Liberation~

اطلس عزیزِ من، اطلس روشن و سوزان من، برایم نوشته بودی که ما هیچ چیز و هیچ کس را به واقع ترک نمی‌گوییم. درست گفته بودی. هیچ وقت، هیچ زمان و هیچ جایی را پیدا نخواهی کرد که در آن، به تو بدرود گفته باشم یا به تمام آن فرزندان. من هنوز ایستاده‌ام؛ اگرچه شکسته، اگرچه خسته و از نفس افتاده؛ اما همچنان روی پاهای خودم. تکیه‌کرده به شاخه‌های تو، یله‌داده به تنه‌ی سخت و بلند تو. هنوز این‌جایی. در این خاک، ریشه می‌دوانی و قد می‌کشی. بزرگ می‌شوی، در بهار سبز می‌شوی و در زمستان نیز سبز می‌مانی. چرا که تو؛ سروی. کاج و صنوبر و بهار نارنجی. چرا که تو، مجمع‌الدرختانی. تو دائما می‌رویی؛ در من، در این خاک و حتی در نسل‌های تابناک پس از این. ملاقات‌مان اگرچه کوتاه، و گرچه دردناک و بسیار غمناک بود؛ اما عجیب، به یاد ماندنی‌ست. در خاطرات مه‌گرفته‌ی من، تو تنها تشعشع‌ دل‌انگیز ‌و روشنی. در روز تیره‌ی خدایان، پل لرزان رنگین کمان، نه از صعود غول‌ها و افعی و گرگ کبیر، بل از سنگینی زندگی نزیسته‌ی توست که می‌شکند. چرا که جهان برای تو جای مهربانی نبود، و زمان نیز، مادر دلسوزی. تو نمی‌میری. تو در من حک می‌شوی، در من به نفس کشیدن ادامه می‌دهی و در من می‌دمی؛ چنان که جهان به پایان رسیده باشد و صور به اسرافیل. دیدار ما خیال نخواهد بود. در سایه‌سار شجاعت تو، باد، آوازه‌ی ما را با خود خواهد برد تا فراسوی مرزها و اقیانوس‌ها. تو تنها، یک اندیشه باقی نخواهی ماند. تو سبز می‌شوی و جهان، به یمن بذر وجودیت تو، ریشه‌های خشکیده‌اش را به آب خواهد رسانید. تو خواهی بود، و خواهی ماند. سخاوتمندانه، شرافتمندانه و تا به ابد، سعادتمندانه. دوستت دارم و دوستت خواهم داشت. همچون اولین قطره‌ی باران که فرو چکید و به زمین خشک و بایر آموخت؛ گاهی سقوط به منزله‌ی پایان نیست، بلکه به معنای زیستنی تازه‌ است. رود خروشانی که از باران جان می‌گیرد و برای پیوستن به دریا، از هر مرزی تا رسیدن به دستان طلوع پر فروغ آزادی می‌گریزد.