تصنیف دختر باران

دلم می خواست لبخند صلحی باشد برای جنگ های رو به رو اما جنگ دنیا تمام نشد دست ها به بن بست رسیدند پاها چشم ها من در جنگم با همه ی زمین با خودم با دنیای پر رنجم وطن آرام بمان تا بتوانم خاکت را بدون اشک در آغوش بگیرم ترنّم

تو این احوال ناکوک و نفس های گرفته، میون این جنگ و نابسامانی مراقب خودتون باشید مراقب عزیزانتون مراقب همدیگه مراقب همه ی اون هایی که بهشون گفتید مراقبشون هستید

نوشته بود: وقتی غمگینی چطور می‌خندی؟! نوشتم: به کسانی که دوستشان دارم فکر می‌کنم به لبخندشان، به صداهایشان... 🕊

وَ أَنَّــهُ هُـــوَ أَضْــحَــكَ وَ أَبْــكــى‏ ! و اوست که میخنداند و میگریاند 🕊

نوشته بود برایم: "سوالی ذهنمو‌مشغول کرد و اینکه این همه استعداد در استفاده از دایره لغات و این قلم رقصان و این صدا میشه در دفاتر روزنامه و صدا سیما و گویندگی و۰۰۰بهره برد" همیشه همین است، اصلا ما فراموش میکنیم، لبخندهایمان چه شکلی ست؟ صدایمان چقدر خوش اهنگ است؟ دستانمان برای قلم زدن با افکاری وسیع چقدر زیبا؟ ما خودمان را خیلی وقت ها فراموش می کنیم. همیشه منتظر تایید دیگران هستیم، چه لباس قشنگی... چه نوشته های نابی... چه طرح دلنشینی... چه سلیقه ای... چه انسان قابل و توانمندی.... ما یادمان رفته وقتی کسی نبود، "دستانمان ما را به آغوش کشیدند" "پاهایمان توان برخواستن و زندگی دوباره به ما دادند" "چشمانمان از نو همه چیز را نگاه کردند" "قلبمان در سینه همراهمان بود و پرتپش ما را به نفس کشیدن واداشت" ما خودمان را در از دست دادن ها، ندیدن ها ! طرد شدن ها ! دلمشغولی ها ! بی اعتمادی ها ! در نگاه نالایق و بی اعتبار دیگران  ! از دست دادیم....! ما نفهمیدیم عزیزتر از پدر و مادر، خواهر و برادر، همسر و فرزند کسانی را نداشتیم. که اگر روزی به پای مرگ رفتند. غممان، رنجمان قابل گفتن نیست، اما بالاخره با آن هم می توانیم کنار بیاییم. و زندگی را از سر بگیریم. ما عزادار کسانی شدیم، که ما را ندید. در وسط راه دستانمان را رها کردند. ما عزادار داشته هایی شدیم، که خودمان بودیم عشقی که باید اول خودمان به خودمان هدیه می کردیم. "ما خودمان را دوست نداشتیم".... لبخند بزن، هنوز" ازچشمانت اشک می ریزد" " صدایت می خندد" " دستانت تو را به دوش می کشند" "قدم هایت با تو راه می آیند" و "قلبت بی بهانه تو را می ستاید" "هنوز خدا دوستت دارد" وقتی تمام زندگیت را به او سپرده ای نه به دیگری نه به خودت، تنها به او... همه چیز قابل باور و اعتماد است. باور کن "تو دوست داشتنی ترین خودت هستی" "دوست داشتنت را ببوس" و "محکم در آغوش بگیر" بگذار عطر دوست داشتن تو آنقدر در شهر بپیچد که اگر کسی نگاهت کرد، لبخندت را دید بی بهانه دست دوست داشتنت را بگیرد، تو بر جانش بنشینی. تا میان تمامی نبودن ها آن صدایی را بشنوی که در گوش دلت نجوای مهربانی سر می دهد، و با ضرب آهنگ قلبت همیشه هم پاست. "تو تنها داریی خودت هستی تنها عزیزخودت" "دوست داشتن باش برای خودت" "عزیز باش" چون تنها تو "زیباتر از تمام دوست داشتن های عالمی" "دوست داشتنی تر.... " #زینب_سادات_حسينی (ترنّم) #داروندارت_باش 🕊

﴿وَٱصۡبِرۡ لِحُكۡمِ رَبِّكَ﴾ راضی باش به رضای پروردگارت... 🕊

هر پارهٔ دلم به کفِ اشک رفته است شاید رسد به کویِ تو این پاره‌ها به هم... { #آقا_عبدالمولی }

دستش رفت سمت کتاب، جلد خاصی داشت، ناخوداگاه یه صفحه ش رو باز کرد چند جمله رو بیصدا خوند؛ «تا به حال لبخندت را به کسی، قرض داده ای؟ تا به حال صدایت را برای حال و هوای دل کسی، خرج کرده ای؟ تا به حال دست هایت را کنار همان دل بیتاب گذاشته ای، تا دردش او را از پا نیندازد؟ تا به حال شانه ای را به آغوش کشیده ای تا دوام بیاورد در این وانفسای دنیا...؟ تا به حال حریم امن دلی بوده ای که دل شکسته اش با کلامت نوازش شود، پناه شود؟ تا به حال برای این آدم ها... همان سختِ دلتنگ ، همان مغرورِبیصدا، سرد بیقرار، همان که ساکت است و خاموش، همان که گوشه ی دلش زخم است، همان که ندیده آسمان حتی رنگ نگاهش را، همان که صدای شکسته های وجودش را کسی نشنید، دستی یاری گر برای اوقات بی بنیادش نبود، تا به حال قلبت را برای محبت آدمی شبیه  به این همه درد خرج کرده ای!؟ امنیت بغض هایش شده ای!؟ حواست به این آدم شکستنی بوده..!؟ بغض گلوش رو گرفت، بی هوا با خودش گفت؛ همیشه حواسم بهت هست، حتی اگه نگم مراقبتم...، تو فراموش نکن حواسم بهت هست... حتی وقتی ازم رنجیدی، مراقبت نبودم و اذیتت کردم، حرفی رو باید میزدم که بهت بگم و نگفتم، قولی رو دادم که سرش نموندم، باز هم مراقبتم... چه مسئولیتی دارد این مراقب بودن..؟! وقتی به یکی میگویی مراقبتم! یعنی؛ حواست به او هست، معنی مراقب این رابطه  هستی که کوتاهی نکنی، که باشی  وقت بگذاری برای همه ی لحظه هاش... باید حواست باشد که وقتی گفتی مراقبمی، مراقبم باشی. حد و مرزها را باید بشناسی. مراقب بودن و باید مراقب دردهایم، بی قراری هایم سکوتم، فریادم، مراقب نبودن ها و بودن هایم، مراقب تمام لحظه هایم چه خوب چه بد... مراقب هرچیزی که آن من است... مراقبت مسئولیت میخواهد مراقبت کار هرکسی نیست باید بپذیری و بعد بگویی مراقبت هستم.. _ کتاب را بست، زیر لب میگفت؛ _میدانی و مراقبمی؟! میدانی و حواست به من هست میدانم... "دختر باران" 🕊💔

سلام سکوت زمستانم را ببخشید ، بسیار غمگینم ... 🕊

ترسی نیست پناه می برم به یاد تو به نام تو در وقت اضطرار در التهاب اندوه در تکرار بی نفسی که تو هر نفس رفته را حیاتی هر بی پناهی را پناه... می دانم تو، تنها تو هوایم را داری ای مرهم جان... ترنّم