بیوشیمی سه بعدی |3D Science Group

هر چه‌قد راحت‌تر با حس مزخرف ریجکشن (در کار، اپلای، مناقصه، دیتینگ، ...) کنار بیای، گزینه‌های بیشتری تو زندگی جلوت قرار می‌گیره. چرا؟ چون شجاعت، جسارت، و همّتِ «در معرض گذاشتن»ت بالا می‌ره. و اگه جنبه‌ی باخت داشته باشی، به‌جای ۱۰ تا مورد مثلاً ۳۰ تا رو اپلای می‌کنی. (خصوصاً اگه مثل اپلای کاریابی یا پیام اول دیتینگ، کم‌هزینه یا رایگان باشه.) چرا نمی‌کنیم؟ آناتومی ریجکشن ۲ تا بخش عمده داره: نرسیدن و قضاوت‌شدن. معمولاً خود نرسیدنه خیلی فاجعه نیست و از اول هم مثلاً ۱۰٪ احتمال و امید بوده. منتهی درد بزرگ اون وقتیه که حس می‌کنی لخت جلوی یه جماعتی ایستاده‌ای که کامل بهت زل زده‌ن و بعدش هم بهت گفته‌ن تو خوب و کافی نیستی! این درد وقتی خیلی بزرگتر هم می‌‌شه که: ۱. توضیح و فیدبک‌ای داده نشه. و مغز انسان شروع کنه هزار تا فرضیه بسازه و به همه خصلت‌ها و توانایی‌هاش دونه‌دونه شک کنه. ۲. شاهد موفقیت بقیه در همین رقابت باشی. و ببینی اپنا پذیرفته‌شده‌ن. و مغزت می‌گه: «ببین پس ۱۰۰٪ مشکل از تو بوده!» راه حل؟ در زمینه‌ی نرسیدن: یادت باشه که تو شیر هستی و نه آهو! و فقط کافیه یکی‌شون بشه. و وقتی شد دیگه کسی نمی‌دونه و یادش نمیاد و اصن مهم نیست که آیا این یکی از ۱۰ تا بوده یا یکی از ۱۰۰ تا! پس تو ۱۰۰تات رو بزن. 💪 در زمینه‌ی حس قضاوت شدن و ناکافی بودن: یادت باشه تو نسبت به خودت یه نظری داری، بقیه هم یه نظری دارن. این وسط هم شناخت اونا از تو محدود هست، هم شناخت تو از نیازها و بارم امتحانی اونا! پس اولاً بپذیر که فقط خودت کامل خودتو می‌شناسی، و ثانیاً کمک بخواه. این کمک خواستن برای بهبود (مثل مصاحبه تمرینی، مرور رزومه، ویرایش تقاضانامه/SoP، فیدبک روی پروفایل عمومی) خیلی مهم و‌ مؤثره. و درسته ممکنه این درخواست هم با خودش یه نیمه‌ریجکشن بیاره، منتهی می‌ارزه یه ریسک کمی بکنی تا شانست رو در مسابقه اصلی هی بالاتر و بالاتر ببری! دمت هم گرم.✌️