Arian.

شاید فقط باید نشست، تماشا کرد و نوشت. شاید تو آینده ها، کسی منتظر باشه واسه خوندن این لحظه های پر از تناقض ما که چطور مجبور شدیم ذهن کلاسیک عشق پذیرمون رو تبدیل به یک ذهن نفع گرا با منطق انتخابی کنیم.

نمیدونم چاره چیه، دنیا اینجوریش بهتره یا اونجوریش. از یه طرف عشق یه توهمه محضه، از یه طرف نبودنش هم شروع فلاکت و بی رحمیه.

آدم ایده آل این عصر، اونی نیست ک ترکت نکنه، اونیه که بدونه کی بره و کی بیاد. ایده آل گفتن دوستت دارم نیست، نگفتنش و باز گذاشتن مسیر برای کشف کردنشه که ایده آله.

عشق به یه مفهوم انتزاعی مبدل شده که روح مارو فقط لای صفحه های کتابا و فریم های فیلما ارضا کنه.

آدمها دیگه عاشق نمیشن! فقط انتخاب میکنن، یکی پس از دیگری.

ولی همچنان ک تو سر من و تو، آدم درست یه تعریف کلاسیک داره، تو جهانمون خبری از اون ایده آل های قدیمی نیست.

شاید آماده اش نباشی

میسپارمت به زمان.

شاید پای غلط ترین اتفاقای زندگیم زدمش اما هیچ موندنی نمیتونه حریف گذر زمان بشه.

امضای من، موندنه.

ولی نمیترسم از اینکه بگم من گذشته رو آتیش نمیزنم، خاکش میکنم. مگه میشه هر خاطره، هر جمله، هر لبخند رو دونه به دونه کنار گذاشت و فراموششون کرد؟ من هیچوقت پشیمون نبودم از احساسی ک هدر دادم و هر لحظه از گذشته رو یادم میمونه.

تلخ و زهرمارن اون لحظه هایی که مجبوری بین رنج تموم کردن ها و زخم های کشنده ی تموم‌ نکردن ها انتخاب کنی.

هر پاراگرافی که طولانی تر میشه، خوندنش هم سخت تر میشه. من ولی تا ته هرچیزیو میرم تا در نهایت یه نقطه تهش بزارم.

من واسه اتفاقا پایان قائلم.

بت ساختن یه توهم دفاعیه در برابر چیزها یا آدمهایی که ذهن ما اونهارو آرمانی تر و ایده آل تر از خودمون میبینه و تلاش میکنه اونهارو در قامت یه ناجی تو مغزمون جا بندازه. راهکار حل این ماجرا هم نزدیک شدنه، هرچی بیشتر به نسخه ی واقعی شون نزدیک بشی، بت هاشونم بیشتر ترک میخورن!

اون آدمی که تبدیلش کرده بودی به یه فرشته ی یونیک، به یه نسخه ی خیلی خیلی متفاوت که فقط یه بار ازش خلق شده و از آسمون افتاده وسط مسیر زندگیت، یه جوری از نزدیک ناامید کننده اس که نیازی به تبر برداشتن واسه شکستن بت هاش نیست، اون بت ها در مواجهه باهاش از درون فرو میپاشن و نیست میشن!

یا وقتی تو اون خونه ای که فکر میکردی اگه بین در و دیواراش محصور شی دیگه غمها نمیتونن بهت برسن و همه چیز گلستون میشه قرار میگیری تازه میفهمی اونقدرا هم غمها منقرض نشدن!

ممکنه اون کاری که یه روز رویایی ترین شغلی بود ک میتونستی داشته باشی رو با دستای خودت خلاصه کنی توی یه نامه ی استعفا.

با ذهنت مثل یه سفالگر حرفه ای به به بت هات شکل میدی، بزرگشون میکنی و با شکوه میسازیشون اما تهش مجبوری خودت خرابشون کنی ولی این اسمش هیچ جوره «شکست» نیست!

لحظه ی فرو ریختن بت ها تو زندگی آدم معمولا لحظه های خاصی ان که هیچوقت نباید فراموششون کنی!