•| 𝘚𝘰𝘶𝘭𝘮𝘢𝘵𝘦 |•

دخترها بیرحمانه‌ترین تصمیمات زندگیشون رو درست بعد از کور شدن ذوقشون میگیرن.

نامه‌ای به فرزند آیندم: نکنه وقتی تاریخ میخونی فکر کنی مرگ حقشون بوده، نکنه اسم‌ها رو ببینی و هیچی تو دلت تکون نخوره، نکنه بهت بگن کی بد بوده و تو هم همونو باور کنی، نکنه با خودت بگی به من چه، نکنه فراموش کنی‌ پشت اون عدد ها یه‌ زندگی‌ پر‌ از‌ آرزو بوده، نکنه یه روز به کشتن آدما عادت کنی!

۴۰ روز گذشت… اما داغش هنوز تازست.

40 روز میشه که غم به استخون رسیده و لونه کرده و هیچ وقت هم قرار نیست فراموش شه.

من هميشه زياده روى كردم؛ توی غصه خوردن، توی دوست داشتن، توی تلاش كردن همیشه بيش ازحد نگران همه‌چیز بودم.

به کسانی که آسوده می‌خوابند حسادت میکنم؛ برای من شب نبردی بی پایان با افکارم است.

دوست داشتن خیلی خوبه! تو صلح، تو جنگ در شادی و در عزا... باعث میشه زنده بمونید. امیدوارم بهترین کیفیت عشق رو تجربه کنید♥️

‏خوشحالم که دیگه برام ذوقی نمونده که کسی بخواد کورش کنه.

دهه هشتاد پولامونو جمع میکردیم خونه بخریم دهه نود جمع میکردیم ماشین بخریم این اواخر جمع میکردیم گوشی بخریم از این به بعد باید جمع کنیم غذا بخریم.

کاش یه شاخه لیلیوم بودم تو هلند و نمیدونستم خاورمیانه کجاست...

«مشخصاً خوب نیستم، اما حتی نمی‌توانم بگویم خوب نیستم. چون نمی‌توانم حرف بزنم. چون حرف‌هایم مُرده‌اند.»

نمیدونم، ولی این روزا اگه حمایت عاطفی دارید و دوست داشته میشید؛ خوشبحالتون جدا... چون تنها چیزی که آدمو تو این شرایط سرپا نگه میداره همین عشقه.

‏روزی هزاربار به خودم میگم باید به همه ی عقاید احترام بذاری اما متاسفانه کافیه آدم ها سمت طرف اشتباهو بگیرن تا بخوام با پا برم تو‌صورتشون.

این یه ماه، اندازه‌ی یه سال گذشت.

خیلیا ماه پیش همین تایما تو اوج ناامیدی خیلی امید داشتن . به زندگی بهتر به آینده ی روشن ، به اینکه با روتین درست مثل کار ورزش و رسیدگی به روان و زندگیشون میتونن موفق شن اما دیگه الان کنار ما نیستن ، اونا با رفتنشون امید به زندگیو از ما گرفتن … رشته های زندگیمون هزاران بار به مو رسید و پاره شد …

و يهو تبديل شدم به كسى كه دير جواب ميده، تنهايى رو ترجيح ميده، اگه انرژی منفى حس كنم ناپدید ميشم و اگه دیگه باهم در ارتباط نباشيم برام اهميتى نداره.

‏نمیفهمی کِی شب میشه، ‏کِی اخر هفته میشه، ‏کِی وارد ماه بعد شدی، ‏اصلا کِی سال تموم‌میشه؛ ‏بُعد زمان رو از دست دادیم انگار...