கதை மாற்றத்தை தரும் (Tamil Story)

மற்றோர் அம்சத்தில் பார்த்தால், 42 இன்ச் டி.வி. வாங்கியதால், வீட்டில் வரவேற்பறை சின்னதாகத் தெரியும். 'பெரிய வீட்டுக்குப் போகணும். இந்தக் குருவிக் கூட்டுல என்னால குடித்தனம் நடத்த முடியலை’ என்று மனசுக்குள் ஒலிக்கத் தொடங்கும் குரல், பெரிய வீட்டுக்கு இடம் பெயர்ந்தால்தான் மியூட் ஆகும். 10 ஆயிரம் தள்ளுபடிக்கு ஆசைப்பட்டது, மாசம் 10 ஆயிரம் ரூபாய் அதிக வாடகையில் கொண்டுபோய் நிறுத்தும். 'நீயா... நானா?’ நிகழ்ச்சியில் ஐ.டி. வேலையை விட்டுவிட்டு விவசாயம் செய்யும் கௌதம், 'என் வாழ்க்கையை ஒரு சின்னப் பெட்டிக்குள் அடைச்சுக்க முடியணும். அப்படிச் செய்ய முடிஞ்சுட்டா, டென்ஷனே இல்லை!’ என்று ஒரு வார்த்தை சொன்னார். ஆனால், நம்மால் ஏன் அப்படி இருக்க முடியவில்லை. குழந்தைகளுக்கென நாம் வாங்கிக் குவிக்கும் பொருட் கள் தொடங்கி, படுக்கையறை, குளியலறை வரை அனைத்திலும் பொருட்களாக இறைந்துகிடக்கின்றன. நாலு பேர் இருக்கும் வீட்டில் ஆறு செல்போன்களும் ஒரு லேண்ட்லைன் தொலைபேசியும் இருக்கிறது. எல்லாரும் வீட்டில் இருக்கும்போது, அது ஒரு பி.பி.ஓ. சென்டர்போல அனைவரும் போனில் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். வரவேற்பறை டி.வி-யில் சீரியலும் படுக்கையறை டி.வி-யில் கிரிக்கெட்டும் அலறுகிறது. ஏ.சி. ரிமோட்டைக்கொண்டு சேனல் மாற்ற முயற்சிக்கிறோம்; செல்போனை எடுத்து டி.வி-யை நிறுத்தப்பார்க்கிறோம். ஒரு பொம்மையை இழுத்தால், 10 பொம்மைகள் சேர்ந்தே விழுகின்றன. 'இவ்வளவு பொருட்கள் வைத்திருக்கிறோமே... எல்லாவற்றையும் உருப்படியாகப் பயன்படுத்துகிறோமா?’ என்று கேட்டால், நம் மனசாட்சி நம்மை ரூம் போட்டு அடிக் கும். தினுசு தினுசாக ஏழு வாட்ச் வைத்திருந்தாலும், செல்போனில்தான் மணி பார்ப்போம். 'மூன்றெழுத்து மில்க் நடிகை 20 ஜோடி செருப்புவைத்திருக் கிறார்’ போன்ற கிசுகிசுக்களைஇப்போது யாரும் சீந்துவதுகூட இல்லை. ஏனென் றால், எல்லார் வீட்டிலும் பத்துப் பதினைந்து ஜோடி செருப்புகள்இறைந்து கிடக்கின்றன. பொருட்களாக வாங்கிச் சேர்க்கும் மனோபாவம், ஒருவித அடிமைத்தனத்தை நமக்குள் புகுத்திவிடுகிறது. வாங்க நினைத்த ஒரு பொருளை வாங்க முடியாமல்போனால், அந்தப் பொருள் இருந்திருந்தால் இந்தக் காரியத்தைச் சுலபமாகச் செய்திருக்கலாம் என்றெழும் எண்ணம், பல தருணங்களில் எரிச்சலை உண்டாக்குகிறது. 'கஷ்டப்பட்டுக் காசு சம்பாதிக்கிறோம். ஆசைப்பட்டதை வாங்கிக்கக் கூடாதா? அப்புறம் என்ன வாழ்க்கை?’ என்பது தனி மனிதனின் கேள்வி. 'காசு இருக்கும்போது, பொருள் வாங்கிச் சேருங்கள். அப்போதுதான் பணப் புழக்கம் அதிகமாகும்’ என்பது பொருளாதார யோசனை. ஆனால், 'என் தேவைக்கான பொருட்கள் மட்டுமே எனக்குப் போதும்’ என்பதுதான் வாழ்க்கை. விலை மதிப்புள்ள பொருட்களை வாங்கிவைத்துக்கொள்வதன் மூலம், மேல்தட்டு அடுக்கில் வந்துவிடலாம் என நாம் நம்பவைக்கப்பட்டு இருக்கிறோம். அந்த எண்ணத் தில் நாம் வாங்கும் பொருட்கள் பலவும் மறுபடி விற்கிறபோது, அடிமாட்டு விலைக்கே எடுத்துக்கொள்ளப்படும். இல்லையென்றால், அதை எடைக்குப் போடலாம். கப்பல் மாதிரி கார் வாங்கி வாசலில் நிறுத்தும்போது, எதிர் வீட்டுக்காரனை ஜெயித்துவிடலாம். ஆனால், அதை அவசரத்துக்கு விற்க வேண்டி வந்தால், பொம்மை கார் விலைக்குக் கேட்பார்கள். காரை, கணினியை, லட்சங்கள் மதிப்புள்ள வாட்ச்சை சமூக அந்தஸ்தாகப் பார்க்கிற நாம், கிராமப்புறத்தில் பணம் ஈட்டி, அதைக் கையி லும் கழுத்திலும் தங்கமாக இழைத்துக்கொண்டு திரிபவர்களைக் கிண்டலாகப் பார்க்கிறோம். நியாயமாகப் பார்த்தால், அவர்களின் செலவு கொஞ்சம் புத்திசாலித்தனமான முதலீடாகத் தெரிகிறது. இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை வீட்டை ஒழுங்குபண்ணிப் பாருங்கள். அல்லது வார நாளில் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு அந்த உற்சாகத்துடன் வீட்டின் அடைசலை ஒழித்துக்கட்டுங்கள். அப்போது தேவையே இல்லாமல் நாம் வாங்கிய சாமான்கள் நம்மைப் பார்த்துப் பல் இளிக்கும். 'என்னை வாங்கிச் சும்மா அலமாரியில அடுக்கிட்டு, அதுக்குப் பணம் கட்ட இந்த ஓட்டம் ஓடுறியே’ எனக் கேலி பேசும். உலக மகா பணக்காரர் மற்றும் முதலீட்டு ஆலோசகர் வாரன் பஃபெட் இப்படிச் சொல் கிறார்... 'நீங்கள் தேவை இல்லாத பொருட்களை வாங்கிச் சேர்த்தால், விரைவில் தேவையான பொருட்களை விற்க வேண்டி வரும்!’ நம்மில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு இது பொருந்தும்!