سلول‌ رهایی ایسی 🦦

یک لحظه وصل شدم مراقب خودتون باشین خداحافظ.

دلم برای ملکه خانوم و ننه رباب تنگ شده... دو تا از مریضام بودن که تو ذهنم موندگار شدن. اولی به خاطر اسمش و این که به شوخی تو شیفتا میگفتم بیمار هر کی هست باید وقتی میره بالا سرش ادای احترام کنه و بگه بانوی من... ضمن این که همراهش میگفت ملکه در جوانی سیگار هم می‌کشید و خلاصه که گنگ بود بسیار. و دومی چون بسی بسیااار بسیاررررر مهربون و گوگولی و دست به دعا بود و این قدری دوست داشتنی که جز لبخند رو لباش نمی‌دیدم پش هر بار که می‌رفتم بالا سرش دلم میخواس لپای سرش و سفیدش رو بکشم!

چند سال پیش خریدمش... دهه‌‌ی بیست زندگی من داره تموم میشه و هنوز اینو نخوندم! چند وقت پیش خواستم شروعش کنم و البته شروع هم کردم ولی دیدم از ایناس که همش ‌راه‌ها و جاده‌های کارآفرینی رو ترسیم می‌کنه. مثلا میگه چیکار کنی که با دو ریال بتونی کسب و کار فلان دلاری راه بندازی. روش هم نوشته دوره‌ای برای پیدا کردن جای خود در دنیا... و من گفتم دقیقا کدام دنیا؟ میلم به خوندنش چندین پله سقوط کرد و البته نخوندم که بگم بده یا نه... صرفا گفتم‌ فعلا حوصله‌ش رو ندارم.

شدم مث شنبه‌ای که هیچ وقت شروع نمیشه و همش میخوره به جمعه... و البته هنوز نگاهش به تمام روزهای خدا هست.

دریای خیالیم و نمی نیست در اینجا جز وهم وجود و عدمی نیست در اینجا رمز دو جهان از ورق آینه خواندیم جز گرد تحیر رقمی نیست در اینجا

#بیدل_دهلوی

هر جور تصور می‌کنم تصورش از هر موردی که تو این متن نوشته غلطه... نه من میتونم تا آخر عمرم هر دو تا دنیا روی هم این قدر سرمایه داشته باشم... نه این مملکت جاییه که من الان این قدر پول داشته باشم... نه الان و تو این موقعیت می‌ارزه این قدر خرج کنم واسه هر کدوم از اونایی که نوشته:/

!!!!!!

مامان من همون دختر زرنگ خانواده‌ی خودش و عروس فرفره‌ی خانواده ی شوهر بوده و هست... هیچی خواستم‌ بگم منم این وسط اصن شبیهش نیستم و فقط نگاش میکنم و قوربونش میرم.

از اون جایی که بلاگرها در هر موج و حادثه‌ای با ربط یا بی ربط شروع به توهین به خدا و دینش میکنن فقط میتونم بهشون بگم که... درک شما از خداوند مثل خودتان حقیر است.

بسیار «از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نیفزود» هستم.

أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ «من دیگر به‌ تنگ آمده‌ام. به فریادم برس!» - قمر/۱۰

خیلی قبل‌ترها یعنی زمانی که بچه بودم پشت مینی‌بوس سبز رنگ روستامون نوشته بود : " عجب صبری خدا دارد " و من تو ذهنم علاوه بر خود جمله بر عکس هم میخوندمش و ریتم میدادم: " دارد خدا صبری عجب " داشتم به این فکر میکردم صبر من از هر وری تو هر جمله‌ای خونده بشه به اندازه‌ی خدای من و صبرش بزرگ نیست واسه همینه که درکی هم ندارم خیلی وقتا چه شکلی قدم‌های عجول من رو جوری پیش برده که با همه شلوغی‌های دنیا هم به موقع برسم هم حتی یه خش نیفته به وجودم!

من از اینام که با دستای خودم میزنم زیر میزی که با ذوق چیده بودم... بعدم دوباره خودم تیکه‌هاش رو جمع میکنم و مادامی که بشه و بسازمش این میز جدید رو بیشتر دوست دارم چون قبلا آماده داده بودنش دستم و خورد و خمیرش کرده بودم پس الان که خودم ساختم قدرشو بهتر میدونم!

سال ۱۴۰۴ در واقع یک نمودار نزولی بود که بعید نیست خدای نکرده از محور افقی هم بزنه پایین‌تر!