🍷کانال‌ ایرج‌ قادری‌ فیلم‌نایاب🍷

حرف های زنده یاد نصرت الله وحدت در فیلم مردی از اصفهان شرح حال امروز ماست❤️🤩

خاطرات نصرت الله وحدت❤️🤩

نصرت‌الله وحدت: من جاده‌صاف‌کن تئاتر و سینمای کمدی قبل از انقلاب بودم «نصرت الله وحدت» یکی از پایه گذاران تئاتر اصفهان بود و از ۱۸ سالگی، تئاتر را آغاز کرد. شیرینی بیان و کلامش دلها جذب خویش می‌کرد و سرانجام به دنیای شیرین کمدی روی آورد❤️🤩

۱۶ شهریور ۱۴۰۵ مصادف است با صد و یکمین سالروز تولد نصرت الله وحدت بازیگر قدیمی سینما روحش شاد و یادش گرامی ❤️🌺🥀🌹

۱۶ شهریور ۱۴۰۵ مصادف است با اولین سالروز درگذشت ژاکلین دردریان آهنگساز و ترانه سرا و خواننده دختر سلطان جاز ایران ویگن ژاکلین دِردِریان متولد۲۷ آذر ۱۳۳۱ تهران ، دختر ویگن و خواهر دوقلوی آیلین ، آهنگساز و شاعر و خواننده و از معدود هنرمندانی که آهنگ و شعر را با هم می نوشت روحش شاد و یادش گرامی ❤️🌺🌹🥀

۱۲ شهریور ۱۴۰۵ مصادف است با بیست و هفتمین سالروز درگذشت فرزین خواننده قدیمی ایران آن ریش‌ستاری خودش محل نزاع بود: عده‌ای از دخترها با آن به خدا می‌رسیدند و قلبشان از گرمای انبوهش گرم می‌شد و عده‌ای، چون خود بنده، خیال می‌کردند ته‌تهش آن ریش باید روزی تراشیده شود. درست که ریش ستاری خیلی مد بود، ولی بعد از انقلاب یک‌جور بلاتکلیفی بر این ریش، و هر ریشی، بار شد. ریش‌ستاری، هرچند نسب به قبل از انقلاب می‌برد، برای نسل ما شاید زیاده عوامانه بود یا به‌هرحال نوعی پیوند با حزب‌اللهی‌های عرفانی را تداعی می‌کرد؛ پیوندی که سرانجام روزی باید شکسته می‌شد. این ریش، ریش دوران گذار بود، و نقشی داشت همانند نقش عبدالکریم سروش در قم: همان‌طور که طلبه‌های در آستانۀ پرش با تعلیمات و تقریرات سروش پوست می‌ترکاندند، عده‌ای هم در دوران گذار از جهاد سازندگی و عرفان و رحمت به تردید، ریش‌ستاری می‌گذاشتند. بدین ترتیب، دست‌کم تا اوایل دهۀ هفتاد شمسی، ریش‌ستاری وادی‌ای میانۀ سنت و تجدد بود؛ چیزی مانند قالب چهارپاره در شعر معاصر: نه آنقدرها آوانگارد بود که بند را به‌کلی بگسلد، و نه آنقدرها امّلی و کهنه‌پرستانه. اما تا همان اوایل دهۀ هفتاد کشید، نه بیشتر. تا قبل از دوم خرداد. ریش‌ستاری فرزین با یک تیر دو هدف را زده بود: هم صیاد قلب دخترها بود و هم  پسند ننه‌باباهای نمازخوان. فرزین طوری نظرپاک و پسر خوب محله هم می‌نمود که خانواده‌ها در بن قلبشان ترجیح می‌دادند دخترانشان در سن بلوغ او را دوست داشته باشند تا اندی کورس را. هرچه بود، از خودمان بود: سینه‌اش آنقدر مو داشت که مدال اللهِ گردنش آن وسط گم شود و در شوهایش برای نوآوری حدی عرف‌پسند را رعایت می‌کرد. زن و دختر لخت‌وپتی هم نمی‌آورد. پابند به خانه و خانواده بود، طوری که حتی می‌شد تصور کرد حسن جوهرچی با بازی در سریال «در پناه تو» در پی بازآفرینی نمونه‌ای درون‌مرزی از او بود. همین شد که فرزین با آهنگ «یه معشوقه می‌خواستم» قلب دختران ایرانی را از وسط دو نصف کرد و آهنگ «عشق من» او به آهنگ فیلم عروسی نسلی از ایرانیان بدل شد‌؛ از آن عروسی‌ها که نه‎تنها ننه‌باباها حاضر بودند با طیب خاطر برۀ درسته را هم به منوی شام اضافه کنند، بلکه خود دخترپسرها هم خیال می‌کردند اول و آخر افسانه‌‌‌ها را گره زده‌اند. وقتی می‌گفت: «تو را از بین صدها گل جدا کردم» دخترها درجا آب می‌شدند و به بیت «اگه از مرگ باورها از آدم‌ها دلم سرده» که می‌رسید جوانان جامه بر جان می‌دریدند. اما دوران فرزین کوتاه بود. دوم خرداد شد و صداهای دیگری از گوشه‌وکنار بیرون آمدند و قضیه را به کلی عوض کردند. وقتی هم زینو را خواند، که نوعی صلای بازگشت به ریشه‌ها محسوب می‌شد، دیگر قطار راه افتاده بود و دیر شده بود. خیلی دیر روحش شاد و یادش گرامی ❤️🌺💐🥀 #سایه_اقتصادی_نیا