سپیدار

آدم از دستِ نَرَس باید حاکم کوت شه که بره دم حجره‌ی قدیمای خودش سراغ بهار رو بگیره ببینه چی می‌گفت پیش خودش تا همین اواخر. به شاهد بگه ببین اینقدر عمر عزیزه که آدمی برای لباسهای تووی کمدشم بغض می‌کنه و حالِ قدم زدنای امسالش رو مقایسه می‌کنه با قدم زدنای اون کوچه، اون سال اون بار! سپیدار حیاط خونه‌ی ما امسال هر هفته یه شبش سیاه می‌نشست قبله رو شاهد میگرفت رو میز بازیش و با یه نهنگ اون طرف شهر، سرِ سکوت قمار می‌کرد اینقدر ساکت که نفس نمی‌کشید. ما هم سرِ سبک مردن برگ، سرِ خشکی سرما، سرِ اغواگری دریا، سر همه چیز نشستیم شرط بستیم. امسالی بازم لحظه فروختیم به این قیمت که «فدای سرم اگرم نشد عوضش مدیون دلم نمی‌مونم.» حالام اینقدر گفتیم فدای سرم که مدیون سرمون شدیم اینقدر که می‌فهمیم دو دوتا میشه چهارتا ولی سوالمون اینه چرا دو دوتا؟ چرا از همون اول یکی نه؟ چرا ما نگیم؟ چرا اصلا تو قیمت بگی؟ ما اگر شریک همیم حالا چرا انکار میکنی؟ چرا ما نگیم سال بعدی اولش یه نسیمی بیاد ملایم و مناسبِ گیس بی‌بی‌، همه بخندن. وسطش یکی دوبار عرق سوز شن و برن تو خونه‌هاشون زیر دوش آب سرد پناه بگیرن و دم پاییزش دلشون گرم. غر و پُر کنن که برای بغل دوتا دست کمه. یه کوچیک تظاهرات کنن که پس دلبر کو؟ دم زمستونم لب بساطِ پیر بشینن دور آتیش و پیر براشون معرکه بگیره. می‌دونی چوبِ پیر وقتی رو پرده می‌ره سمت سرما و میگه: «کجا هست آنک که یعنی دهد، به هستی به عالم به معنی دهد» می‌ترسیم. میگیم‌ نکنه شریکمون اینجای قصه بخواد یه چیزی یادش بره. اینجای قصه که خیلی خوب و خوشگله همه چی! یه وقتایی آدم سر قمار همه چی رو میبازه ولی به خودش میاد میبینه دور بعدم قرضی بازی کرده. یکی باید باشه که بزنه سر شونه‌ی خدا بگه: خلاصه شریک امیدوارم معنی «همه‌ی دارایی» رو بفهمی. ما شرطمون رو بستیم شمام بجنب، یه دست دیگه شروع شده. امیرمهدی زمانی نوشت