هدافکا

💢 سلین دیون وارد پاریس شد، آیا او بعد از ۴ سال سکوت در المپیک می‌خواند؟ سلین دیون، خواننده مشهور کانادایی و از ستاره‌های بزرگ موسیقی پاپ، صبح سه شنبه وارد فرانسه شد. آیا او بعد از ۴ سال سکوت قرار است در المپیک پاریس بار دیگر به صحنه بازگردد؟ سلین دیون روز سه‌شنبه و تنها سه روز قبل از افتتاحیه رسمی بازی‌های المپیک وارد پاریس شد. البته حضور او در این رویداد چندان هم غافلگیرکننده نبود زیرا او قبلا در مصاحبه با مجله «وُگ» فرانسه به حضورش در پاریس اشاره کرده بود. او در ماه آوریل در مصاحبه با این مجله گفت: «می‌خواهم که دوباره برج ایفل را ببینم». البته بیشتر این گونه به نظر می‌رسد این یک برنامه از پیش تعیین شده بوده باشد تا یک خواست ساده برای بازدید از برج ایفل. هرچند این ستاره دنیای موسیقی مدتی است دچار بیماری شده اما به نظر می‌رسد بیماری‌ هم نتوانسته مانع حضور او در این رویداد جهانی شود که بین ۱ تا ۳ میلیارد نفر در سرتاسر جهان چشم به آن دوخته‌ا‌ند. فرصتی نایابت که همه شانس حضور در آن را ندارند. 🔥📲@IranienFrance🇫🇷 🔥📲@IranienFrance🇫🇷

دفتر دادستانی پاریس اعلام کرد در حال بررسی ادعای مربوط به تجاوز به یک زن ۲۵ ساله استرالیایی توسط پنج مرد است. علیرضا محبی، ایران اینترنشنال گزارش می‌دهد @iranintltv

چیزی که می‌ماند همان خوشی است، وقت را باید غنیمت شمرد. باقی‌اش پوچ است و بعد افسوس دارد.

صادق هدایت

صورتک‌ها

میساک مانوشیان شاعر ارمنی که در نهضت مقاومت فرانسه می جنگید. هنگام دستگیری توسط نازی ها.

💢انتقال مقبره نخستین کمونیست بیگانه نهضت مقاومت به مدفن مشاهیر فرانسه؛ مانوشیان به پانتئون می‌رود مقبره میساک مانوشیان، کمونیست ارمنی‌تبار و سمبل مقاومت فرانسه قرار است به زودی به پانتئون، مدفن مشاهیر این کشور انتقال یابد. او نخستین کمونیست و نخستین مبارز از تبار بیگانه خواهد بود که درکنار سرشناسانی چون ولتر، امیل زولا، ویکتور هوگو و ماری کوری به خاک سپرده می‌شود. امانوئل ماکرون، رئیس جمهوری فرانسه با اعلام این خبر گفت: «میساک مانوشیان، بخشی از عظمت ما را به دوش می‌کشد. او تجسم ارز‌ش‌های جهان شمول آزادی، برابر و برادری است که به نام آن‌ها از جمهوری فرانسه دفاع کرد.» بنا بر اعلام کاخ الیزه، مقبره میساک مانوشیان قرار است در ۲۱ فوریه ۲۰۲۴ و در هشتادمین سالگرد جان‌باختنش به پانتئون منتقل شود. امانوئل ماکرون پیش از این از سال ۲۰۱۷ تا کنون مقبره سیمون وی، سیاستمدار و حقوق‌دان، موریس ژنووا، شاعر و نویسنده و ژوزفین بیکر، رقصنده، خواننده و بازیگر را به مدفن مشاهیر فرانسه منتقل کرده است. این گزارش را بخوانید: https://shorturl.at/aqrt2 @euronewspe

صادق هدایت در افغانستان (قسمت دوم)

صادق هدایت در افغانستان (قسمت اول)

فریب تبلیغات علیه افعانستانی‌ها را نباید خورد ✍عبدالکاظم دریساوی مهاجران افغانستانی مثل هر جمعیت مهاجر دیگر در دنیا بنا به دلایل مشخص  جنگ ونا امنی و بحران های سیاسی به ایران و پاکستان و برخی کشورهای اروپایی  مهاجرت کرده اند. افغانستانی ها در ایران  سالهای سال خدمات بسیار خوبی  در زمینه فعالیت‌های اقتصادی و ساخت و ساز آن هم با دریافت کمترین دستمزدها انجام داده‌اند. پس از سقوط دولت اشرف غنی و روی کار آمدن طالبان در افغانستان و سیاست های ارتجاعی این گروه رادیکال مذهبی علیه زنان و  دگراندیشان  بار دیگر  گروه های مختلف مردم از این کشور به ایران و برخی کشورهای اروپایی مهاجرت کرده‌اند و درحال مهاجرت هستند.  متاسفانه در دوران سه ساله ریاست جمهوری رئیسی مهاجرت بی رویه از افغانستان به سمت ایران شدت گرفت و همین امر باعث نگرانی‌هایی برای مردم شهرهای مهاجرپذیر شده است. برخی محافل سیاسی راست و ارتجاعی  و شبه امنیتی داخل و خارج برای تشدید نگرانی ها با انتشار  پوسترها و مقالات ضد افعانستانی‌ها به تبلیغات علیه افغانستانی‌ها دامن زده‌ و بر روی "خطر" افغانستانی‌ها برای ایران تاکید می‌کنند. موضوع  مهاجران افعانستانی باید از طریق دیپلماتیک و بین مقامات ارشد ایران و طالبان بازنگری و بررسی  انجام گیرد  راه حلی منطقی برای آن یافته شود. در پنجاه سال اخیر ایران به دلیل کنترل و مدیریت و سیاست‌های مهاجرپذیری خود  ( که بعضا جای نقد و اصلاح نیز داشته و دارد ) توسط  مهاجران افغانستانی هیچ گاه به خطر نیفتاده و نخواهد افتاد. ایران فقط با سیاست های ارتجاعی و تنش‌ها و آشوب های داخلی و تحمیل جنگ خارجی  به خطر می افتد. حضور افغانستانی‌ها  در ایران از سر استیصال و ناامنی در کشورشان بوده و هست. بنابراین  نباید در دام برخی مزدوران حرفه ای فضای مجازی و سرویس های امنیتی و نهادهای سیاسی افتاد و تحت تاثیر این فریب‌کاری ها قرار گرفت. لذا ضمن نفی استفاده ابزاری از مهاجران افغانستانی باید  با نگاهی انسانی و دیدگاه انسان گرایانه به مقوله مهاجران نگریست‌. هر نگاهی غیر از این نگاه انسان گرایانه،  نگاهی ناسیونالیستی و خودخواهانه و نژادپرستانه است.این نوع نگاه ها و رویکردهای هراس افکن و نفرت پراکن ابزاری در اختیار سیاست‌مداران راست‌گرا و حاشیه پرداز وفرصت طلب است. از یاد نباید برد که  ایرانیان با افغانستانی‌ها پیشینه تاریخی و فرهنگی و زبانی و مذهبی مشترک دارند که باید همواره به آن توجه کرد‌. فرزندان سرزمین سعدی و حافظ و فردوسی  نباید فریب تفکرات سیاسی و امنیتی و راست گرایان و ناسیونالیست‌های افراطی اعم از مذهبی و غیر مذهبی را بخورند. باید به میراث و پیشینه فرهنگی‌مان بازگردیم و بر تبعیت از آن تا آخر اصرار ورزیم. آن زمان و آن‌جا که سعدی بزرگوار فرمود : بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش زیک گوهرند  چوعضوی به درد آورد روزگار  دگر عضوها را نماند قرار این نگاه باید هوشیارانه و با تاکید بر حفظ کامل و دقیق امنیت داخلی و خارجی و پیش بینی های لازم برای مدیریت و کنترل مهاجران نصب العین هر ایرانی میهن پرست و انسان‌گرا قرار گیرد. 🌍 #خطرنگار ♦️ @khatarNegar

خواهی نخواهی سیگار را برداشتم آتش زدم چرا سیگار می‌کشم؟! خودم هم نمی‌دانم! دو انگشت دست چپ را که لای آن سیگار است به لب می‌گذارم. دود آن را در هوا فوت می‌کنم. این هم یک ناخوشی است! ✍صادق هدایت 📚زنده به گور

اینکه کسی نگران افزایش مصرف سیگار شما نیست! یعنی: تنهایی... ✍️مستِر گورخر @Zebraaaaaa

اخراج ۵۰۰۰ بی‌خانمان از پاریس در آستانه المپیک 🔹مقامات فرانسوی چند هزار بی‌خانمان را در آستانه المپیک از پاریس بیرون کردند. 🔹دولت فرانسه هزاران مهاجر بی‌خانمان را سوار اتوبوس و آنها را از پاریس خارج کرد. گفته شده آنها به لیون و مارسی رفته‌اند. 🔹دهکده المپیک پاریس در یکی از فقیرترین مناطق ایجاد شده، جایی که هزاران نفر در کمپ‌های خیابانی یا ساختمان‌های متروک زندگی می‌کنند./ تسنیم @hammihanonline

. این فکر از خودپسندیِ بشرِ سه‌هزار سال پیش است که دنیای موهومی ورای دنیای مادی برای خودش تصور کرده، ولی بعد از آنکه جسم معدوم شد سایه‌اش نمی‌مانَد. س_گ_ل_ل #صادق_هدایت @zayeshsetizy

در تاریکی دستم را روی پستان‌های آن دختر می‌مالیدم. چشم‌های او خمار می‌شد، من هم حال غریبی می‌شدم. به یادم می‌آمد یک حالت غمناک و گوارایی بود که نمی‌شود گفت. از روی لب‌های تر و تازه‌ی او بوسه می‌زدم، گونه‌های او گل انداخته بود. یکدیگر را فشار می‌دادیم ، موضوع فیلم را نفهمیدم. با دست‌های او بازی می‌کردم ، او هم خودش را چسبانیده بود به من. حالا مثل اینست که خواب دیده باشم . روز آخری که از همدیگر جدا شدیم تاکنون نُه روز می‌شود. قرار گذاشت فردای آن روز بروم او را بیاورم‌ اینجا در اتاقم. خانه‌ی او نزدیک قبرستان مُنپارناس بود ، همان روز رفتم او را با خودم بیاورم. آنجا کنج کوچه از واگن زیرزمینی پیاده شدم ، باد سرد می‌وزید ، هوا ابری و گرفته بود. نمی‌دانم چه شد که پشیمان شدم ، نه اینکه او زشت بود یا از او خوشم نمی‌آمد ، اما یک قوه‌ای مرا بازداشت. نه، نخواستم دیگر او را ببینم ، می‌خواستم همه‌ی دلبستگی‌های خودم را از زندگی بِبُرم.

صادق هدایت

📚زنده به گور