ما حیوانات we animals

👇👇

🔴 از مقدمه‌ی کتاب: در یک عصرگاه سرد پائیزی، مردی طنابی را به دور گردن سگی بسته بود و او را در امتداد راهروی دانشکده با خود می‌برد. آفتاب رنگ‌و‌رو پریده‌ای که به داخل راهرو تابیده بود چهره‌ی حیوان را روشن می‌کرد. سگی به‌ظاهر جوان؛ با شور و اشتیاقی که در چشم حیوانات جوان برای بازی و جنب‌و‌جوش دیده می‌شود. این‌ها در کنار تکان دادن سریع دمش وقتی به او نگاه کردم، حکایت از اشتیاقی داشت که به مرد و محیط اطراف در دلش موج می‌زد. دیدن این حیوان در این وقت روز و این محل، عجیب به نظر می‌رسید. با پرس‌و‌جویی کوتاه در موردش مشخص شد که پنجمین و آخرین سگی است که باید امروز روی او کار شود. لاشه‌ی چهار سگ دیگر در فرغونی برای بردن به سردخانه آماده بودند. سگ از کنار فرغون رد شد ولی همچنان اشتیاق خود را از حاضرین دریغ نمی‌کرد. شاید اعتمادی قوی نسبت به مرد همراهش داشت. شاید پیش‌از این، هیچ بدی از انسان ندیده بود. شاید هم فقط نمی‌دانست و تاوان ناتوانی غریضی‌اش در تعقل را می‌پرداخت. اکنون که این سطرها را می‌نگارم از این واقعه هفت سال و دوازده روز گذشته است؛ ولی ـ به‌عنوان پژوهشگری که بیش از چهارده سال با حیوانات آزمایشگاهی همراه بوده است ـ در کوران حوادث فراوان که روزگار با خود می‌آورد و می‌برد، هنوز آخرین صحنه‌ی غمناک قدم زدن سرخوش این حیوان در امتداد راهرو را به یاد دارم... 👇👇

🔴 مسئله‌ی استفاده از حیوانات در عملیات‌های تجسس و نجات، همچون مورد دلخراش چارلی و آلوین، نه‌تنها از منظر انسانی دردناک است، بلکه از دیدگاه رهایی حیوانات، پرسش‌های بنیادینی را در مورد جایگاه حیوانات در جامعه‌ی بشری و مشروعیت بهره‌کشی از آن‌ها مطرح می‌کند. تحلیل این موضوع نباید صرفاً بر پایه‌ی همدردی احساسی لحظه‌ای بنا شود، بلکه باید ریشه‌های سیستمی این پدیده‌ها را در نظام سرمایه‌داری و منطق سود و بهره‌کشی کاوش کند. حیوانات در خدمت سرمایه و جنگ استفاده از حیوانات در عملیات‌هایی نظیر تجسس و نجات، اگرچه ظاهراً با نیت خیرخواهانه همراه است، اما در بطن خود ادامه‌ی منطق بهره‌کشی از طبیعت و موجودات زنده برای منافع انسانی است. در یک جامعه‌ی سرمایه‌داری، حتی «کمک» به همنوع نیز می‌تواند به شکلی غیرمستقیم، منطق تولید و بازتولید سرمایه را تقویت کند. حیوانات نه به‌عنوان موجوداتی مستقل با ارزش ذاتی، بلکه به‌مثابه‌ی ابزار یا سرمایه‌ی زنده در نظر گرفته می‌شوند که می‌توانند در شرایط بحران و جنگ، «سرمایه‌ی انسانی» را حفظ کنند. واقعه‌ی مرگ چارلی و آلوین در جریان جنگ، به‌وضوح نشان می‌دهد که چگونه حیوانات نه‌تنها در فرایندهای «عادی» بهره‌کشی (صنعت غذا، آزمایش‌های علمی و...)، بلکه در بزنگاه‌های بحرانی نیز قربانی منطق خشونت و سود می‌شوند. جنگ، خود محصول تناقضات سیستمی و رقابت بر سر منابع و قدرت در نظام سرمایه‌داری است. حیواناتی مانند چارلی و آلوین، بی‌آنکه در این تناقضات نقشی داشته باشند، به ابزار و قربانیان جانبی این جنگ‌ها تبدیل می‌شوند. این امر، بیانگر اوج بی‌تفاوتی به رنج و زندگی سایر گونه‌هاست، آن هم در چارچوبی که حتی جان انسان‌ها نیز به آسانی قربانی می‌شود. پارادایم رهایی حیوانات و نقد بهره‌کشی دیدگاه رهایی حیوانات، استدلال می‌کند که بهره‌کشی از حیوانات، چه در قالب خوراک، پوشاک، آزمایش‌های علمی، تفریح یا حتی کمک‌رسانی، شکلی از ستم سیستمی است که باید مورد نقد رادیکال قرار گیرد. این دیدگاه، نه فقط بر رفاه حیوانات، بلکه بر الغای کامل مالکیت و استفاده از حیوانات به‌عنوان کالا یا ابزار تاکید دارد. در مورد استفاده از سگ‌ها در عملیات تجسس و نجات: • مالکیت و انتخاب: این سگ‌ها انتخابی برای ورود به این کارزار ندارند. آن‌ها تربیت و «آموزش» داده می‌شوند تا به وظایفی عمل کنند که منافع انسانی را تامین می‌کند. این رویکرد، روابط قدرت نابرابر بین انسان و حیوان را بازتولید می‌کند. • ریسک‌پذیری تحمیلی: حیوانات در چنین عملیات‌هایی در معرض خطرات جانی و آسیب‌های جسمی و روانی قرار می‌گیرند. مرگ چارلی و آلوین مصداق بارز این ریسک‌پذیری تحمیلی است. • کالایی‌سازی زندگی: حتی زمانی که به این حیوانات «قهرمان» اطلاق می‌شود، این ستایش غالباً در چارچوب عملکرد و کارایی آن‌ها برای انسان معنا پیدا می‌کند، نه در ارزش ذاتی آن‌ها به‌عنوان موجوداتی زنده و دارای آگاهی. راهکارها و اصول بلندمدت از منظر رهایی حیوانات، راه‌حل نهایی برای این معضل، نه بهبود شرایط بهره‌کشی، بلکه الغای آن است. این امر مستلزم تغییر پارادایمیک در نحوه‌ی ارتباط انسان با طبیعت و سایر موجودات زنده است: 1. رهایی از منطق سود و بهره‌کشی: در یک جامعه‌ی سوسیالیستی که منطق تولید بر اساس سود از میان برداشته شده و همبستگی اجتماعی محوریت دارد، امکان بازاندیشی در مورد جایگاه حیوانات فراهم می‌شود. 2. تکنولوژی جایگزین: به‌جای اتکا به حیوانات در شرایط پرخطر، باید سرمایه‌گذاری بر روی توسعه‌ی تکنولوژی‌های پیشرفته (مانند ربات‌های جستجوگر، پهپادها و سنسورهای هوشمند) که بدون به خطر انداختن جان موجودات زنده قادر به انجام این وظایف هستند، در اولویت قرار گیرد. این امر نه‌تنها اخلاقی‌تر است، بلکه در درازمدت کارایی و ایمنی بیشتری نیز به همراه خواهد داشت. 3. تغییرات فرهنگی و آگاهی‌بخشی: لازم است آگاهی عمومی نسبت به حقوق حیوانات و ارزش ذاتی زندگی آن‌ها افزایش یابد. این شامل کنار گذاشتن دیدگاه انسان‌محورانه و پذیرش این واقعیت است که انسان تنها گونه‌ی دارای ارزش در این سیاره نیست. 4. همبستگی گونه‌ای: جنبش رهایی حیوانات باید خود را در دل جنبش‌های گسترده‌تر برای عدالت اجتماعی، زیست‌محیطی و اقتصادی قرار دهد. زیرا ستم بر حیوانات از ستم بر انسان و تخریب طبیعت جدایی‌ناپذیر است. مبارزه برای الغای بهره‌کشی از حیوانات، بخشی از مبارزه‌ی کلی برای ساختن جهانی عادلانه‌تر و همبسته‌تر است. در نهایت، حادثه‌ی دردناک چارلی و آلوین، بار دیگر یادآور این حقیقت است که تا زمانی که منطق بهره‌کشی از طبیعت و موجودات زنده بر جهان ما حاکم است، فجایع این‌چنینی ادامه خواهند داشت. راه رهایی، تنها در گرو گذار از این منطق و حرکت به‌سوی جامعه‌ای است که در آن، کرامت و زندگی تمام موجودات، انسانی و غیرانسانی، مورد احترام و پاسداشت قرار گیرد. t.me/weanimals