اند. در حالی که آثار او ممکن است در نگاه اول کمی شلوغ یا آشفته به نظر برسند، اما اگر زمان بیشتری را صرف تماشای یک اثر خاص کنید، معمولاً می‌توان داستان‌ها و روایت‌هایی را درون آن‌ها کشف کرد.

یک نوع متفاوت از هنر! اهداف تیراندازی نقاشی‌شده (که به آلمانی به آن‌ها Schützenscheibe گفته می‌شود) در قرن نوزدهم در اروپای مرکزی تا حدی رایج بودند. به‌جای اهداف سنتی با حلقه‌های متحدالمرکز و نقطهٔ مرکزی (Bullseye)، این اهداف، آثار هنری تزئینی بودند. این اهداف هنری در مسابقات تیراندازی‌ای به نام Schützenfest استفاده می‌شدند. از روی این تصاویر شاید نتوان به‌راحتی اندازهٔ واقعی اهداف را تشخیص داد، اما بیشتر آن‌ها نسبتاً بزرگ هستند؛ چیزی در حدود ۸۰ تا ۱۱۰ سانتی‌متر قطر دارند و برای مسابقات تیراندازی از راه دور به‌کار می‌رفتند. دوست دارم بدانم آیا کسی از شما با این نوع اهداف هنری تیراندازی آشناست؟

پونتورمو که با نام اصلی یاکوپو کاروچی شناخته می‌شود، بیشتر با نام مستعارش شناخته می‌شود. آثار او تفاوت چشمگیری با آثار آرام و منظم دیگر هنرمندان دوران رنسانس متعالی دارند. کارهای او آشفته‌تر هستند و از طیف رنگی منحصربه‌فرد و قابل‌تشخیص استفاده می‌کنند. شما می‌توانید او را از برخی جهات با ال گرکو (El Greco) مقایسه کنید، چون هر دو هنرمندانی منحصربه‌فرد با دیدگاه هنری خاص و کاملاً قابل‌شناسایی بودند. یکی دیگر از ویژگی‌های مهم در آثار متأخر پونتورمو این است که او شخصیت‌هایش را در حالت‌هایی نه‌چندان طبیعی نشان می‌داد، طوری که انگار در هوا شناور هستند و ارتباطی با زمین ندارند. (می‌توانید این ویژگی را به‌خوبی در تصویر دوم، یعنی «پایین آوردن از صلیب»، مشاهده کنید.)

شینکل بیشتر به‌عنوان یک معمار شناخته می‌شود. او آموزش معماری دیده بود و حتی تجربهٔ بین‌المللی داشت، اما زمانی که می‌خواست کار خود را آغاز کند، پروس زادگاهش به‌تازگی توسط ناپلئون اشغال شده بود و پولی برای ساخت‌وساز جدید وجود نداشت. به همین دلیل، شینکل به‌جای ساخت، شروع به نقاشی ایده‌های معماری‌اش کرد — آثاری که در این مجموعه می‌بینید. تنها پس از شکست ناپلئون در سال ۱۸۱۵ بود که او توانست رسماً به‌عنوان معمار فعالیت کند، البته باز هم منابع مالی برای اجرای ایده‌های بزرگش محدود بود. با این حال، او تعدادی ساختمان در برلین طراحی کرد که واقعاً ساخته شدند، اما رویاهای بزرگ‌ترش فقط در نقاشی‌هایش باقی ماندند. @WingsOfHeart࿐

اِگوسکیتسا در اسپانیا متولد شد، اما بخش عمده‌ای از دوران حرفه‌ای خود را در پاریس، پایتخت هنری جهان در آن زمان، سپری کرد. یکی از عوامل مهمی که مسیر هنری او را شکل داد، دوستی و تحسینش نسبت به ریچارد واگنر، آهنگ‌ساز مشهور آلمانی (۱۸۱۳–۱۸۸۳)، بود. در سال ۱۸۷۹، اِگوسکیتسا به مونیخ سفر کرد تا یکی از اجراهای واگنر را تماشا کند. آن اجرا آن‌قدر او را تحت تأثیر قرار داد که تصمیم گرفت واگنر را از نزدیک ملاقات کند. آن‌ها با هم دوست شدند و این دوستی تا زمان مرگ واگنر چهار سال بعد ادامه یافت. آثار واگنر تا پایان عمر الهام‌بخش هنر او باقی ماندند، و دو اثر اول این فهرست مربوط به شخصیت‌های اپرای «پارسیفال» هستند.

Edwin Lord Weeks (1849-1903)

1) Royal Elephant at the Gateway to the Jami Masjid, Mathura (c. 1895) 2) The Taj Mahal (1883) 3) The Old Blue-Tiled Mosque outside of Delhi, India (c. 1885) 4) Native Gharry (1882) 5) In the Garden (1876) 6) Along the Ghats, Mathura (c. 1880) 7) Man Leading a Camel (date unknown) 8) Entering the Mosque (1885) 9) The Nautch Girl (date unknown) 10) A Court in the Alhambra in the Time of the Moors (date unknown)

ویکس در میان هنرمندان شرق‌گرای آمریکایی نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، بیشترین علاقه و اشتیاق به سفر را داشت. در حالی که بیشتر نقاشان شرق‌گرا به شمال آفریقا و تا حدی به خاورمیانه سفر می‌کردند، ویکس مدتی طولانی را در هند گذراند. او در آنجا طراحی‌ها و عکس‌های بسیاری تهیه کرد که بعدها در کارگاه هنری‌اش در فرانسه الهام‌بخش آثارش شدند. ویکس در بوستون به دنیا آمد و این‌که از خانواده‌ای نسبتاً ثروتمند بود، کمک زیادی به رشد حرفه‌ای‌اش کرد؛ زیرا پدر و مادرش تاجر چای و ادویه بودند (چیزی که احتمالاً کنجکاوی او برای سفر را بیشتر کرده بود). @WingsOfHeart࿐

ای کاش واقعا میخورد بهت راحت میشیدم

حس میکنم بعد از جنگ یه بمب هم اینجا خورد هم تو فرق سر من

Lovis Corinth (1858-1925)

1) The Blinded Samson (1912) 2) Susanna in the Bath (1890) 3) The Red Christ (1922) 4) Salome (1900) 5) Autumn Flowers (1895) 6) Descent from the Cross (1895) 7) Bacchanalia (1896) 8) Ecce Homo (1925) 9) Bridge in Tyrol (1913) 10) Self-Portrait with Skeleton (1896)

کورینت هنرمندی آلمانی بود که در سبک‌های امپرسیونیسم و اکسپرسیونیسم کار می‌کرد. بیشتر آثاری که در اینجا انتخاب شده‌اند، از دورهٔ ابتدایی‌تر زندگی حرفه‌ای او هستند و موضوعات‌شان به‌خوبی قابل تشخیص‌اند. اما پس از آنکه در سال ۱۹۱۱ دچار سکته شد، سبک نقاشی‌اش بسیار آزادانه‌تر و رهاتر شد. نشانه‌هایی از این تغییر را می‌توان در تصویر شمارهٔ ۱ دید، اما در تصاویر ۳، ۸ و ۹ به‌وضوح دیده می‌شود. این آثار در مقایسه با هم‌دوره‌ای‌هایش بسیار احساسی‌تر و شدیدتر به‌نظر می‌رسند، در حالی که کارهای اولیه‌اش تفکر و ساختار بیشتری دارند. من کنجکاوم بدانم کدام دوره از زندگی حرفه‌ای او را بیشتر می‌پسندی؟ مورد دلخواه شخصی من تصویر اول است، چون به‌خوبی هر دو بخش از دوران کاری‌اش را با هم ترکیب کرده است. @WingsOfHeart࿐

Artist: Hussein Hashem HusseHashemArt on insta

توی این روزگار یاد این کار اوکون و لاروین میفتم برای ماهایی که تجربه جنگ رو میکشیم تا کسایی از دور میبیننش دنیا ، دنیا فاصله هست . تازه میفهمم وقتی نسل قبلی می‌گفت ما جنگ رو دیدیم چی میگفتن به امید اینکه نسل بعدی ما جنگ رو نبینه ...

مرگ و سرباز کولی و دو فرزندش پرتره ای از یک پسر اما بیاییم سمت اتریش جایی که هانس لاروین Hans larwin هنرمندی که در جنگ جهانی اول در جبهه ها حضور داره رو نگاه کنیم هنرمندی که چهره وحشتناک جنگ رو دیده دیگه و حتی در تمامی کار هاش هنوز درد جنگ رو میشه تو کار هاش احساس کرد . @WingsOfHeartੈ࿐

تلاشی منحصر به فرد برای صحبت درباره وحشت جنگ با استفاده از زبانی است که در دنیایی شکل گرفته است یعنی هنرمدرن که هنوز پایدار و منظم به نظر می رسید. در چهره ای که در زیر شنل پنهان شده یک سیرت زشت مخفی شده چهره ای از ویرانی جنگ، انعکاس واضحی از دیدگاه خود اوکون وجود دارد - نه از آن هنرمندانی که به جبهه رفتند و کابوس سنگرها را از نزدیک تجربه کردند، بلکه هنرمندی است که در رم زندگی می کند و در حال سفر است. در سراسر اروپا، از هم پاشیدگی جهان خود را از دور مشاهده می کند. @WingsOfHeartੈ࿐

#معرفی_اثر « The war and us » • "جنگ و ما" Edward Okuń ادوارد اوکون، (1917-1923) سبک آرت نوو «اونی که درد رو دیده و اونی که درد رو چشیده» خودنگاره ای که به سبک آرت نوو که نقاش و همسرش را به تصویر می کشد، بین سال های 1917 و 1923 خلق شده است. این عکس پاسخ هنرمند به رویدادهای دراماتیک آن زمان، از جنگ جهانی اول تا جنگ لهستان و شوروی است. مشهورترین اثر در آثار اوکون در عین حال یکی از زیباترین نمادهای هنر لهستان جوان که نشان دهنده نماد های لهستان عصر زیبا است. @WingsOfHeartੈ࿐