مود شعرم الان اینه :

آغوش را دوست داشت چون در آن‌ رگ‌های زمان‌ را بریده‌ بودند

گفتم بدوم تا تو همه فاصله‌ها را تا زود‌تر از واقعه گویم گله‌ها را پر نقش‌تر از فرش دلم بافته‌ای نیست از بس که گره زد به گره حوصله‌ها را ما تلخی "نه" گفتنمان را که چشیدیم وقت است بنوشیم از این پس "بله‌"ها را یک بار هم‌ای عشقِ من از عقل میندیش بگذار که دل حل کند این مسئله‌ها را محمدعلی بهمنی

او تندخو نبودآنها از سمت*شکسته اش*به او نزدیک میشدند…

گیریم تا آخر عُمر تنها بمانی و شریکی برای زندگیت پیدا نکنی! تحمل این موضوع، بسیار آسان‌تر از آن است که شب و روز با کسی سر و کار داشته باشی، که حتی یکی از هزاران حرف تو را نمی‌فهمد. کتاب:روزهای برمه جورج_اورول

اصلاً این فیلم را به عقب برگردان! آنقدر که پالتوی پوست پشت ویترین پلنگی شود که می‌دود در دشت‌های دور آنقدر که عصاها پیاده به جنگل برگردند و پرندگان دوباره بر زمین.. نه! به عقب‌تر برگرد بگذار خدا دوباره دست‌هایش را بشوید در آینه بنگرد شاید تصمیم دیگری گرفت! من اشک را بر گونه‌های شما نمی‌پسندم.

از قافیه، آب‌ونان هم به دست می‌آید؟ ابرها اثر آریستوفانس:)

فکر و ذکر و همه‌ی هوش و حواسم شده تو کاش بودی که ببینی چه بساطی شده‌ای..

و همچنان ادامه دادن ... 🫧

بر سر راهت نور پاشیده‌ام و پرندگان از شادی بر نوک‌شان راه می‌روند و از ته دل می‌درخشند صبح بخیر عشقِ در قابِ یادها

‏نترسید، اگه بترسید احتمالاتی رو بیدار می کنید که پیش از ترس شما محال بودند. هیولاها، همه دست سازند.