FATEME🌙

من خیلی دلم میخواست فرد مهمی باشم. ولی نبودم، خیلی میخواستما. نه بهترین رفیق کسی هستم، نه مهم ترین فرد زندگی کسی هستم، نه کسی دنبالمه، نه عشق اول کسی، نه عضو مهم اکیپی، هیچی.

مشکل من اینه که هیچوقت به خودم افتخار نمیکنم چون همیشه حس میکنم میتونم بیشتر از این انجام بدم.

از لحاظ روحی نیاز دارم یکی منو بغل کنه و من راحت گریه کنم و نپرسه چرا. فقط بگه اشکال نداره، تو تلاشتو کردی، همه‌چی دوباره درست میشه.

فکر میکنم آدم باید کسی رو داشته باشه که در پایان روز بهش تکست بده و بگه سلام عزیزم، امروز همه با من انواع بازی‌های روانی رو انجام دادن از همه‌شون به آغوش تو فرار میکنم.

بپذیرید، همه چیز رو بپذیرید و رها کنید اگه کسی دوستتون نداره، اگه کسی باهاتون ارتباطش رو کم میکنه، اگه کسی ازتون متنفره، اگه کسی ازتون دور میشه، اگه زندگی اونطور که میخواستین پیش نمیره، چون هیچی جز پذیرش نشون نمیده چقدر بالغ هستید.

الان دقیقا اونجایی‌ام که عباس معروفی میگه: مسخره‌ترین چیز دنیا اتفاق افتاده بود؛ شما نمرده بودید، اما زندگی هم نمیکردید، فقط زنده بودید…

اگه خودم بهت بگم با چی خوشحال میشم انجامش بدی دیگه خوشحال نمیشم خودت باید بگردی ببینی من با چی خوشحال میشم.

درد همیشه توی اشک ها نیست، بعضی وقتا روی لبخند هم حضور داره.

اینو خودت دلت خواست👋🏻😊