ژوریات

هر تصویر و هر تیتر، این زخم را تازه تر میکند؛ بی‌تفاوتیِ آنان که باید پاسخ‌گو باشند، مردم فرسوده را روبه‌روی یکدیگر قرار داده. اعتراض نسبت به بی‌ارزش شدن رنج و زحمت شهروند است، نسبت به زایل شدن امیدها و آرزوهایشان، اما نتیجه، نزاعِ محرومان با فرودستان است... شاید ریشه‌ی این چرخه، ناامنیِ آینده است؛ وقتی افق فردا تیره باشد، برخی به نمایش پناه می‌برند، تشریفات و تجملات، برخی به احتکار و گران‌فروشی کَندن از پیکر بی‌جان مردم، و برخی دیگر تنها با شرمندگی، خاموش و آرام می‌سوزند.

روز سی و هشتم

روز سی و هفتم.....

عیب نداره، دوباره میسازم، میدونم که بازهم خراب میشه، اما بازهم میسازم، هر چند بار که دنیام زیر و رو بشه ایرادی نداره، تا زنده‌ام غصه‌ای نیست.

روز سی و ششم~

روز سی و پنجم.

اع؟! از شرایطت ناراحتی؟! اونموقعی که داشتی از مدرسه فرار میکردی و زنگ شیمی رو میپیچیدی میرفتی با دوستات خیابونا رو وجب میکردی که خوشحال بودی، من یادمه مثل اسب میخندیدی و میدویدی........

گویی از امروز، جهان اندکی بیشتر شبیه رویایی شیرین شده است.

روز سی و چهارم.

روز سی و سوم.

حسادت آتش است، در پایان این راه، جز خاکسترت از تو باقی نمی‌ماند. پس تشویق کن، تقلید کن، قبطه بخور.

روز سی و دوم.

به یه اعتماد به نفس بزرگ نیاز دارم، یه جوری که روی اعصاب بقیه باشم.

نسکافه‌هایی که عزیز درست میکنه از قهوه‌های هزاردلاری جولیث خیلی بهتره، راستش هیچ باریستایی تو دنیا به پای عزیز نمیرسه☕️

روز سی و یکم.

آن زمان که باید جنگیدن می‌آموختی، خودت را به خواب زدی.