TopTraderrs | معامله گران برتر

وقتی مردم یک کشور از حمله خارجی نمی‌ترسند و حتی شادی می‌کنند، این نشانه قدرت نیست؛ نشانه زخمی است که سال‌ها پنهان مانده است. وقتی صدای موسیقی از صدای انفجار بلندتر می‌شود، یعنی جنگ اصلی مدت‌هاست در دل‌ها آغاز شده است. هیچ ملتی ذاتا از آسیب به سرزمینش خوشحال نمی‌شود؛ مگر زمانی که امید در خانه‌هایش خاموش شده باشد. اگر مردم از دشمن بیرونی هراسی ندارند، باید پرسید چه چیزی در درون، ترس را از آن‌ها گرفته است. شادی در سایه جنگ، جشن پیروزی نیست؛ فریاد خاموش نسلی است که صدایش شنیده نشد. و تلخ‌ترین تصویر یک سرزمین آنجاست که مردمش میان «فشار درونی» و «تهدید بیرونی»، تهدید بیرونی را سبک‌تر ببینند. سوال اینجاست: چه بر سر دل‌های این مردم آمده است که صدای رقص در خیابان، جای صدای پناه گرفتن را گرفته است؟ چه بر سر اعتماد آمده است که خطر بیرون، از درد درون کوچک‌تر دیده می‌شود؟ این پرسش، پرسشی از خشم نیست؛ پرسشی از تاریخ است.