صلحِ درون(یلدا موسی تبار) روان پژوه

بیمارستان روانی مخصوص آدم «دیوانه» نیست بلکه پر از آدم‌هایی است که مدتهاست سکوت کرده‌اند. تصور بر این است که بیمارستان روانی مخصوص آدم‌های «دیوانه» است آدم‌هایی که کنترلشان را از دست داده‌اند، از هم پاشیده‌اند، آدم‌هایی که شبیه تو نیستند. اما پرستاری یک‌بار برایم داستان‌هایی تعریف کرد که هنوز مرا به فکر فرو میبرد پرستار جمله‌ای گفت که هیچ‌وقت یادم نمی‌ره: «هیچ‌کس مرز جنون را نمی‌بیند.» امروز فقط خسته‌ای، فردا جواب پیام‌ها را نمی‌دهی، هفته‌ی بعد در را باز نمی‌کنی، و بعد... آمبولانس می‌رسد. او آرام گفت: «اینجا هیچ آدم دیوانه‌ای نیست. فقط آدم‌هایی هستند که دیرتر از وقتش کمک گرفتند.» یکی‌شان، مدیر سابق بانک بود... یک روز سر کار نرفت، گوشی‌اش را خاموش کرد، ده روز کامل فقط نشست و به یه نقطه خیره شد، یه کلمه را مدام تکرار می‌کرد. نه مست بود، نه فروپاشی عصبی داشت. سیستم عصبی‌اش منفجر نشد — آروم سوخت. در اتاق بغلی، مادری با سه تا بچه. سال‌ها فشار، شب‌های بی‌خوابی، هیچ فرصتی برای خسته شدن یا گریه نداشت. برای همه لبخند می‌زد، جز خودش. بعد شروع کرد با آینه حرف زدن. شب‌ها بیست بار آینه را پاک می‌کرد، از خودش معذرت می‌خواست، با هیچ‌کس دعوا نمی‌کرد، و آخرش بچه‌ها را از او گرفتند. و کسی که باعث فروپاشی او شده بود، آزادانه زندگی‌اش را ادامه می‌داد. پشت دیوار بعدی، برنامه‌نویس ۲۸ ساله‌ای بود. دو سال بدون استراحت آخر هفته، بدون صبحی که حس شروعی تازه بدهد. می‌گفت: «بعد از این پروژه استراحت می‌کنم.» و این جمله را بارها تکرار کرد. تا یک روز پابرهنه رفت بیرون، اسم خودش را یادش رفت. وقتی ازش پرسیدند چی شده، فقط گفت: «خسته‌ام.» بیشتر فروپاشی‌ها از بیرون دراماتیک نیستند شبیه مسئولیت‌اند شبیه ادامه دادن شبیه لبخند زدن در حالی که از درون خالی شده‌ای شبیه گفتنِ هزار باره‌ی «من خوبم». ما فکر می‌کنیم فقط «آدم‌های بیمار» باید بهبود پیدا کنند، اما بیمارستان‌ها پر از کسانی‌ست که خیلی طولانی سکوت کردند. جامعه از تحمل زیاد تعریف و تمجید می‌کند،تا وقتی که همان تحمل باعث فروپاشی شود. بیمارستان‌های روانی پر از «دیوانه» نیستند پر از آدم‌هایی هستند که ساکتِ ساکت، سعی کردند دوام بیاورند. کمک خواستن ضعف نیست. بی‌توجهی به درد، چرا. لطفاً منتظر نمان تا سکوت تبدیل به تنها زبانت شود. فرسودگی ناگهانی نمی‌رسد ماه‌ها در گوشت زمزمه می‌کند و بعد تو را میشکند خواب دیگر خستگی را از بین نمی‌برد، غذا مزه ندارد، همه صداها اذیتت می‌کند، و سکوت دیگر آرامش نیست، شکنجه است. این حقیقت نشان می‌دهد که چطور فشارهای روانی می‌توانند زیر نقاب "قوی بودن" پنهان شوند. @solhe_daron

دنیا پر از رنج است با این حال درختان گیلاس شکوفه می دهند. #کوبا_یاشی_ایسا @solhe_daron

کاش می‌شد آدم اندوه را از پنجره بیرون بریزد. #فرانتس_کافکا @solhe_daron

زندگی شاید همینه؛ کنار اومدن با چیزی که نمیتونیم تغییرش بدیم، دوست داشتن چیزی که همین حالا وجود داره، و ساختن چیزی که هنوز نیومده... @solhe_daron

وطن پرنده ی پر در خون وطن شکفته گل در خون وطن فلات شهید و شب وطن پا تا به سر خون وطنم و تنم هر دو درد میکنند هر وقت سعی میکنم لبخند بزنم، شرم میکنم و حس میکنم به آنچه رخ داده ، خیانت میکنم.. این روزها قلبم ، جانم ، نگاهم، اشک ها و خنده هایم درد میکنند! #یلدا_موسی_تبار @solhe_daron

و ناگهان برای تمام غم هایی که به قلبم رسیده بود، سکوت کردم. @solhe_daron

نمی‌توان بی طرف بود، در قطاری که به سوی فاجعه می‌رود.

تو زندگی من خیلی از نشده ها، نشدنی نبوده من اونی نبودم که به هر قیمتی بخوام بشه! دارم از انتخاب حرف میزنم دارم از وجدان میگم! #یلدا_موسی_تبار @solhe_daron

می‌بوسمت پرنده‌ی کوچکم بخواب و تصور کن که هیچ‌ چیز در جهان واقعیت ندارد، جز عشق... @solhe_daron

‏مراقبت یعنی همراهی در رنج و فقدان: یعنی من این‌جا هستم، حتّی اگر نتوانم تو را درمان کنم. #‏ارتور_کلاینمن @solhe_daron

من آدمايی ‌رو که از تماشای ماه، آسمون آبی و ابرهای سفید پفکیش، نو شدن فصل، صدای موسیقی بارون، طلوع و غروبِ خورشید، عطر خوش خاک تازه خیس شده، شکوفه های رنگارنگ به تن درخت، و تماشای نگاه پاک و مشتاق بچه ها ی نوپا هیجان زده می‌شن خیلی دوست دارم! دیدن وجه اشتراک ها منو به آدما پیوند میزنه! #یلدا_موسی_تبار @solhe_daron

وقتی احساسات سرکوب می‌شوند، ناپدید نمی‌گردند، بلکه در عمق وجود تغییر شکل می‌دهند و به الگوهای سخت و ماندگار فکری تبدیل می‌شوند. رنج نادیده گرفته شده، خود را در قالب بدبینی نسبت به جهان، نشخوار مداوم افکار منفی، منتقد درونی بی‌رحم یا واکنش‌های تند و بی‌مقدمه نمایان می‌سازد. در این فرآیند زیرکانه، درد عاطفی که تاب تحمل آن را نداشته‌ایم، به شناختی تحریف‌شده و زهرآگین درباره خود، دیگران و زندگی بدل می‌شود. این الگوهای شناختی، دژی دفاعی اما ویرانگرند که ما را از مواجهه مستقیم با آنچه واقعاً احساس می‌کنیم محافظت می‌کنند، در حالی که به تدریج بنیان‌های آرامش و ارتباطمان را فرومی‌ریزند. فروید میگه: “تجربه می تواند به من بیاموزد که آنچه را در درون خود انکار کرده ام نه تنها ‘در’ درون من است، بلکه در مواردی از طریق من ‘عمل’ می کند” @solhe_daron🤍

منظور از عشق پایدار اون نوع رابطه‌ایه که توش امنیت هیجانی مداوم وجود داره، نه موجی و مقطعی! یعنی: محبت فقط بعد از دعوا یا ترس از دست دادن نیست؛ همیشگی و قابل پیش‌بینیه. احترام قطع نمی‌شه وقتی اختلاف پیش میاد. رفتارِ طرف مقابل ثبات داره؛ امروز گرم، فردا سرد نیست. حرف و عملش باهم یکیه. احساس امنیت می‌کنی بدون اینکه دائم در حالت انتظار یا اضطراب باشی. در عشق پایدار، مغز نیاز نداره درد رو توجیه کنه یا فراموشش کنه! چون اصلاً وارد چرخه‌ی «آسیب → عذرخواهی → امید → دوباره آسیب» نمی‌شی! اون وضعیتی که، محبت ناپایدار و شرطی باشه؛ عشق واقعی نیست بلکه یک الگوی وابستگی هیجانی بر پایه‌ی کمبود امنیته! #یلدا_موسی_تبار @solhe_daron🤍

ذهن تو یه آهن‌رباست. هر چیزی که زیاد بهش فکر می‌کنی، دیر یا زود وارد زندگیت میشه. اگه درونت رو از نور پر کنی، هیچ تاریکی نمی‌تونه خاموشت کنه اما اگه تاریکی رو درونت نگه داری، حتی خورشید هم نمی‌تونه روشنت کنه... فکرت، سازنده‌ی سرنوشتته. سرنوشت بیرون از تو نیست، لحظه‌به‌لحظه در ذهنت در حال بافته شدنه پس هر فکر منفی رو ببین، بفهم از کجا اومده و بعد رهاش کن و هر فکر مثبت رو پرورش بده، چون همون فکر قراره تو رو برسونه به جایی که آرزوش رو داری. @solhe_daron

اروین یالوم: آدمی برای دوست داشتن باید اول یاد بگیرد تنها بودن را تاب بیاورد؛ چون عشق، فرار از تنهایی نیست، اشتراکِ آن است. @solhe_daron🤍

قشنگ‌ترین و بهترین و دلگرم کننده ترین جوابی که میتونید بدید در قبال مشکلی که پیش اومده برای کسی که دوستش دارید “حلش می‌کنیم” هست ، حتی اگر نتونید حلش کنید. تاکید میکنم حتا اگر نتونید حلش کنید. حامی باشید برای همدیگه. پ ن ۱ : حامی باشید پ ن ۲ : حامی باشید پ ن ۳ : حامی باشید @solhe_daron

تماشای مکررِ درگیری والدین، برای ذهنِ در حال رشد کودک تجربه‌ای سنگین و گیج‌کننده‌ هست… کودک یاد می‌گیره که «امنیت» یعنی انتظار تنش، و به‌تدریج سیستم عصبی در حالت آماده‌باش دائمی می‌مونه. این حالت می‌تونه بعدها خودش رو به شکل اضطراب، افسرده‌خویی، یا حتی دشواری در تنظیم هیجان‌ها نشون بده. اما مداخله به‌موقع می‌تونه این چرخه رو متوقف کنه. درمان در این مرحله یعنی بازآموزیِ “امنیت”: یاد گرفتن اینکه میشه در رابطه موند، بدون اینکه ترس از طرد یا انفجار هیجانی وجود داشته باشه. روان‌درمانیِ تحلیلی یا طرحواره‌درمانی، می‌تونه به بازسازی این احساس پایه‌ایِ «امنیت در ارتباط» کمک کنه. #یلدا_موسی_تبار @solhe_daron🤍✨

بعضی روزا دلم رفتن و رفتن میخواد به کجا؟ مهم نیست! اصل رفتنه! یه جور پناه بردن به جاده یه جور گریز از هر انچه حبس کرده روح و جسممو! شایدم گریز از خودم! نمیدونم #یلدا_موسی_تبار❤️ @solhe_daron #آبان

می‌دانستم مدارک می‌توانند دروغ بگویند، صدا می‌تواند دروغ بگوید، حتی الحان صدا می‌توانند دروغ بگویند، ولی چشم‌ها عریانی‌ای دارند، تنها عضو بدن انسان‌اند که هرگز فریب‌کاری نیاموخته‌اند. #جان_فاولز @solhe_daron

با هم حرف بزنید، با صندلی روبرو که خالیه با فرض اینکه عزیز از دست رفته تون اونجا نشسته حرف بزنید با آیینه حرف بزنید و به خودتون امید بدید و خودتونو بشنوید برای رفع سوء تفاهم ها حرف بزنید با طبیعت حرف بزنید حرف زدن بخشی از شفای شماست حرف زدن معجزه می‌کنه! #یلدا_موسی_تبار @solhe_daron