كپشن من...

در زندگی از یک‌جایی به بعد فقط خوبی‌های دیگران را می‌بینی و بدی‌های خودت را... تو سازگارتر می‌شوی و زندگی دقیقا از همان‌جاست که برای تو آسان‌تر پیش می‌رود و آدم‌ها دقیقا از همان‌جاست که با تو راحت‌تر تعامل می‌کنند... تو مهربان‌تر می‌شوی، خودت را می‌بخشی و دیگران را دوست‌تر می‌داری. در زندگی از یک‌جایی به بعد فقط دلت می‌خواهد آسان بگیری و به جز ارتقای خودت، به هیچ‌ تغییر دیگری فکر نکنی؛ دست نزنی به تغییر جهان، دست نزنی به تغییر آدم‌ها و بپذیری که همه چیز همین است که هست و این تویی که باید همانی شوی که دلت می‌خواهد! در زندگی از یک جایی به بعد تنها تلاشی که می‌کنی، کار کردن روی درونت است و بعد از آن به چشم می‌بینی که چطور همه چیز، آن بیرون بهتر پیش می‌رود... تو خودت را تغییر می‌دهی و این جهان است که تغییر می‌کند! 🆔@MyCaption

گفت: می‌دانی چیِ تو را خیلی دوست دارم؟! اینکه از عمق فلج‌کننده‌‌ترین رنج‌ها بلند می‌شوی و ادامه می‌دهی و مهم‌تر از آن؛ وقتی خودت را از مهلکه و آشوب بیرون کشیدی، به خودت پاداش می‌دهی و به شیوه‌ی خودت برای خودت جشن می‌گیری... راست می‌گفت، به عقب نگاه کردم و دیدم من همیشه از همان ابتدای تلاش‌هام، دلم اشتیاقِ بعد از رسیدن می‌خواست و به همین شوق می‌دویدم و می‌جنگیدم تا برسم و خودم به استقبال خودم بروم و بزنم روی شانه‌های خودم که دمت گرم که دوام آوردی! هربار که از رنجی به تلاش و تقلا بیرون خزیدم، برای خودم کنج دنجی مهیا کردم و خودم را مهمان کردم به کتابی، موزیکی، فیلمی، سفری، چیزی و به خودم، به سبک و سیاق خودم پاداش دادم... شاید برای همین بود که برای دویدن به روی سوزان‌ترین رنج‌ها، انگیزه‌ی بیشتری داشتم... 🆔@MyCaption