『 Iseconds 』

زندگی‌اش هرگز به اندازهٔ اوقاتِ تنهایی‌اش پر ازدحام نبود...

تویی از هر دو عالم آرزویم!

فکت روانشناسی: «صحبت کردن مجازی یا حقیقی با کسی که دوسش دارین مثل داروی خواب اور روی مغز اثر میزاره و باعث میشه با آرامش بیشتری بخوابید.»

راه و نشونشون می‌دی ؛ همونا به بیراهه می‌کشوننت.

قدر اونایی رو که بخاطرتون صبر میکنن رو بدونین. اونایی که برای دیدنتون، برای حرف زدن باهاتون و برای داشتنتون، تلاش میکنن و دست و پا میزنن. باور کنید خیلی کم پیش میاد کسی شمارو با همه نقص‌هاتون بپذیره و دوست داشته باشه، کم پیش میاد کسی نبودن شمارو به بودن یکی دیگه ترجیح بده، کم پیش میاد کسی اونقدر دوستون داشته باشه که هر لحظه زندگیش نگرانتون باشه و شمارو با هیچکس عوض نکنه.

یه زمانی هر چی میگذشت ۱۸ سالمون نمیشد الان داریم با سرعت به سمت ۳۰ سالگی حرکت میکنیم هیچ کاری هم نکردیم هنوز

🌱 ما بیش از اندازه قوی بودیم؛ مدام می شکستیم، شکسته هایمان را بند می زدیم و ادامه می دادیم، اشک می ریختیم، اشک هایمان را خودمان با دستهای خودمان پاک می کردیم و دوباره با تمام جسارت، روی پاهای خودمان می ایستادیم. ما بیش از اندازه قوی بودیم، به کسی تکیه نمی دادیم، با کسی از دردهایمان نمی گفتیم و از کسی کمک نمی خواستیم. ما به قیمت همین قوی بودن، از پا در آمدیم! قوی بودن را برای ما بد تعریف کرده بودند...

تنها کسی که لیاقت یه جای ویژه توی قلبت رو داره اونیه که هرگز باعث نمیشه تو احساس کنی فقط یه گزینه ای

همیشه آدمای مغرورو دوس داشتم! چون گفتن دوست دارم خیلی واسشون سخته ولی وقتی میگن عجیب به دلت میشینه، میدونی چرا؟! چون مطمئنی از سر عادت نگفته! چون مطمئنی تیکه کلامش نیس! چون مطمئنی واسه گفتنش پا رو همه ی غرورش گذاشته! چون مطمئنی وقتی میگه دوست دارم یعنی واقعا دوست داره

آدمای دورش کمتر و کمتر می‌شدن اما براش مهم نبود. معتقد بود اگه خودشو داشته باشه عملا کم و کسری نداره و بازم می‌شه زندگی کرد. بی احساس یا بی رحم نبود،فقط رو ادما حساب نمی‌کرد. ته داستانو خوب می‌دونست، دیگه امیدش فقط به خودش بود!